Ts 40/19

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 9 czerwca 2020 r. Pozycja 169 POSTANOWIENIE z dnia 15 stycznia 2019 r. Sygn. akt Ts 40/19 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Zbigniew Jędrzejewski , po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej J.B. w sprawie zgodności: art. 98 § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1460, ze zm.) w zakresie, w jakim „ nie zalicza do kosztów procesu określonego wg stawek urzędowych wynagrodzenia adwokata, działają- cego we własnej sprawie, wykonującego zawód adwokata w kancelarii adwo- kackiej ” z art. 65 ust. 1, art. 64 ust. 1 i 2, art. 45 ust. 1 w związku z art. 32 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Pol- skiej , p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENI E 1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 6 marca 2019 r. (data nadania) adwokat J.B. (dalej: skarżąc y ) , w imieniu własnym, wystąpił z żąda- niem przytoczonym na tle następującego stanu faktycznego: W wyroku z 2 października 2 018 r. (sygn. akt […]) Sąd Okręgowy w P. oddalił wnio- sek skarżącego o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu ape- lacyjnym. W uzasadnieniu powyższego orzeczenia wyjaśniono, że skarżący nie był reprezen- towany przez profe sjonalnego pełnomocnika , lecz działał osobiście . Sąd ten podkreślił, że o konieczności zwrotu kosztów nie świadczy okoliczność, że skarżący wykonuje zawód ad- wokata. Od rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów skarżący w niósł zażalenie. Postanowieniem z 29 sty cznia 2019 r. (sygn. j.w.) Sąd Okręgowy w P. oddalił zażale- nie. Uzasadniając swoje stanowisko sąd wskazał, że warunkiem koniecznym do przyznania kosztów zastępstwa procesowego jest istnienie pełnomocnictwa oraz stosunku reprezentacji. Sam fakt, że strona p ostępowania (skarżący) posiada kwalifikacje profesjonalnego pełno- mocnika nie uzasadnia przyznania kosztów zastępstwa procesowego . 2. Zdaniem skarżącego, wyk onując zawód adwokata, korzysta on z wolności wyko- nywania zawodu gwarantowanej przez art. 65 ust. 1 Konstytucji. Podkreśla on, że d ziała nie OTK ZU B/2020 Ts 40/19 poz. 169 2 tylko w swoim interesie, lecz realiz uje „powołanie adwokatury w zakresie współdziałania w ochronie praw i wolności, w kształtowaniu i stosowania praw a […] oraz ochrony interesu publicznego [( art. 17 ust. 1 Konstytucji )] ”. Skarżący podnosi , że wykonywanie zawodu adwokata łączy się z prawem do otrzy- mania ekwiwalentu za świadczoną usługę. Stanowi to prawo majątkowe wywodzone z art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji. Niezależnie od powyższego , zakwestionowany przepis , w ocenie skarżącego, jest nie- zgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji , ponieważ narusza prawo do sądu, a konkretniej, prawo do sprawiedliwej procedury . Skarżący wskazuje również, że adwokat, działając we własn ej sprawie , mimo podlegania tym samym rygorom co profesjonalny pełnomocnik , jest wyłą- czon y spod działania zakwestionowanego przepisu . Oznacza to, że nie jest zapewniona rów- ność traktowania podmiotów podobnych (art. 32 ust. 1 Konstytucji), co nie znajduje u zasad- ni enia na gruncie art. 31 ust. 3 Konstytucji. Skarżący podkreśla, że w konsekwencji naruszo- no również zasadę sprawiedliwości (art. 2 Konstytucji) . 3. Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 16 października 2019 r. skarżący został wezwany do usunięcia bra ków formalnych skargi m.in. przez uzasadnienie zarzutu niezgodności art. 98 § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywil nego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1460, ze zm. ) z wolnościami lub prawami wskazanymi w skardze konstytucyjnej, z powołaniem argumentów lub dowodów oraz dokładne wyjaśnie- nie, w jaki sposób przepis ten narusza jego konstytucyjne prawa lub wolności . Skarżąc y , w od powiedzi na powyższe zarządzenie, w piśmie z 29 października 2019 r. wyjaśni ł, że zarówno określeni e sposobu naruszenia jego konstytucyjnych wolności i praw, jak i uzasadnienie zarzutu niezgodności znajdują się w skardze konstytucyjnej. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Skarga konstytucyjna jest szczególnym środkiem ochrony konstytucyjnych wolno- ści i praw. Ma ona gwarantować, że obowiązujące w systemie prawa akty normatywne nie będą stanowiły źródła ich naruszeń. Jej merytoryczne ro zpoznanie uzależnione jest od speł- nienia licznych przesłanek wynikających zarówno z art. 79 ust. 1 Konstytucji, jak i z przepi- sów ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072, ze z m.; dalej: u.o.t.p. TK). 2. Trybunał stwierdza, że skarżący nie usunął braków formalnych skargi konstytucyj- nej , do czego został wezwany zarządzeniem sędziego Trybunału z 16 października 2019 r. Trybunał przypomina, że jeżeli skarga konstytucyjna nie spełn ia wymagań przewi- dzianych w ustawie, a usunięcie braków jest możliwe, wyznaczony sędzia Trybunału wydaje zarządzenie, w którym wzywa do ich usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia zarzą- dzenia (art. 61 ust. 3 u.o.t.p. TK). W niniejszej sprawie , Trybun ał uznał , że wniesiona skarga nie spełnia wymogów okre- ślonych w art. 53 ust. 1 pkt 2 i 3 u.o.t.p. TK i w związku z powyższym wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych . Jednocześnie pouczył skarżącego, że w przypadku ich nieusu- nięcia w wyznaczonym terminie, wydane zostanie postanowienie o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W odpowiedzi na powyższe , skarżący poprzestał jedynie na wyjaśnieniu, że skarga konstytucyjna spełnia powyższe wymogi formalne. Mając powyższe na uwadze, Trybunał uzna je , że skarżący nie usunął braków formal- nych wniesionej skargi OTK ZU B/2020 Ts 40/19 poz. 169 3 Wskazana wyżej okoliczność, na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 2 w związku z art. 53 ust. 1 pkt 2 i 3 u.o.t.p. TK, stanowi podstawę odmowy nadania przedmiotowej skardze kon- sty tucyjnej dalszego biegu. W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny orzekł jak w sentencji. POUCZENIE Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p. TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zaża- lenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.