Ts 55/19

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 30 października 2020 r. Pozycja 334 POSTANOWIENIE z dnia 7 listopada 201 9 r. Sygn. akt Ts 55/19 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Andrzej Zielonacki , po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej O. D. w sprawie zgodności: § 1 ust. 1 pkt 1 - 4 oraz § 3 u st. 1 załącznika do uchwały Rady Miasta Stołe - cznego Warszawy z 17 września 2009 r. nr LXII/1921/2009 wydanej na podstawie art. 3 5 ust. 2 ustawy z dnia 29 li pca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym (Dz. U. Nr 155 poz. 1 298 , ze zm.) w zakresie, w jakim: 1) „ akta p rawa miejscowego ograniczają prawa obywatela wynikające z Ustawy Zasadniczej oraz Ustawy o sporcie kwalifikowanym w zakresie przyznawania stypendiów sportowych” z art. 31 ust. 1 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, 2) „ wprowadza dyskryminację osób upra wiających sport taneczny i osią ga ją - cych wysokie wyniki spo rtowe we współzawodnictwie krajowym jak i mię - dzynarodowym” z art. 32 ust. 1 - 2 w związku z art. 2 Konstytucji, 3) „ władze publiczne nie wspierają rozwoju kultury fizycznej młodzieży, poprzez nieprzyzna wanie nagród i stypendiów osobom uprawiającym sport tanecz ny i zdobywającym znacz ące wyniki na arenie krajowej i między - narodowej” z art. 68 ust. 5 Konstytucji, 4) „ władze publiczne wydając ak ty prawa miejscowego działają z przekro - czeniem delegacji ustawowej o graniczając uprawnienia wynikające z aktów [prawa] powszec hnie obowiązującego” z art. 7 w związku z art. 94 Kon - stytucji, 5) „ w występujących w niniejszej sprawie szeregu nieprawidłowości nie prze - prowadzono rzetelnego nadzoru nad uchwałą pozbawiając ą uprawnie ń przy sługujących Skarżącemu O. D. wedle pr zepisów Ustawy Zasadniczej oraz innych ustaw” z art. 63 Konstytucji , 6) „ błędnie stosuje się § 3 ust. 1 Z ałącznika do Uchwały Nr LXII/1921/2009 Rady m.st. War szawy z dnia 17 września 2009 roku który wskazuje wyłą cznie kluby sportowe w Warszawie jako podmioty uprawnione do składania wniosk ów o stypendium sportowe, co przekracza rażąco delegację ustawową zawartą w art. 35 ust. 2 u.s.k.” z art. 92 ust. 1 Konstytucji, OTK ZU B/2020 Ts 55/19 poz. 334 2 p o s t a n a w i a: o dmówić nadania skardze k onstytucyjnej dalszego bieg u . UZASADNIENI E O. D . (dalej: skarżąc y ) reprezentowany przez adwokata z urzędu , wniósł skargę konstytucyjną 11 kwietnia 2019 r. (data nadania) na tle następującego stanu faktycznego: Rada Miasta St ołecznego War szaw a – na podsta wie szczegółowego upoważnienia zawartego w art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym (Dz. U. Nr 155 poz. 1298, ze zm.; dalej: u.s.k.) – podjęła 17 wrześn ia 2009 r . uchwałę (nr LXII/1921/2009) w sprawie określe nia szczegółowych zasad i trybu przyznawania, wstrzy m y wania i pozbawiania oraz ustala nia wysokości stypendiów sportowych m.st . War sza w ie oraz stypendiów sportowych m.st . War szaw a „Nadzie ja Olimpijska” dla zawodnik ów osiągających wysokie wyniki sportowe we współzawodnictwie międzyna - rodowym lub krajowym (dalej: uchwała) . S karżący wezwał Radę Miasta Stołecznego War szaw y do usunięcia naruszenia prawa, wskazując na bezprawne wprowadzenie pozaustawo wych kryteriów uzyskania st ypendium s portowego, a zatem przekroczenie delegacji ustawowej , przez dookreślenie warunków, które musi spełniać osoba ubiegająca się o stypendium sportowe oraz do uregulowani a trybu udzielania stype ndium. Na powyższą uchwałę ska rżący wniósł skargę do Woje wódzkiego Sądu Administracyjnego w War szaw ie (dalej: WSA), powołując się na naruszenie jego uprawnień do ubiegania się o stypendium sportowe od Prezydenta m. st. W. w związku z upr aw ianiem tańca sportowego. Na powyższą uchwałę w części skargę wniósł również Prokur ator P roku - ratury Okręgowej w War szaw ie . 18 lipca 2017 r. WSA zarządził połączenie spraw do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. W yrokiem z 18 lipca 2017 r. (sygn. akt […] ) WSA stwierdził nieważność § 1 ust . 1 pkt 2 zaskarżonej uchwały w części , w jakiej określ a w ramach kryte rium przyznania stypendium sportowego konieczność rozliczania się z podatku dochodowego od osób fizycznych w m.st. W. oraz stwierdz ił nieważność § 3 ust . 1 i § 9 ust. 3 zaskarżonej uchwa ły , a w pozostałym zakresie skargę oddalił . Od powyższ ego wyroku skarżący wniósł skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) wyrokiem z 28 września 2018 r. ( sygn. akt […] ) uchylił zaskarżony wyrok WSA w punkcie oddalającym skargę w części d otyczącej § 3 ust. 2 pkt 4 zaskarżonej uchwały stwierd z ając nieważność tego przepisu, a w pozostałym zakresie skargi kasacyjne oddalił. Wyrok doręczono skarżącemu 24 października 2018 r. Skarżący powołuje ten wyrok jako orzeczenie ostateczne w myśl art. 79 Konstytucji. Zdaniem skarżącego doszło do zróżnicowan ia zawodników w zakre sie przyzna wania im stypendiów przez pozaustawowe przesłanki : naruszając e zasadę równości, dyskryminujące osoby uprawiające sport taneczny i osiągające wysokie wyniki w współzawodni ctwie krajowym jak i międzynarodowym , p olegające na us taleniu limit u wieku uprawnionego na 23 lata oraz wskaz aniu jedynie na „ kluby sportowe w War szaw ie jako podmioty uprawnione do składania wniosków o stypendium sportowe”. Skarżący zarzuca władzom publicznym brak wsparcia rozwoju kultury fizycznej młodzieży albowie m nie przyznają one nagród i sty - pendiów osobom uprawiającym taniec sportowy . W zarządzeni u z 25 czerwca 2019 r. (doręczonym skarżącemu 2 lipca 2019 r.) sędzia Trybunału Konstytucyjnego wezwał skarżącego do u sunięcia braków formalnych skargi przez udokume ntowanie daty doręczenia , występującemu w sprawie adwokatowi , rozs trzygnięcia OTK ZU B/2020 Ts 55/19 poz. 334 3 właściwego or ganu o wyznaczeniu go pełnomocnikiem skarżącego. W piśmie procesowym, wniesionym d o Trybunału 5 lipca 2019 r. (data nadania) , skarżący u sunął ten brak formalny. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo na zasadach określonych w ustawie , wnieść skargę konstytucyjną w sprawie zgodności z Konstytucją us tawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji public znej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach określonych w Konstytucji. W odróżnieniu od wniosków kierowa - nych przez podmioty wyliczone w art. 191 ust. 1 pkt 1 - 5 Konstytucji, skarga nie jest środkiem uruchamiania tzw. kontroli abstrakcyjnej, a wię c realizowanej w oderwaniu od płaszczyzny stosowania kwestionowanych przepisów. Przedmiotem zaskarżenia w skardze konstytucyjnej może być tylko taki przepis, który za stosował sąd lub organ administracji publicznej, rozstrzygając ostatecznie indywidualną sp rawę skarżącego (zob. J. Trzciński, M. Wiącek , [w:] Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz , red. L. Garlicki, M. Zubik, tom II, wyd. II, Warszawa 2016). Try bunał stwierdza, że w skazany przez skarżącego wyrok Naczelnego Sądu Admini - stracyjnego (dalej: NSA ) , mimo że jest wyrokiem ostatecznym w rozumieniu art. 79 ust. 1 Kons tytucji, to jednak nie ma charakteru rozstrzygnięcia indywidualnego . Podsta wą prawną do zł ożenia skargi na uchwałę z 17 września 2009 r. (nr L XII/1921/2009) w sprawie określe nia szczegółowych zasad i trybu przyznawania, wstrzym ywania i pozbawiania oraz ustala nia wysokości sty pendiów sportowych m.st War szaw y oraz sty pendiów sportowych m.st War szaw y „Nadzie ja Olimpijska” dla zawodników osiągających wysokie wyniki sporto - we we współzawodnictwie międzynarodowym lub krajowym (dalej: uchwała) był art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r o samo rz ądzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594, ze zm .; dalej: u.s.g. ) . Przewidziana w tym przepisie u.s.g. skarga inicjuj e postępowanie w przedmiocie oceny legalności uchwał podejmowanych przez org any gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej (akty prawa miejscowego). Rozstrzygające tę kwestię wyroki sądów administ racyjnych stanowią realizację konstytucyjnej kompete ncji do orzekania o zgodności uchwał organów samorządu terytorialnego z ustawami (art. 184 Konstytucji). Wyroki te nie mają charakteru rozstrzygnięć indywidualnych odnoszących się bezpośrednio do sfery pr aw lub wolności konkretnego podmiotu. Nie zawierają także usta - lenia okoliczności stanu faktycznego, z których można by wnioskować o rzeczywistym naru - szeniu indywidualnych praw lub wolności (por. postanowienia TK z: 2 9 listopada 2000 r., sygn. Ts 139/00, OT K ZU nr 2/2001, po z. 39 oraz 29 czerwca 2012 r., syg n. Ts 196/09, OTK ZU nr 4/B/2012, poz. 322). Uchwała nie stanowiła normatywnej podstawy ostatecznego orzeczenia , lecz była je dy nie przedmiotem jej rozstrzygnięcia. W yrok stwierdzający nieważność uchwał y jest pod - stawą do wz ruszenia, w trybie określonym w postępowaniu admi nistracyjnym albo w postę - powaniu szczególnym, indywid ualnych rozstrzygnięć wydanych na jej p odstawie (art. 147 § 2 ustawy z dn ia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami adm inistracyjny mi; Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.). Trybunał podkreśla, że z art. 79 ust. 1 Konstytucji jednoznacznie wynika , iż przed - miotem skargi mogą być wyłącznie te przepisy prawa, na podstawie których sądy ukształtowały sytuację prawną skarżącego. Zasadniczym warunkiem jej wniesienia j est konkretne naruszenie praw lub wolności konstytucyjnych, którego źródłem jest rozstrzy - gnięcie organu władzy publicznej, odnoszące się w sposób bezpośredni do sfery prawnej zindywidualizowanego podmiotu (por. postano wienia TK z : 28 czerwca 2017 r., sygn. OTK ZU B/2020 Ts 55/19 poz. 334 4 Ts 233/16, OTK ZU B/2017, poz. 165 o raz 1 października 2014 r., sygn. Ts 239/13, OTK ZU nr 1/B/2015, poz. 39). Brak ostatecznego rozstrzygnięcia determinuje również stwierdzenie, że skarżący nie wskazał prawidłowo prz episu ustawy lub innego aktu normatywn ego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o wolnościach lub prawach albo obowiązkach skarżącego określonych w Konstytucji. Trybunał jedno znacznie stwierdza, że uchwała nie stan owiła normatywnej podstawy, lecz była przedmiot em rozstrzygnięcia sądu administracyjnego. W związku z tym, że w skazany przez skarżącego wyrok NSA nie spełnia – w rozu - mieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji – cech osta tecznego orzeczenia o konstytucyjnych wolno ś ciach lub prawach skarżącego , jak też ze względu na niewskazanie przepisu ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o wolnościach lub prawach albo obowiązkach skarżącego to , na podst awie art. 61 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 l istopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Ko nstytucyjnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 2072 , ze zm. ) należało odmówić nadania skardze konstytucyjnej dalszeg o biegu . Mając powyższe na względzie , Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji. POUCZENIE Na po dstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p. TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty doręczenia tego postanowienia.