Ts 156/18

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 7 lipca 2020 r. Pozycja 207 POSTANOWIENIE z dnia 4 lipca 2019 r. Sygn. akt Ts 156/18 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Andrzej Zielonacki, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej W. Ł. , p o s t a n a w i a: odmówić nadania dals zego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENI E 15 października 2018 r. do Trybunału Konstytucyjnego została wniesion a skarga kon- stytucyjna W. Ł. (dalej: skarżący). Skarga została wniesiona „w związku z naruszeniem kon- stytucyjnych wolności i praw pr zez n ie zastosowanie art. 6. 1. p kt 6 U stawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo Bankowe Dz. U Nr 140 poz. 939” . Skarżący wskazuje , że „poniósł znaczne straty związane z brakiem wyznaczonego do- radcy bankowego, nieodpowiednich warunków lokalowych nieadekwatnych do wieku i stanu zdrowia skarżącego”. Skarżący zobowiązał się w skardze , że w przeciągu 7 dni uzupełni jej braki bez ko- nieczności wzywan i a go do tego. Na dzień wydania niniejszego postanowienia, do Trybunału nie wpłynęło żad ne do- datkowe pismo procesowe ska rżącego . Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po- stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072, ze zm.; dalej: u.o.t.p. TK), skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Służy ono wyeliminowaniu już w początkowej fazie postępowania spraw, które nie mogą być przedmio- tem merytorycznego rozstrzygania. Trybunał wydaje postanowienie o odmowie nadania skar- dze dalszego biegu , gdy nie spełnia ona określonych przez prawo wymagań lub jest oczywi- ście bezzasadna. 2. Trybunał stwierdza, że skarga nie spełnia wymogów określonych w art. 53 ust. 1 pkt 2 - 6 i ust. 2 u.o.t.p. TK. OTK ZU B/2020 Ts 156/18 poz. 207 2 W pierwszej kolejności należy zauważyć, że s karżący nie wskazał , która jego konsty- tucyjna wolność lub prawo, i w jaki sposób – jego zdaniem – zostały naruszone (art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p. TK ). W konsekwencji nie sformułował również zarzutu niekonstytucyjności normy prawnej (art. 53 ust. 1 pkt 3 u.o.t.p. TK ) . Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem m odyfikacja skargi , w tym powoływanie no- wych wzorców kontroli lub stawianie nowych zarzutów (w niniejszej sprawie po raz pierw- szy), po upływie przepisanego terminu do jej wniesienia jest niedopuszczalna ( zob. wyrok TK z 7 marca 2006 r., sygn. SK 11/05, OTK ZU nr 3/A/2006, poz. 27 oraz postanowienia TK z: 12 listopada 2001 r., sygn. Ts 139/01, OTK ZU nr 1/B/2002, poz. 106, 14 maja 2003 r., sygn. Ts 29/03, OTK ZU nr 1/B/2004, poz. 28 oraz 17 listopada 1999 r., sygn. SK 17/99, OTK ZU nr 7/1999, poz. 168 ). Tymczasem, jak wynika z uzasadnienia skargi, termin do jej wniesienia upłynął 15 października 2018 r., co oznacza, że uzupełnienie jej o powyższe elementy jest już niedopuszczalne. S karżący nie wskazał również , jak też nie dołączył do skargi ostatecznego rozstrzy- gnięcia wydanego na podstawie kwestionowanego przepisu (art. 53 ust. 2 pkt 1 u.o.t.p. TK) i w konsekwencji : 1) nie udokumentował daty jego doręczenia (art. 53 ust. 1 pkt 5 u.o.t.p. TK ) ; 2) nie wskazał czy został wniesi ony od niego nadzwyczajny środek zaskarżenia (art. 53 ust. 1 pkt 6 u.o.t.p. TK) ; 3) nie dołączył orzeczeń, które świadczyłyby o wyczerpaniu drogi prawnej (art. 53 ust. 2 pkt 2 u.o.t.p. TK). Ponadto , skarżący nie przedstawił stanu faktycznego (art. 53 ust. 1 pkt 4 u.o.t .p. TK ) oraz nie dołączył do skargi pełnomocnictwa szczególne go do sporządzenia i wniesienia tego środka prawnego, a także do reprezentowania go w postępowaniu przed Trybunałem (art. 53 ust. 2 pkt 3 u.o.t.p. TK) . Powyższe okoliczności, na pods tawie art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p. TK, stanowią podsta- w ę odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. 3. Na marginesie Trybunał zwraca uwagę , że skarżący jako zaskarżony przepis wska- zał „ art. 6. 1. pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo B ankowe Dz. U Nr 140 poz. 939”. Taki zapis zaskarżonego przepisu nie pozwala na precyzyjne określenie zakwe- stionowanego przepisu , Trybunał zaś nie może domniemywać , który przepis kwestionuje skarżący. W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji. POUCZENIE Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p. TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.