Ts 79/22

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 25 września 2026 r. Pozycja 168 POSTANOWIENIE z dnia 10 czerwca 2025 r. Sygn. akt Ts 79/22 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Stanisław Piotrowicz , po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej M . J . o zbadanie zgodności: art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po- stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym ( Dz. U. z 2019 r. poz. 2393 ) z art. 45 ust. 1 , art. 45 ust. 1 w związku z art. 2, art. 45 ust. 1 w związku z art. 77 ust. 1 i 2 , art. 45 ust. 1 w związku z art. 7 9 ust. 1, art. 77 ust. 1 i 2 , art. 79 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej ; p o s t a n a w i a: odmówić nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu . UZASADNIENIE W skardze konstytucyjn ej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 4 kwietnia 202 2 r. (data nadania) M . J . (dalej: skarżąc y ), reprezentowan y przez pełnomocnika z wyboru, wystąpił z żądaniem przytoczonym w komparycji niniejszego postanowienia na tle nastę - pującej sprawy . Skarżąc y wni ósł 10 stycznia 2020 r. (data nadania) skargę konstytuc yjną, w której zakwestionował zgodność: 1 ) art. 33 i art. 33 1 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1145, ze zm. ; dalej: k.c. ) ; 2 ) art. 199 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1460 , ze zm. ; dalej: k.p.c. ), w zakresie zwrotu „jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej” , z art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 79 ust. 1 i 2, art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 oraz art. 77 ust. 2 w związku z art . 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; 3 ) art. 398 23 § 3 k.p.c. , w zakresie zwrotu „jako sąd drugiej instancji” , z art. 45 ust. 1 w związku z art. 176 ust. 1, art. 10 ust. 2, art. 10 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 2, art. 45 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 2 oraz art. 45 ust. 1 w związku z art. 144 ust. 3 pkt 17 Konstytucji. Postanowieniem z 28 lipca 2020 r. w sprawie o sygn. Ts 10/20 Trybunał nadał dalszy bieg skardze konstytucyjnej w części, w jaki ej kwestionuje zgodność art. 33 i art. 33 1 § 1 k.c. OTK ZU B/2026 Ts 79/22 poz. 168 2 oraz art. 199 § 1 pkt 3 k.p.c ., odmawiając nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu w pozostałym zakresie . Następnie postanowieniem z 9 marca 202 2 r. w sprawie o sygn. SK 1 20 /20 Trybunał jednogłośnie umorzył postępowanie w sprawie. Postanowienie to zostało wskazane przez skarżąc ego jako ostateczne rozstrzygni ę cie w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji. Doręczono je skarżącemu 22 marca 202 2 r. Na marginesie wskazać należy, że skarżący wskazał nieaktua lny dziennik ustaw obejmujący publikację kwestionowanego przepisu: Dz. U. poz. 2072. Przepis ten nie uległ zmianie, a aktualny dziennik ustaw to: Dz. U. z 2019 r. poz. 2393. Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 9 stycznia 202 4 r. (doręczonym 30 stycznia 202 4 r.) wezwano skarżąc ego do usunięcia braków formalnych skargi konstytucyjnej przez: 1) wskazanie, które wolności lub prawa skarżącego, wyrażone w: art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 2, art. 45 ust. 1 w związku z art. 77 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 77 ust. 2, art. 45 ust. 1 w związku z art. 79 ust. 1, art. 77 ust. 1, art. 77 ust. 2 i art. 79 ust. 1 Konstytucji, zostały naruszone przez zakwestionowany w skardze przepis (wraz z czterema kopiami); 2) precyzyjne wyjaśnienie, w jaki sposób zakwestionowany w skar dze przepis narusza poszczególne konstytucyjne wolności lub prawa skarżącego, o których mowa w punkcie 1 ( wraz z czterema kopiami); 3) dokładne uzasadnienie zarzutu niezgodności zakwestionowanego w skardze przepisu z poszczególnymi konstytucyjnymi wolnościami lub prawami skarżącego, o których mowa w punkcie 1, z powołaniem argumen - tów lub dowodów na jego poparcie (wraz z czterema kopiami); 4) poinformowanie czy od wskazanego w skardze ostatecznego orzeczenia został wniesiony nadzwyczajny środek za - skar żenia (wraz z czterema kopiami) pod rygorem odmowy nadania skardze dalszego biegu . W piśmie z 5 lutego 202 4 r. (data nadania) skarżąc y ustosunkował się do powyższego wezwania wskazując m.in. , że na gruncie k.p.c. niedopuszc zalność wydania orzeczenia występuje tylko w razie pojawienia się nieusuwalnych przeszkód procesowych i, jego zda - niem, nie mieści się w tym zakresie brak uzasadnienia powołanych w skardze zarzutów. Skarżący nie odpowiedział czy wniósł nadzwyczajny środek zaskarżenia od wskazanego w skardze orzeczenia ostatecznego . W ocenie skarżące go Trybunał w sprawie o sygn. SK 1 20 /20 niezasadnie uznał, że skarżący nie dopełnił obowiązku udowodnienia wszelkich okoliczności uzasadniających zarzuty skargi . W efekcie dosz ło do naruszenia reguł postępowania procesowego w demo - kratycznym państwie prawa i w efekcie naruszono jego prawo do skutecznego wniesienia i rozpoznania skargi konstytucyjnej . Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje : 1. Na podstawie art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 61 ust. 4 u.o.t .p.TK Trybunał wydaje postanowienie o odmowie nadania skar - dze konstytucyjnej dalszego biegu, jeżeli skarga nie spełnia wymogów określonych w ustawie i usunięcie jej braków nie jest możliwe , gdy braki te nie zostały usunięte w terminie albo gdy skarga jest oczywiście bezzasadna. 2 . Trybunał miał na uwadze, że skarżący, pomimo wezwania, nie usunął braku formalnego skargi konstytucyjnej w postaci poinformowania czy od wskazanego w skardze ostatecznego orzeczenia został wniesiony nadzwyczajny środek zaskarżenia. Zgodnie z treścią art. 53 ust. 1 pkt 6 u.o.t.p.TK skarga konstytucyjna zawiera informację, czy od wyroku, decyzji lub innego rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 77 OTK ZU B/2026 Ts 79/22 poz. 168 3 ust. 1, został wniesiony nadzwyczajny środek zaskarżenia, jest to zatem obligatoryjny element skargi konstytucyjnej. Z tego względu zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 9 stycznia 2024 r. wezwano skarżącego do udzielenia tej informacji. Wskazać w ty m miejscu należy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału „ warunkiem skutecznego wniesienia skargi konstytucyjnej jest rzeczywiste zastosowanie wobec skarżącego przepisu, który następnie może stać się przedmiotem skargi” (por. postano - wienie TK z 10 marca 2015 r., sygn. SK 65/13, OTK ZU nr 3/A/2015, poz. 35). Innymi słowy w celu zaskarżenia przepisów uniemożliwiających wniesienie środka zaskarżenia, należy właśnie taki środek wnieść. Z tego względu samo stwierdzenie, że od danego orzeczenia nie przy sługują środki zaskarżenia nie jest wystarczające, ponieważ nie wynika z niego czy skar - żący taki środek wniósł , czy tego zaniechał. Odpis zarządzenia sędziego Trybunału z 9 stycznia 2024 r. został skutecznie doręczony pełnomocnikowi skarżącego 30 stycznia 2024 r. Obowiązkiem skarżącego było więc wykonać zarządzenie w całości w przepisanym terminie. Skarżący w żaden sposób nie ustosunkował się do pkt 4 doręczonego mu zarządzenia . W związku z tym należy stwierdzić, że skarżący świadomie naraził się na wystąp ienie negatywnego skutku procesowego, o którym mowa w art. 61 ust. 4 pkt 2 u.o.t.p.TK (por. po - sta nowienie TK z 15 marca 2023 r., sygn. Ts 192/22, OTK ZU B/2023, poz. 189). 3. W ramach spełnienia wymogów formalnych, wynikających zarówno z art. 79 ust. 1 Konstytucji, jak i art. 53 ust. 1 pkt 1 - 4 u.o.t.p.TK, skarżący winien poprzeć zarzuty niekon - stytucyjności stosownymi argumentami. W ocenie Trybunału, w arunku tego nie wyczerpują rozważania przedstawione w uzasadnieniu przedmiotowej skargi oraz w piśmie z 5 lu tego 2024 r. W przekazanych Trybunałowi pismach skarżąc y wyraził przekonanie, że nawet zawo - dowy pełnomocnik nie jest w stanie poprzeć zarzutu nie konstytucyjności kwestionowanego przepisu prawidłowym uzasadnieniem. Nadto skarżący obszernie opisał instytucję „zbędności wydania wyroku” znajdującą się w art. 355 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1460, ze zm.; dalej: k.p.c.) . Tytułem uwag wstępnych wskazać należy, że przesłanka niedopuszczalności wydani a wyroku w postępowaniu przed Trybunałem została wprowadzona w 1997 r . na gruncie usta - wy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 , ze zm.) i obejmuje ona m.in. nieprzeprowadzenie należytego wywodu prawnego w uzasadnieniu skargi konstytucyjnej. Zgodnie zaś z utrwalonym orzecznictwem Trybunału „uzasadnienie skargi powinno zawierać szczegółową i precyzyjną argumentację uprawdopodobniającą zarzuty niezgodności z Konstytucją stawiane kwestionowanym przepisom. W ten sposób uk ształtowana w prawie instytucja skargi konstytucyjnej nie przewiduje działania Trybunału Konstytucyjnego z urzę - du w zakresie uwolnienia skarżącego od dopełnienia powyższych obowiązków. Zgodnie bo - wiem z art. 67 ust. 1 u.o.t.p.TK, Trybunał jest związany granicami skargi konstytucyjnej w kształcie zakreślonym przez skarżącego (por. np. postanowienie TK z 6 września 2022 r., sygn. Ts 188/21, OTK ZU nr B/2022, poz. 237). Należy ponadto podkreślić, że polemika z ustaleniami dokonanymi przez Trybunał, zarzuty doty czące niewłaściwej, zdaniem skarżącego, wykładni zastosowan ego przepis u , czy argumenty mające wykazać niewłaściwą ocenę, a także wskazywanie, jaki powinien być właściwy kierunek rozstrzygnięcia, nie mogą być uznane za wypełnienie ustawowej prze - słanki dopuszczalności skargi, jaką jest uzasadnienie niekonstytucyjności kwestionowanych przepisów wraz z określeniem sposobu naruszenia konstytucyjnych praw podmiotowych (art. 53 ust. 1 pkt 2 i 3 u.o.t.p.TK). W szczególności wskazać należy na bezzasadność tak sfor mu łowanych zarzutów, ponieważ prawo do sądu, rozumiane jako prawo uruchomienia OTK ZU B/2026 Ts 79/22 poz. 168 4 procedury przed sądem, nie oznacza uzyskania przez stronę orzeczenia o konkretnej, korzy - stnej dla strony treści. Przesłanki tej nie spełnia także przedstawienie problemu konstytucyjnego w postaci skopiowania fragmentów orzecznictwa oraz ich jednozdaniowego podsumowania. Od skar - żącego, reprezentowanego przez podmiot profesjonalny, oczekuje się bowiem wyższego standardu w zakresie precyzji konstruowania zarzutów, zaś hasłowe przywoła nia pojedyn - czych argumentów tego wymogu nie spełniają. W konkluzji Trybunał ma na uwadze, że owszem, przepisy k.p.c. mają odpowiednie zastosowanie do postępowania przed Trybunałem na podstawie art. 36 u.o.t.p.TK, ale tylko w zakresie nieuregulowanym w u.o.t.p.TK. Zatem obszerny wywód skarżącego dotyczący art. 355 § 1 k.p.c. jest nieadekwatny, ponieważ wskazany przepis w ogóle nie ma zastoso - wania w postępowaniu dotyczącym rozpoznania skargi konstytucyjnej. Analizowana skarga nie spełnia więc warunków, o któr ych mowa w art. 53 ust. 1 pkt 2 i 3 u.o.t.p.TK, co – zgodnie z art. 61 ust. 4 pkt 2 u.o.t.p.TK – uzasadnia odmowę nadania jej dalszego biegu. Biorąc powyższe pod uwagę, Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji. P OUCZENIE Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p.TK skarżące mu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.