Ts 29/21

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 21 stycznia 2025 r. Pozycja 26 POSTANOWIENIE z dnia 30 marca 2023 r. Sygn. akt Ts 29/21 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Piotr Pszczółkowski , po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konsty tucyjnej M . J . w sprawie zgodności: art. 61 ust. 1 i 4 ustawy z dn ia 3 0 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postę - powania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 2072 ) , z: a) art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej , b) art. 45 ust. 1 w związku z art. 79 ust. 1 w związku z art. 190 ust. 5 Kon - stytucji, c) art. 79 ust. 1 w związku z art. 45 ust. 1 w związku z art. 190 ust. 5 Kon - stytucji, d) art. 190 ust. 5 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji , p o s t a n a w i a: odmówić nada nia skardze konstytucyjnej dalsz ego bieg u . UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 4 lutego 202 1 r. (data nadania) M . J . (dalej: skarżąc y ), reprezentowan y przez pełnomocnika z wyboru , wystąpi ł z żądaniem przytoczonym w komparycji niniejszego postanowienia na tle następującego stanu faktycznego . Skarżący w 2019 r. wniósł skargę konstytucyjną, w kt órej zakwestionował zgodno ść art. 77 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 52, ze zm.) z art. 10 ust. 2, art. 10 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 2, art. 45 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 2 oraz art. 45 ust. 1 w związku z art. 144 ust. 3 pkt 17 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; 2) art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1360, ze zm. ; dalej: k.p.c. ) w zakresie, w jakim „o właściwości [s]ądu decyduje przedmiot roszczenia pozwu a nie jego podstawa faktyczna”, z art. 45 ust. 1 Konstytucji; alternatywnie art. 17 pkt 1 k.p. c. z art. 45 ust. 1 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji; 3) art. 118 § 5 ustawy wymienionej w punkcie drugim z art. 32 ust. 1 i 2 w związku z art. 45 ust. 1, art. 31 ust. 3 zdanie ostatnie, art. 10 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 2, art. 45 ust. 1 w związku z art. 176 ust. 2, art. 45 ust. 1 w związku z art. 10 OTK ZU B/2025 Ts 29/21 poz. 26 2 ust. 2, art. 79 ust. 1 Konstytucji; 4) art. 23 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cy - wilny (Dz. U. z 2018 r. poz. 1025, ze zm. ; dalej: k.c. ) w zak resie, w jakim „nie obejmuje on ochro ną «prawa do [s]ądu» określonego w [a]rt. 45 ust. 1 i [a]rt. 79 ust. 1 Konstytucji”, z art. 32 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1, art. 31 ust. 3 zdanie ostatnie, art. 31 ust. 2 zdanie pierwsze w związku z art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 2, art. 45 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 2, art. 79 ust. 1 Konstytucji; 5) art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 30 li - stopada 2016 r . o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072, ze zm. ; dalej: u.o.t.p.TK ) z art. 32 ust. 1 i 2 w związku z art. 45 ust. 1, art. 31 ust. 3, art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 2, art. 79 ust. 1 Konstytucji . Postanowieniem z 26 sierpnia 2020 r. (sygn. Ts 51/19) Trybunał Konstytucyjny nadał dalszy bieg skardze konstytucyjnej skarżącego w zakresie badania zgodności art. 77 § 1 usta - wy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 2020 r. poz. 365, ze zm.) z art. 10 ust. 2, art. 10 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 2, art. 45 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 2, art. 45 ust. 1 w związku z art. 144 ust. 3 pkt 17 Konstytucji oraz odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej w zakresie . Trybunał odmówił zatem nadania dalszego biegu: 1) art. 17 pkt 1 k.p.c. w za - kresie, w jakim „o właściwości [s]ądu decyduje przedmiot roszczenia pozwu a nie jego pod - stawa faktyczna”, z art. 45 ust. 1 Konstytucji oraz alternatywnie art. 17 pkt 1 k.p.c., z art. 45 ust. 1 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji; 2 ) art. 118 § 5 k.p.c. z art. 32 ust. 1 i 2 w związku z art. 45 ust. 1, art. 31 ust. 3 zdanie ostatnie, art. 10 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 2, art. 45 ust. 1 w związku z art. 176 ust. 2, art. 45 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 2, art. 79 ust. 1 Konstytucji; 3 ) art. 23 k.c. w zakresie, w jakim „nie obejmuje on ochroną «prawa do [s]ądu» określonego w [a]rt. 45 ust. 1 i [a]rt. 79 ust. 1 Konstytucji”, z art. 32 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1, art. 31 ust. 3 zdanie ostatnie, art. 31 ust. 2 zdanie pierwsze w związku z art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 2, art. 45 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 2, art. 79 ust. 1 Konstytucji; 4 ) art. 44 ust. 1 u.o.t.p. TK z art. 32 ust. 1 i 2 w związku z art. 45 ust. 1, art. 31 ust. 3, art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 2, art. 79 ust. 1 Konstytucji . Uzasadniając odmowę nadania skardze dalszego biegu Trybunał wyjaśnił, że ani art. 118 § 5 k.p.c., ani art. 44 ust. 1 u.o.t. p. TK nie był podstawą wydania wyroku wskazanego przez skarżącego jako ostateczne rozstrzygnięcie w jego sprawie . W odniesieniu do zarzut u niekonstytucyjności art. 17 pkt. 1 k.p.c. Trybunał stwierdził, że jest on oczywiście bezzasadny , natomia st odnośnie do art. 23 k.c. , że skarga konstytucyjna nie zawierała uzasadnienia zarzutu niekonstytucyjności tego przepisu, a jedynie niekonstytucyjnego stosowania prawa. Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 20 stycznia 2021 r. (sygn. Ts 51/19) nie uwzględnił zażalenia skarżącego. Prezes Trybunału Konstytucyjnego zarządzeniem z 14 kwietnia 2021 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżące go 23 kwietnia 2021 r.) wezwał skarżąc ego do usunięcia braków formalnych skargi konstytucyjnej przez doręczenie poświadczonych za zgodność z orygi - nałem: a) odpisów wszystkich załączników, b) uzasadnień do orzeczeń złożonych ze skargą konstytucyjną wraz z czterema kopiami. W odpowiedzi na zarządzenie pełnomocnik skarżąc ego pismem z 2 9 kwietnia 2021 r. (data nadania) wniósł ,, o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi do 31 maja 2021 r. ” . Do pisma załączył informację o pobycie skarżącego w izolacji oraz wynik pozytywnego testu na COVID - 19. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że dokumenty związane ze sprawą przechowuje skarżący i w razie potrzeby doręcza je pełnomocnikowi. Jednak z powodu choroby skarżącego i jego izolacji pełnomocnik nie ma dostępu do akt sprawy . Następnie pismem z 7 maja 2021 r. (data nadania) pełnomocnik skarżącego , nie czekając na wydanie zarządzenia w przedmiocie przedłużenia terminu usunięcia braków , wykonał zarządzenie Prezesa TK . OTK ZU B/2025 Ts 29/21 poz. 26 3 Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 26 października 202 1 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżące go 10 listopada 202 1 r.) skarżąc y został wezwan y do usunięcia braków formalnych skargi konstytucyjnej przez: 1) wskazanie, które wolności lub prawa skarżącego, wyrażone w art. 45 ust. 1 w związku z art. 79 ust. 1 w związku z art. 190 ust. 5, art. 79 ust. 1 w związku z art. 45 ust. 1 w związku z art. 190 ust. 5, art. 190 ust. 5 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji zostały naruszone przez zakwestionowany w skardze art. 61 ust. 1 i 4 u.o.t.p.TK; 2) precyzyjne wyjaśnienie, w jaki sposób art. 61 ust. 1 i 4 u.o.t.p.TK narusza wolności lub prawa skarżącego wynikające z powołanych jako wzorce kontroli art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 79 ust. 1 w związku z art. 190 ust. 5, art. 79 ust. 1 w związku z art. 45 ust. 1 w związku z art. 190 ust. 5, art. 190 ust. 5 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji; 3) dokładne uzasadnienie zarzutu niezgodności art. 61 ust. 1 i 4 u.o.t.p.TK z prawami lub wolnościami konstytucyjnymi wynikającymi z wzorców kontroli o których mowa w punkcie 2 zarządzenia, z powołaniem argumentów lub dowodów na jego poparcie. Skarżąc y odni ósł się do tego zarządzenia w piśmie z 16 listopada 202 1 r. (data nadania). W skardze konstytucyjnej skarżący zarzucił, że art. 61 ust. 1 i 4 u.o.t. p. TK ,,pozbawia go prawa do «właściwego Sądu» w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji w ten sposób iż o prawie do rozpoznania skargi konstytucyjnej orzeka « sąd » nie mający cechy określonej w art. 190 ust. 5 Konstytucji (…) b owiem (…) w składzie jednoosobowym wskazanym w art. 61 ust. 1 i 4 [ u.o.t.p.TK ] nie można uzyskać « większości » ”. W piśmie procesowym z 16 listopa da 2021 r. (data nadania) s karżący stwierdził natomiast , że w wyniku stosowania zakwestionowanej normy prawnej uzyskano trwałą wykładnię celowościową, która ,, będąc niezgodną z gramatyczną treścią przepisu nadała mu nowy sens ” . Jego zdaniem orzekanie przez Trybunał Konstytucyjny w składzie jednoosobowym w zakresie merytorycznej wartości i dopuszczalności skarg konstytucyjnych narusza zasady rzetelnej procedury i prawo do właściwego sądu. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 u st. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK), skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Służy ono wyeliminowaniu – już w początkowej fazie postępowania – spraw, które nie mogą być przedmiotem merytorycznego rozstrzygnięcia. Trybunał wydaje postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu, gdy nie spełnia ona określonych przez prawo wymagań lub jest oczywiśc ie bezzasadna. 2. Skarżąc y zakwestionował art. 61 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 2393) o treści: ,, 1. Wniosek złożony przez podmiot, o którym mowa w art. 191 ust. 1 pkt 3 - 5 Konstytucji, oraz skargę konstytucyjną Prezes Trybunału kieruje do wyznaczonego przez siebie sędziego Trybunału w celu wstępnego rozpoznania na posiedzeniu niejawnym (…) 4 . Trybunał w składzie jednego sędziego Trybunału wydaje postanowienie o odmowie nadania wnioskowi, o którym mowa w ust. 1, albo skardze konstytucyjnej, dalszego biegu, jeżeli: 1) wniosek, o którym mowa w ust. 1, albo skarga konstytucyjna nie spełniają wymogów określonych w ustawie i usunięcie braków nie jest możliwe; 2) braki, o których mowa w ust. 3, nie zostały usunięte w terminie; 3) wniosek, o którym mowa w ust. 1, albo skarga konstytucyjna są oczywiście bezzasadne ” . OTK ZU B/2025 Ts 29/21 poz. 26 4 3. Skarga konstytucyjna jest szczególnym środkiem ochrony konstytucyjnych wolności lub praw. Musi ona spełniać wymagania, które zostały określone w art. 79 ust. 1 Konstytucji, a doprecyzowane w przepisach ustawy o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zgodnie z tymi regulacjami skarga powinna spełniać wymogi pisma procesowego, a nadto zawierać m.in. uzasadnienie zarzutu niezgodności kwestio - nowanego przepisu, będącego podstawą ostatecznego rozstrzygnięcia, ze wskazaną konsty - tucyjną wolnością lub prawem. Zarzuty sformułowane w skardze muszą uprawdopodobniać niekonstytucyjność kwestionowanej regulacji, co oznacza konieczność wywiedzenia z zas - karżonych przepisów określonej normy, wskazanie właściwych wzorców konstytucyjnych wyrażających prawa podmiotowe przysługujące osobom fizycznym bądź prawnym i – przez porównanie treści wynikających z obu regulacji – wykazanie ich wzajemnej niezgodności. 4. Trybunał zwraca uwagę, że sformułowany w skardze konstytucyjnej zarzut spro - wadza ł się do zakwestionowania możliwości orzekania we wstępnej kontroli przez T rybunał Konstytucyjny w składzie jednego sędziego. W piśmie procesowym z 16 listopada 2021 r. (data nadania) skarżący stwierdził , że Trybunał może orzekać w składzie jednego sędziego na etapie wstępnej kontroli , lecz jedynie w ramach kontroli formalnej, nie może jednak dokonywać oceny merytorycznej skargi . Zarzut skarżącego dotyczy więc dokonania przez Trybunał merytorycznej oceny jego skargi konstytucyjnej na etapie wstępnej kontroli . Skarżący dokonał własnej wykładni zakwestionowanego przepisu i wy wiódł z niego normę prawną . Twierdzi on, że w toku stosowania zakwestionowanej no rmy uzyskano trwałą wykładnię celowościową, która ,, będąc niezgodną z gramatyczną treścią przepisu nadała mu nowy sens ” . Jego zdaniem orzekanie przez Trybunał Konstytucyjny w składzie jedno - osobowym w zakresie merytorycznej wartości i dopuszczalności skarg konstytucyjnych narusza zasady rzetelnej procedury i prawo do właściwego sądu. 5. Trybunał przypomina że ocena wykładni i stosowania prawa nie może stanowić przedmiotu postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym, ponieważ nie należy do jego kompetencji. Jedynie w sytuacji , gdy utrwalona i konsekwentna praktyka stosowania prawa w sposób bezsporny ustaliła wykładnię danego przepisu prawnego, a jednocześnie przyjęta interpretacja nie jest kwestionowana przez przedstawicieli doktryny, to przedmiotem kontroli konstytucyjności jest norma prawna dekodowana z danego przepisu zgodnie z ustaloną praktyką (zob. postanowienie z 19 lipca 2005 r., sygn. SK 37/04, OTK ZU nr 7/A/2005, poz. 87 i powołane tam orzeczenia). Jak wyjaśnił Trybunał Konstytucyjny, ,,stałość, powta - rzalność i powszechność praktyki sądowej może nadawać kwestionowanemu unormowaniu w sposób stały i powszechny określone znaczenie, podlegające następnie kontroli konstytu - cyjności. Stałość i powszechność praktyki, wynikającej z odczytywania przepisów w sposób niekonstytucyjny, powoduje bowiem nadanie samym przepisom trwałego i niekon stytu - cyjnego znaczenia. (…) Ujawnienie (…) zależności pomiędzy sferą stanowienia i stosowania prawa wymaga jednakże każdorazowo stwierdzenia, czy w istocie rzeczy mamy do czynienia z taką właśnie powtarzalną i powszechną metodą wykładni określonego przepisu – unor - mowania” (zob. postanowienie z 21 września 2005 r., sygn. SK 32/04, OTK ZU nr 8/A/2005, poz. 95). 5.1. Skarżący, jak stwierdza Trybunał , nie wykazał istnie nia trwał ej wykładni , którą wskazał jako przedmiot zaskarżenia w piśmie procesowym z 16 listopada 2021 r. (data nadania) . T wierdzenia skarżącego nie znajdują potwierdzenia w orzecze niach Trybunału Konstytucyjnego z 26 sierpnia 2020 r. oraz 20 stycznia 2021 r. (sygn. Ts 51/19) , powołanych jako podstaw a wniesienia skargi. Nie wynika bowiem z ich treści aby Trybunał dokonał merytorycznej kontroli przepisów będących przedmiotem skargi konstytucyjnej . D okonan a OTK ZU B/2025 Ts 29/21 poz. 26 5 przez Trybunał ocen a , czy dany przepis był , czy nie był podstawą wydania określonego orzeczenia , nie stanowi w żadnym zakresie merytorycznej kontrol i jego konstytucyjności . Trybunał stwierdza, że wbrew stanowisku skarżącego taka ocena przepisu stanowi jedynie kontrolę formalną, która ma rozstrzygnąć o tym , czy w danej sprawie zostały spełnione w danej sprawie podstawowe przesłanki skarg i konstytucyjn ej . Zgodnie z art. 79 ust. 1 Kon - stytucji każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo na zasadach określonych w ustawie wnieść skargę konstytucyjną w sprawie zgodności z Kon - stytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji. W świetle powyższego przepisu nie ulega wątpli - wości, że jedynym dopuszczalnym przedmiotem skargi konstytucyjnej pozostaje przepis wy - ka zujący podwójną kwalifikację . Po pierwsze, musi on być podstawą prawną ostatecznego orzeczenia, z którego wydaniem skarżący wiąże naruszenie konstytucyjnych wolności lub praw. Po drugie, to w treści kwestionowanego przepisu tkwić winno źródło zarzucanego naru - szenia, którego aktualizacja nastąpiła wskutek jego zastosowania w indywidualnej sprawie skarżącego. N ie zostały również wskazane przez skarżącego żadn e orzecze nia Trybunału Konstytucyjnego, które potwierdzałyby istnienie kwestionowanej przez niego wykładni , nadającej uprawienie do merytorycznej oceny zarzutów skargi na etapie jej wstępnej kontroli . 5. 2 . Należy zwrócić uwagę, że zarzuty skarżące go s tanowią polemikę z rozważaniami Trybuna łu przedstawionymi w uzasadnieniu postanowienia w sprawie Ts 51/19 , które, co należy podkreślić, zostało wydane jednogłośnie przez skład trzyosobowy . Skarżący krytycznie ocenia zastosowanie art. 61 ust. 1 u.o.t.p.TK twierdząc, że Trybunał przekroczył w jego sprawie dyspozycję tego przepisu. Taki sposób określenia niekonstytucyjności oznacza, że w rzeczywistości skarżąc y kwestionuje stosowanie prawa, co wyłącza możliwość rozpoznania skargi konstytucyjnej. Trybunał w swoim orzecznictwie wielokrotnie wypowiadał się na temat niedopuszczalności skargi konstytucyjnej jako skargi na stosowanie prawa, a nie na przepis. ,,Zgodnie z linią orzeczniczą Trybunału Konstytucyjnego, skarga konstytucyjna nie może być skargą na stosowanie prawa, a Trybunał nie jest kolejnym w toku instancji organem legitymowanym do badania prawidłowości wydanego rozstrzygnięcia” (zob. postanowienie TK z 29 listopada 2010 r., sygn. SK 8/10, OTK ZU nr 9/A/2010 poz. 117). 6. Mając powyższe na uwadze Trybunał jedynie na marginesie postanowił odnieść się do pierwotnie sformułowanego w skardze zarzutu niekonstytucyjności art. 61 ust. 1 i 4 u.o.t.p.TK . Trybunał stwierdza, że powołane przez skarżącego jako wzorce kontroli art. 45 ust. 1 w związku z art. 79 ust. 1 w związku z art. 190 ust. 5 Konstytucji, art. 79 ust. 1 w związku z art. 45 ust. 1 w związku z art. 190 ust. 5 Konstytucji oraz art. 190 ust. 5 w zwią - zku z art. 45 ust. 1 Konstytucji nie są adekwatne ani do przepisu uczynionego przedmiotem skargi, ani do orzeczeń, z wydaniem których skarżący połączył zarzuty niekonstytucyjności. Skarżący upatruje naruszenia prawa do sądu w rozwiązaniu ustawowym, zgodnie z którym w toku wstępnej kontroli skargi konstytucyjnej postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu podejmowane jest przez jednego sędziego Trybunału. Jego zdaniem nie może tego sanować unormowanie ustawowe, w którym przewidziany jest trzyosobowy skład Trybunału do orzekania o zażaleniu skarżącego wniesionym na postanowienie o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Skarżący konfrontuje kwestionowany art. 61 ust. 1 i 4 u.o.t.p.TK z art. 190 ust. 5 Konstytucji, który stanowi: ,,Orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego zapadają większością głosów”. OTK ZU B/2025 Ts 29/21 poz. 26 6 Zdaniem Trybunału stanowisko skarżącego opiera się jednak na błędnym rozumieniu zakresu zastosowania wskazanego przepisu Konstytucji. Artykuł 190 ust. 5 Konstytucji odnosi się bowiem do orzeczeń Trybunału wydawanych w toku merytorycznej kontroli konstytucyjności i legalności norm prawnych. Świadczy o tym również jego umiejscowienie w art. 190 Konstytucji – bezpośrednio po unormowaniach dotyczących charakteru prawnego, ogłaszania i skutków orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego (art. 190 ust. 1 - 4 Konstytucji). Tym samym należy przyjąć, że poza obszarem zastosowania art. 190 ust. 5 Konstytucji pozostają rozstrzygnięcia podejmowane przez Trybunał w fazie wstępnej kontroli skargi konstytucyjnej, przesądzającej dopiero o dopuszczalności poddania kontroli merytorycznej unormowań zakwestionowanych przez skarżącego. W tym też zakresie większa była swoboda prawodawcy regulującego tryb tego etapu postępowania w u.o.t.p.TK. (zob. postanowienie z 8 czerwca 2017 r., sygn. Ts 100/17, OTK ZU B/2017, poz. 142) . 7 . Podsumowując Trybunał wskazuje, że skarżący wadliwie określił przedmiot skargi – uczynił z niego pozostające poza kognicją Trybunału akty stosowania prawa. Skutkuje to brakiem spełnienia podstawowych przesłanek skargi konstytucyjnej – odnoszących się do prawidłowego określenia jej podstawy – przewidzianych w art. 79 ust. 1 Konstytucji oraz w art. 53 ust. 1 u.o.t.p.TK. Z tych przyczyn Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji. POUCZENIE Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p.TK skarżące mu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.