Ts 126/17

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 3 listopada 2020 r. Pozycja 343 POSTANOWIENIE z dnia 26 sierpnia 201 9 r. Sygn. akt Ts 126/17 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Jarosław Wyrembak , po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej M. K. oraz R. P. w sprawie zgodności: 1) art. 2 § 1 pkt 1 [ lub art. 2 § 2 ] oraz art. 3 pkt 1 i 3 lit. c oraz pkt 9, art. 5 oraz art. 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 6, poz. 80, ze zm. ; dalej: ustawa – Ordynacja podatkowa ), rozu - mianych jako niedotyczących należności p ublicznoprawnych, jakimi są opła ty z tytułu wzrostu wartości (sprzedanej) nieruchomości w związku z wej ściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub zmiany takiego planu, w związku z brakiem pewności co do istnienia domniemania stosow alności co najmniej działu III ustawy – Ordynacja poda - tkowa, przy braku przepisów ogólnych prawa administracyjnego, do wszy - stkich świadczeń pieniężnych na rzecz Skarbu Państwa lub jednostek samo rządu terytorialnego, których źródłem są stosunki publicznopra wne, tj. świadczeń stanowiących dochód budżetu państwa lub budżetu jednostki samorządu terytorialnego, niezależnie od tego, czy do ustalenia lub określenia tego typu należności uprawniony byłby organ podatkowy w rozumieniu ustawy – Ordynacja podatkowa, z art. 84, art. 217 i art. 32 ust. 1 w związku z art. 2, art. 64 ust. 2 i 3 w związku z art. 31 ust. 2 Konstytucji Rzeczy - pospolitej Polskiej ; 2) art. 157 ust. 1 i 1a w związku z art. 156 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (D z. U. z 2015 r. poz. 782, ze zm.) w związku z art. 36 ust. 14 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139, ze zm.) w związku z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowani u przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647, ze zm.) z art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2, art. 31 ust. 3, art. 78 i art. 2 Konstytucji; 3) § 58 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatów szacunkowych (Dz. U. Nr 207, poz. 2109, ze zm.) z: a) art. 156 ust. 3 i 4 oraz art. 159 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543, ze zm.), b) art. 92 ust. 1 oraz art. 7 oraz art. 64 ust. 2 i 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji; OTK ZU B/2020 Ts 126/17 poz. 343 2 4) art. 113 § 1 oraz art. 160 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.), pozwalając ych na : zamknięcie rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym bez rozpoznania – przez wydanie stosownego postanowienia – wniosku strony o wystąpienie z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego o zgodność z normami wyższego rzędu przepisu mającego zastosowanie w sprawie lub z wnioskiem o r oz - strzygnięcie zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości w kon - kretnej sprawie sądowoadministracyjnej, a także przystąpienie do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia stanowiącego rozpoznanie skargi kasacyjnej bez uprzedniego wyjaśnienia, dlaczego sąd uznaje za zbędne skierowanie bądź pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego, bądź wniosku o rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego w formie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego, z art. 45 ust. 1, art. 176 i art. 184 Konstytucji, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej . UZASADNIENI E 1. W sporządzonej przez radcę prawnego skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 14 czerwca 201 7 r. (data nadania ), M. K. oraz R. P. (dalej: skarżący) zarzuci li niezgodność: po pierwsze – art. 2 § 1 pkt 1 [ lub art. 2 § 2 ] oraz art. 3 pkt 1, 3 lit. c i pkt 9, art. 5 oraz art. 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 6, poz. 80, ze zm. ; dalej: o.p. ), rozumianych jako niedoty cząc e należności publicznoprawnych, jakimi są opłaty z tytułu wzrostu wartości (sprzedanej) nieruchomości w związku z wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub zmiany takiego planu, w związku z brakiem pewności co do istnienia domniemania stosowalności co najmniej działu III o.p. , przy braku przepisów ogólnych prawa administracyjnego, do wszystkich świadczeń pieniężnych na rzecz Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, których źródłem są stosunki publicznoprawne, t j. świadczeń stanowiących dochód budżetu państwa lub budżetu jednostki samorządu terytorialnego, niezależnie od tego, czy do ustalenia lub określenia tego typu należności uprawniony byłby organ podatkowy w rozumieniu o.p. , z art. 84, art. 217 i art. 32 ust . 1 w związku z art. 2, art. 64 ust. 2 i 3 w związku z art. 31 ust. 2 Konstytucji; po drugie – art. 157 ust. 1 i 1a w związku z art. 156 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 20 00 r. Nr 46, poz. 543 , ze zm. ; dalej: u. g.n. ) w związku z art. 36 ust. 14 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139, ze zm. ; dalej: u.z.p. ) w związku z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzenn ym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 , ze zm. ; dalej: u.p.z.p. ) z art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2, art. 31 ust. 3, art. 78 i art. 2 Konstytucji; po trzecie – § 58 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatów szacunkowych (Dz. U. Nr 207, poz. 2109, ze zm. ; dalej: rozporządzenie z 2004 r. ) z art. 156 ust. 3 i 4 oraz art. 159 u.g.n. , a także art. 92 ust. 1 Konstytucji, jak również art. 7 oraz art. 64 ust. 2 i 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji; p o czwarte – art. 113 § 1 oraz art. 160 w związku z art. 193 ustawy z 30 sierpnia OTK ZU B/2020 Ts 126/17 poz. 343 3 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm. ; dalej: p.p.s.a. ), pozwalających na: zamknięcie rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym bez rozpoznania wniosku strony o wystąpienie z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego o zgodność z normami wyższego rzędu przepisu mającego zastosowanie w sprawie lub z wnioskiem o rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego budzącego pow ażne wątpliwości w konkretnej sprawie sądowoadministracyjnej, a także przystąpienie do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia stanowiącego rozpoznanie skargi kasacyjnej bez uprzedniego wyjaśnienia, dlaczego sąd uznaje za zbędne skierowanie bądź pytania pra wnego do Trybunału Konstytucyjnego, bądź wniosku o rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego w formie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego, z art. 45 ust. 1, art. 176 i art. 184 Konstytucji . 2. Skarga konstytuc yjna została wniesiona w związku z następując ym stanem faktycznym : Prezydent Miasta B. decyzją z 25 października 2002 r. (nr […] ) ustalił wysokość jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na kwotę 3 358 350 ,00 zł i zobowiązał właścicieli nieruchomości ( tj. skarżących w postępowa niu przez Trybunałem oraz spółkę E . sp. z o.o. ) do uiszczenia należności w wysokości po jednej trzeciej ustalonej opłaty. Samorządowe Kolegi um Odwoławcze w B. (dalej: SKO) , wydając w przedmiotowej sprawie ostateczną decyzję z 5 marca 2 00 3 r. (nr […] ), dokonało uchylenia w całości zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta B. i umorzyło postępowanie organu pierwszej instancji. Pismem z 10 lutego 2006 r. , Prokurator Okręgowy w B. wniósł sprzec iw w stosunku do powyższego rozstrzygnięcia SK O. W konsekwencji, decyzją z 24 maja 2006 r., SKO stwierdziło nieważność swego rozstrzygnięcia z 5 marca 2003 r. , zaś w wyniku ponownego roz patrzenia sprawy zakończonego decyzją SKO z 12 lipca 2006 r. , rozstrzygnięcie SKO z 24 maja 2006 r. zosta ł o utrzyma n e w moc y. Wyrokiem z 26 marca 2007 r. (sygn. akt […] ), Wojewódzki Sąd Adm inistracyjny w G. (dalej: WSA w G. ) , oddalił skargę na decyzję SKO z 12 lipca 2006 r . Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny , wyrokiem z 25 lutego 2009 r. ( sygn. akt […] ) , uchylił to or zeczenie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji . Następnie , wyrokiem WSA w G. z 18 czerwca 2009 r. ( sygn. akt […] ) uchyl ona została decyzj a SKO z 12 lipca 2006 r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z 28 września 2009 r. SKO orzekło o utrzy maniu w mocy swej decyzji z 24 maja 2006 r. w przedmiocie nieważności rozstrzy - gnięcia z 5 marca 2003 r. Rozpatrując ponownie odwołanie od d ecyzji Prezydenta Miasta B. z 25 sierpnia 2002 r. , decyzją z 24 października 2006 r. SKO or zekło o uchyleniu powyższej decyzji Prezydenta i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. D ecyzją z 28 września 2008 r. , Prezydent Miasta B. ponownie ustalił wysokość opłaty planistycznej. D ecyzją z 26 listopada 2008 r. SKO uchyliło rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Kolejną decyzją z 1 czerwca 2010 r. P rezydent Miasta B. ustalił dla właścicieli nieruchomości (w tym skarżących) jednorazową opłatę w łącznej wyso kości 3 156 900 ,00 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. D ecyzją z 8 września 2010 r. (nr […] ) , SKO utrzy - mało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. WSA w G. wyrokiem z 27 maja 2011 r. ( sygn. akt […] ) stwierdził nieważność zaskarżonej dec yzji z 8 września 2010 r. oraz decyzji organu pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 22 lutego 2013 r. ( sygn. akt […] ) oddalił skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie. OTK ZU B/2020 Ts 126/17 poz. 343 4 Po ponownym rozpoznaniu sprawy, d ecyzją z 31 lipca 2013 r. Prezyd ent Miasta B. ustalił jednorazow ą opłatę od wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem zmiany planu zagospodarowania przestrzennego w wysokości po 1 052 300 ,00 zł dla M. K. , R . P . oraz dla spółki E . Decyzją z 25 września 20 13 r. SKO utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. WSA w G. wyrokiem z 6 października 2014 r. (sygn. akt […] ) oddalił skargę na decyzję organu odwoławczego, zaś Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na orzeczenie sądu pierwszej instancji w wyroku z 27 grudnia 2016 r. (sygn. akt […] ). 3. Zdaniem skarżąc ych kwestionowane przepisy o.p. prowadzą do ustalenia , że ure - gulowania tej ustawy (w szczególności działu III) nie mają zastosowania do postępowania w sprawie opłaty planistycznej ; przepisy u.g.n., u.z.p., u.p.z.p. wyłączają możliwość zwery - fikowania sądowej oceny prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego; przepis § 58 ust. 2 rozporządzenia z 2004 r. narusza prawo do równej ochrony własności i innych praw majątkowych przed ingerencją wła dzy publicznej; przepisy p.p.s.a. naruszają prawo do sądu . 4. Zarządzeniem sędziego TK z 23 listopada 2017 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżących 4 grudnia 2017 r.) skarżący zostali wezwani do wskazania : – jakie prawa i wolności skarżących wyrażone w art. 84, art. 217 i art. 32 ust. 1 w związku z art. 2, art. 64 ust. 2 i 3 w związku z art. 31 ust. 2 Konstytucji oraz w jaki sposób zostały naruszone przez art. 2 § 1 pkt 1 lub art. 2 § 2 oraz art. 3 pkt 1, 3 lit. c i pkt 9, art. 5 i art. 6 o.p. ; – jakie prawa i wolności skarżących wyrażone w art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2, art. 31 ust. 3, art. 78 i art. 2 Konstytucji oraz w jaki sposób zostały naruszone przez art. 157 ust. 1 i 1a w związku z art. 156 ust. 1 u.g.n. w związku z art. 36 ust. 14 u. z.p. w związku z art. 85 ust. 1 u.p.z.p.; – jakie prawa i wolności skarżących wyrażone w art. 92 ust. 1, art. 7 oraz art. 64 ust. 2 i 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji oraz w jaki sposób zostały naruszone przez § 58 ust. 2 rozporządzenia RM z 21 wr ześnia 2004 r.; doręczenia pełnomocnictwa szczególnego do sporządzenia i wniesienia skargi konstytucyjnej; – nadesłanie : a) czterech kopii wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 gru - dnia 2016 r.; b) odpisu i czterech kopii wyroku Wojewódzkiego Są du Administracyjnego w G. z 6 października 2014 r.; c) odpisu i czterech kopii decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z 25 września 2013 r.; d) odpisu i czterech kopii decyzji Prezydenta Miasta B. z 31 lipca 2013 r. 5. W sporządzonym przez ra dcę prawnego piśmie procesowym, wniesionym do Trybunału 11 grudnia 2017 r. (data nadania), skarżący odnieśli się do powyższego zarzą - dzenia. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o orga nizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: u . o . t . p . TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoz naniu na posiedzeniu niejawnym, w składzie jednoosobowym. Trybunał bada, czy wniesiona skarga spełnia prawem o kreślone kryteri a , a także czy nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 59 ust. 1 pkt 2 - 4 u.o.t.p. TK . 2. Trybunał zwraca uwagę , że art. 79 ust. 1 Konstytucji stanowi, że każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo, na zasadach określonych OTK ZU B/2020 Ts 126/17 poz. 343 5 w ustawie, wnieść skargę do Trybunału w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obo wiązkach określonych w Kon - stytucji. Oznacza to, że przesłanką dopuszczalności sformułowania skargi konstytucyjnej nie jest każde naruszenie Konstytucji, lecz tylko naruszenie wskazanych w niej wolności lub praw człowieka i obywatela, z których wynikają prz ysługujące skarżącemu konstytucyjne prawa podmiotowe. Zgodnie z art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p. TK, s karga kons tytucyjna winna zatem wskaz ywać , które z określonych w Konstytucji wolności lub praw zostały naruszone oraz w jaki sposób do tego naruszenia doszło (por. wyrok TK z 23 listopada 1998 r., SK 7/98, OTK ZU nr 7/1998, poz. 114; a także postanowienia TK z: 25 października 1999 r., SK 22/98, OTK ZU nr 6/1999, poz. 122; 24 lipca 2000 r., SK 26/99, OTK ZU nr 5/2000, poz. 151; 8 marca 2005 r., Ts 6/05, OTK ZU nr 2/B/2006, poz. 89 oraz 18 listopada 2008 r., SK 23/06, OTK ZU nr 9/A/2008, poz. 166). W orzecznictwie Trybunału Konstytu cyjnego wielokrotnie podkreśla się , że na skar - żącym ciąży obowiązek wskazania tych konstytucyjn ych praw lub wolności, które zostały naruszone przez przepisy stanowiące przedmiot wnoszonej skargi konstytucyjnej. Prawidłowe dopełnienie tego obowiązku polega zaś nie tylko na wyliczeniu przepisów Konstytucji i zasad z nich wyprowadzanych, z którymi zdaniem skarżącego niezgodne są kwestion owane w skardze przepisy. Skarżący jest bowiem zobowiązany ponadto do precyzyjnego zdefi - niowania treści przysługujących mu praw lub wolności , które wywodz i ze wskazanych p rzepisów Konstytucji i które w jego przekonaniu naruszon e zostały przez ustawodawcę z wykłego w kontekście sprawy stanowiącej tło dla wnoszonej skargi . Zgodnie zaś z art. 53 ust. 1 pkt 3 u.o.t.p. TK, uzasadnienie skargi powinn o zawierać szczegółową i precyzyjną argumentację uprawdopodabniającą zarzuty niezgodności z Konstytucją stawiane kwe stio - nowanym przepisom . W ten sposób ukształtowana w prawie instytucja skargi konstytucyjnej nie przewiduje więc działani a Trybunału Konstytucyjnego z urzędu w zakresie u wolnienia skarżącego od dopełnienia powyższ ych obow iązków , ponieważ zgodnie z art. 67 u st. 1 u . o . t . p . TK, Trybunał jest związany granicami skargi konstytucyjnej w kształcie zakreślonym przez skarżącego (por. postanowienie TK z 14 stycznia 2009 r., Ts 21/07, OTK ZU nr 2/B/2009, poz. 91). W konsekwencji , niedopuszczalne jest do precyzow ywanie przez Trybunał, a tym bardziej uzasadnianie nazbyt ogólnikowo sformułowanych zarzutów niekonstytucyjności sta - wianych kwestionowany m przepis om (por. postanowienie TK z 4 lutego 2009 r., Ts 256/08, OTK ZU nr 2/B/2009, poz. 138). Jed nocześnie należy zauważyć, że w myśl art. 61 ust. 3 u.o.t.p. TK, jeżeli skarga konstytucyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w ustawie, a usunięcie braków jest możliwe, sędzia Trybunału wydaje zarządzenie, w którym wzywa do ich usunięcia w terminie siedmiu dni od dnia doręczeni a zarządzenia. Do braków usuwalnych orzecznictwo Trybunału zalicza brak wskazania wolności lub prawa konstytucyjnego oraz brak uzasadnienia zarzutu ich naruszenia przez przepis zakwestionowany w skardze konstytucyjnej . 2.1. A nalizowana skarga konstytucyjn a zawiera: – osnowę ( petitum ) – s. 1 - 5 , – przytoczenie stanu faktycznego (wraz z obszernymi cytatami ze stanowiska w postę - powaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym oraz wyroku tego Sądu z 27 grudnia 2016 r.) – s. 5 - 44 , – powtórzenie osnowy – s. 45 - 48 , – odwołania do stanu faktycznego – s. 48 - 51 , – odwołanie do sprawy o sygn. akt SK 26/13 ( nota bene umorzonej ze względu na niedopuszczalność orzekania) – s. 51 - 52 , – krytykę czynności składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego w spra - wie s karżących – s. 52 . OTK ZU B/2020 Ts 126/17 poz. 343 6 Z kolei pismo procesowe skarżących (mimo pewnych różnic redakcyjnych ) powtarza dosłownie treść uzasadnienia skargi konstytucyjnej. M imo stosownego zarządzenia sędziego Trybunału wydanego w trybie art. 61 ust. 3 u . o . t . p . TK , skarżący nie przedstawi li uzasadnienia zarzutów niekonstytucyjności przepisów o.p., u.g.n., u.z.p., u.p.z.p. oraz rozporządzenia z 2004 r. 2.2. W związku z powyższym Trybunał ustalił , że uzasadnienie skargi konstytucyjnej nie spełnia kryteriów , o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 2 i 3 u . o . t . p . TK , a skarżący mimo wezwania nie usunęli braku formalnego w tym zakresie . S tosownie więc do art. 61 ust. 4 pkt 2 u . o . t . p . TK, Trybunał odmawia nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej w zakre - sie badania zgodności: art. 2 § 1 pkt 1 lub art. 2 § 2 oraz art. 3 pkt 1, 3 lit. c i pkt 9, art. 5 oraz art. 6 o.p. z art. 84, art. 217 i art. 32 ust. 1 w związku z art. 2, art. 64 ust. 2 i 3 w związku z art. 31 ust. 2 Konstytucji; art. 157 ust. 1 i 1a w związku z art. 156 ust. 1 u.g.n. w związku z art. 36 ust. 14 u.z.p. w związku z art. 85 ust. 1 u.p.z.p. z art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2, art. 31 ust. 3, art. 78 i art. 2 Konstytucji; § 58 ust. 2 rozporządzenia z 2004 r. z art. 92 ust. 1 , art. 7 oraz art. 64 ust. 2 i 3 w związku z art. 3 1 ust. 3 Konstytucji . 3. Trybunał zwraca uwagę, że z art. 79 ust. 1 ustawy zasadniczej wprost wynika, iż skarga konstytucyjna przysługuje tylko w wypadku, gdy zostały naruszone wolności lub prawa określone w Konstytucji. W związku z tym , wskazane przez sk arżących art. 156 ust. 3 i 4 oraz art. 159 u.g.n. nie mogą stanowić wzorców kontroli w niniejszej sprawie. Podstawą skargi mogą być bowiem jedynie zarzuty naruszenia przez akt normatywny praw i wolności gwarantowanych bezpośrednio w Konstytucji (por. np. p ostanowienie z 20 września 2013 r., Ts 143/13 oraz wyrok z 15 kwietnia 2009 r., SK 28/08, OTK ZU nr 4/A/2009, poz. 48). Ponadto, z uwagi na to, że art. 79 ust. 1 Konstytucji nie przewiduje możliwości kwestionowania zgodności przepisów aktów normatywnych (w tym zwłaszcza rangi podustawowej) z ustawami w trybie skargi konstytucyjnej , w zakresie badania zgodności § 58 ust. 2 rozporządzenia z 2004 r. z art. 156 ust. 3 i 4 o raz art. 159 u.g.n. należy odmówić nadania dalszego biegu analizowanej skardze na podstaw ie art. 61 ust. 4 pkt 1 u . o . t . p . TK. 4. Odnośnie zaś do zarzutów niekonstytucyjności przepisów p.p.s.a. Trybunał ustalił , że dotyczą one sfery stosowania prawa. Ewentualne wnioski stron postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w przedmiocie wys tąpienia z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego rozstrzygane powinny być w formie postanowienia, o którym mowa w art. 162 p.p.s.a. (por. M.B. Wilbrandt - Gotowicz, Instytucja pytań prawnych w sprawach sądowoadministracyjnych , Warszawa 2010). Nie ma jednocześnie przeszkód ku temu , aby skład orzekający przedstawił niezwłocznie moty wy , którymi się kierował przy podejmowaniu odmownej decyzji procesowej ; może to uczynić na rozprawie w formie ustnej albo pisemnie (w trybie art. 162 p.p.s.a.). Niezależnie od powyższych ustaleń, Trybunałowi Konstytucyjnemu jest znana z urzędu praktyka wojewódzkich sądów administracyjnych oraz Naczelnego Sądu Admi - nistracyjnego w zakresie informowania w pisemnych uzasadnieniach orzeczeń o przyczynach nieuruchomienia środka , o któr ym mowa w art. 193 Konstytucji. Dla porządku należy jednak zauważyć, że strony postępowania przed sądami administracyjnymi – właśnie w świetle art. 193 ustawy zasadniczej – nie mają uprawnienia do skutecznego formułowania żądań w zakresie skierowania p ytania prawnego do Trybunał u Konstytucyjne go . S ąd admini - stracyjny rozpoznając y sprawę może uznać za zasadne przedstawienie Trybunałowi pytania prawnego wyłącznie w razie powzięcia zasadniczych wątpliwości co do konstytucyjności określonych przepisów , o ile od odpowiedzi na postawione pytanie zależeć będzie rozstrzygnięcie sprawy . Podkreślić należy, że c hodzi jednak zawsze o uzasadnione OTK ZU B/2020 Ts 126/17 poz. 343 7 wątpliwości po stronie sądu , a nie zaś o wątpliwości lub sferę uprawnień po stronie skarżącego (por. np. wyrok NSA z 21 gru dn ia 2004 r., sygn. akt […] ) . W związku z powyższym , na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 u . o . t . p . TK , należy odmówić nadania dalszego biegu skardze w zakresie badania zgodności art. 113 § 1 i art. 160 w związku z art. 193 p.p.s.a. z art. 45 ust. 1, art. 176 i art. 184 Konstytucji. W tym stanie rzeczy postanowi ono jak w sentencji. POUCZENIE Na podstawie art. 61 ust. 5 u . o . t . p . TK skarżącym przysługuje prawo wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.