Ts 24/19

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 5 grudnia 2019 r. Pozycja 225 POSTANOWIENIE z dnia 26 sierpnia 2019 r. Sygn. akt Ts 24/19 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Jarosław Wyrembak , po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Hurtownia Lo- dów, Mrożonek i Artykułów Spożywczych spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w spra- wie zgodności: 1) art. 98a ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomo- ściami (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147, ze zm.) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 20 lipca 2017 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 1509) z art. 2 w związku z art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, 2) art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o zmianie ustawy o gospodarce nie- ruchomościami oraz niektórych in nych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 1509) z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 7 lutego 2019 r. (data nadania) Hurtownia Lodów, Mrożonek i Artykułów Spożywczych spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: skarżąca), wystąpił a o stwierdzenie, że : 1) art. 98a ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (ówcześnie: Dz. U. z 2016 r. poz. 2147; obecnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 2204, ze zm.; dalej: u.g.n.) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 20 lipca 2017 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektó- rych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 1509; dalej: ustawa zmieniająca ) jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 84 Konstytucji; 2) art. 4 ust. 3 ustawy zmieniającej jest niezgodny z art. 2 Konstytucji. Skarga konstytucyjna została sformułowana w związku z następującą sprawą. Decyzją z 11 września 2015 r. (znak […] ) Prezydent Miasta Ł . (dalej: Prezydent) za- twierdził warunkowo projekt podziału dwóch nie ruchomości gruntowych skarżącej . Jako wa- runek wskazano , że przy zbyciu działek powstałych w wyniku podziału, a nie posiadających dostępu do drogi publicznej, na r zecz każdoczesnego ich właściciela zostanie ustanowiona OTK ZU B/2019 Ts 24/19 poz. 225 2 służebność gruntowa w postaci prawa przejścia i przejazdu przez działki drogi wewnętrznej. D ecyzją Prezydenta z 20 lutego 2018 r. (znak […] ) w związku ze wzrostem wartości nieru- chomości po ich podziale ustalono opłatę adiacencką (dalej: opłata) na rzecz Miasta Ł . Zgod- nie z uch wałą Rady Miejskiej Ł . z 30 października 2007 r. (Nr […] ), w sprawie ustalenia stawki procentowej opłat z tytułu podziału nieruchomości, opłata ta stanowi 30% wzrostu wartości obu połączonych nieruchomości. Skarżąca wnio sł a odwołanie od powyższej decyzji wskazując , że naliczenie opłaty w przypadku warunkowego podziału nieruchomości jest przedwczesne, albowiem w arunek jeszcze się nie spełnił . Z arzucił a ponadto , że w kwestio- nowanej d ecyzji nie wyjaśniono , według jakich kryteriów opłata ta ma podlegać waloryzacji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. (dalej: SKO) decyzją z 3 kwietnia 2018 r. (nr SKO […] ) uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego roz- patrzenia organowi pierwszej instancji. Organ odwoławczy podał, że rzeczoznawca majątko- wy nie określił wartości poszczególnych nieruchomości przed dokonaniem ich podziału. Skarżąca złożyła s przeciw od powyższej decyzji SKO zarzucając, że organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutu dotyczącego kwestii waloryzacji opłaty , a ponadto wskazała, że nali- czenie opłaty w sposób określony przez ten organ spowoduje, wzrost jej wartości . Wyrokiem z 24 maja 2018 r. (sygn. akt […] ) Wojewódzki Sąd Administracyjny w B . (dalej: WSA) odda- lił sprzeciw skarżącej w przedmiocie uchylenia decyzji ustalającej opłatę adiacencką i przeka- zania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Następnie wyrokiem z 25 października 2018 r. (sygn. akt […] ) Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) odd alił skargę kasacyjną skarżą- cej . Powyższy wyrok wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącej 13 listopada 2018 r. Skarżąca twierdzi, że zakwestionowan e w skardze przepisy naruszają „zasadę ochrony praw nabytych oraz ochrony interesów w toku” . Art. 98 a ust. 1 u.g. n., zdaniem skarżącej przewiduje nadmiernie długi stan niepewności co do obowiązków uiszczenia opłat, a fakulta- tywna możliwość nałożenia opłaty adia ce nckiej wprowadza obowiązek utrzymania rezerwy finansowej, ze szkodą dla podstawowej działalności operacyjn ej prz edsiębiorcy . Zarządzeniem z 13 marc a 2019 r. (doręczonym skarżącej 18 marca 2019 r.) sędzia Trybunału Konstytucyjnego wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi. W piśmie procesowym złożonym 25 marca 2019 r. skarżąca odniosł a się do zarządzenia, przedkładając wyrok WSA z 24 maja 2018 r. (sygn. akt […] ) wraz z czterema kopiami oraz wskazał a , że ostatecznym rozstrzygnięciem w sprawie, które zostało wydane na podstawie zakwestionowanych przepisów jest wyrok NSA z 25 października 2018 r.(sygn. akt […] ). Trybunał K onstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postę- powania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072, ze zm.; dalej: u.o.t.p. TK), skarga ko nstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Służy ono wyeliminowaniu – już w początkowej fazie postępowania – spraw, które nie mogą być przedmiotem merytorycznego rozstrzygania. Trybunał wydaje postanowienie o odmowie na- dania skardz e dalszego biegu, gdy nie spełnia ona określonych przez prawo wymagań lub jest oczywiście bezzasadna . Jak stanowi art. 79 ust. 1 Konstytucji, każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo, na zasadach określonych w u.o.t.p. TK, wnieść skargę do Try- bunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu norma- tywnego, na podstawie których sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jej wolnościach, prawach lub obowiązkach określonych w Konst ytucji. W myśl art. 77 ust. 1 u .o.t.p. TK, skarga konstytucyjna może być wniesiona po wy- czerpaniu drogi prawnej, o ile droga ta jest przewidziana, w ciągu 3 miesięcy od dnia dorę- czenia skarżącej prawomocnego wyroku, ostatecznej decyzji lub innego ostatecznego roz- strzygnięcia. OTK ZU B/2019 Ts 24/19 poz. 225 3 Trybunał stwierdza, że wskazany przez skarżącą wyrok Naczelnego Sądu Administra- cyjnego (dalej: NSA) z 25 października 2018 r. (sygn. akt […] ) nie jest ostatecznym rozstrzy- gnięciem w rozumieniu art. 79 ust . 1 Konstytucji. Ostatecznym orzeczeniem w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji oraz art. 77 ust. 1 u.o.t.p. TK, wydanym w postępowaniu administracyjnym jest orzeczenie NSA, lecz istotnym wymogiem jest by, orzeczenie to zapadło po przeprowadzeniu kontroli legalności decyzji administracyjnej, czyli – by doszło do merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd. W sprawie skarżącej decyzją z 3 kwietnia 2018 r. (nr […] ) organ odwoławczy uchylił decyzję Prezydenta z 20 lutego 2018 r. (znak […] ) ustalającą opłatę adia ce ncką na rzecz Mia- sta Ł. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Decyzja organu odwoławczego powoduje, że co do meritum sprawy nie została wydana decy- zja ostateczna. W wyniku rozstrz ygnięcia o charakterze kasatoryj nym sprawa wraca do orga- nu pierwszej instancji w celu dokonania niezbędnych ustaleń, których dokonanie jest istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy. We wskazanym jako ostateczne rozstrzygnięcie w sprawie wyroku , NSA ocenił jedy- nie, czy w okolicznościach sprawy organ odwoławczy słusznie uznał, że zostały spełnione wymogi do zastosowania art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowa- nia administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096), nie badał zaś legalności samej decyzji ustalającej opłatę. Zatem zaskar żone przepisy nie były podstawą ostatecznego orzeczenia o wo lnościach lub prawach skarżącej określonych w Konstytucji. Dopiero dysponowanie orzeczeniem NSA rozstrzygającym sprawę co do meritum będzie uzasadniało legitymację do wystąpienia ze skargą konstytucyjną. W związku z powyższym Trybunał stwierdza, że skarga nie spełnia wymogu wskaza- nego w art. 79 ust. 1 Konstytucji, sprecyzowanego w art. 53 ust. 1 pkt 1 oraz art. 77 ust. 1 u.o.t.p. TK. Okoliczność ta jest – w myśl art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p. TK – podstawą odmowy nadania analizowanej skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał przypomina p onadto, – i niezależnie od powyższego –że samoistną podstawą skargi konstytucyjnej nie może być art. 2 Konstytucji. Przepis ten wyraża zespół zasad ustro- jowych i jako taki nie jest podstawą wolności lub prawa podmiotowego. O charakterze normy określonej w art. 2 Konstytucji Trybunał wypowiadał się wielokrotnie, w tym najpełniej w postanowieniu z 12 grudnia 2000 r. (sygn. Ts 105/00, OTK ZU nr 1/B/2002, poz. 59). W tym stanie rzeczy Trybunał postanowił jak na wstępie. POUCZENIE Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p. TK skarżące j przysługuje prawo wniesienia zażale- nia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.