Ts 67/17

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 28 maja 2020 r. Pozycja 15 4 POSTANOWIENIE z dnia 18 kwietnia 2 018 r. Sygn. akt Ts 67/17 * Trybunał Konstytucyjny w składzie: Małgorzata Pyziak - Szafnicka , po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej P.D. w sprawie zgodności: 1) art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 1 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. 2016 r. poz. 290 , ze zm.) z art. 2, art. 7, art. 21 ust. 1, art. 22 , art . 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji, 2) art. 50 ust. 4 ustawy z dnia 1 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. 2016 r. poz. 290 , ze zm.) z art. 2, art. 7, art. 21 ust. 1, art. 22 , art. 31 ust. 3 oraz a rt. 64 ust. 3 Konstytucji , 3) art. 141 § 4 ustawy z dnia 3 0 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 , ze zm. ) z art. 2, art. 7, art. 21 ust. 1, art. 22 , art . 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji , p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu sk ardze konstytucyjnej. UZASADNIENI E W skardze konstytucyjnej z 20 marca 2017 r. (data nadania) P.D. (dalej: skarżący ) wniósł o stwierdzenie, że : art. 50 ust. 1 ustawy z 1 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. 2016 r. poz. 290 , ze zm. ; dalej: u.p.b.) jest niezgodny z art. 2, art. 7, art. 21 ust. 1, art. 22 , art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji „w zakresie , w jakim postanowienie organu nad- zoru budowlanego o wstrzy maniu robót budowlanych na po d stawie art. 50 ust. 1 Prawa bu- dowlanego może być wy dane w sytuacji faktycznej, gdy roboty budowalne nie są już prowa- dzone (nie są wykonywane)”, art. 50 ust. 4 u.p.b . jest niezgodny z art. 2, art. 7, art. 21 ust. 1, art. 22 , art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji „w zakresie w jakim postanowienie organu nadzoru budowlanego o wstrzymaniu robót budowlanych na podstawie art. 50 ust. 1 [ u.p.b. ] w tym samym stanie faktycznym (…) , może być wydawane przez organ nadzoru budowlane- go wielokrotnie (więce j niż jeden raz)”, a także art. 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 , ze zm.; dalej: p.p. s.a.) z art. 2, art. 7, art. 21 ust. 1, art. 22 , art . 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji * Postanowieniem z 27 maja 2020 r. sprostowano oczywistą omyłkę pisarską. OTK ZU B/2020 Ts 67/17 poz. 15 4 2 „w zakresie, w jakim sąd administracyjny – przyznając, że w sprawie są niejasności i wątpli- wości, a zatem, że stan faktyczny nie został ustalony w należytym stopniu – ma prawo w uza- sadnieniu wyroku jednoznacznie wskazać, że winę w sprawie ponosi skarżący (jako obywa- tel) ” . Skarga konstytucyjna została wniesiona na tle n astępującego stanu faktycznego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. (dalej: PINB) postanowie- niem nr […] z 28 sierpnia 2012 r. (dalej: postanowienie PINB nr [ ] ), na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 u.p.b. wstrzymał roboty budowlane prowadzone przez skarżącego , jako wykony- wane w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę oraz w przepisach . W wyniku złożonego zażalenia, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego posta- nowieniem z 12 listopada 2012 r. nr […] (dalej: pos tanowienie WINB nr […] ) przekazał sprawę do ponownego r ozpatrzenia przez organ I instancj i. Po przeprowadzonej kontroli , PINB postanowieniem z 24 stycznia 2013 r. nr […] (da- lej : postanowienie PINB ) , w oparciu o art. 50 ust. 1 pkt 2 i 4 u.p.b. ponownie wstrzymał robo- ty budowla ne prowadzone przez skarżącego, jako wykonywane w sposób mogący spowodo- wać zagrożenie bezpieczeństwa ludzi oraz istotnie odbiegający od ustaleń i warunków okre- ślonych w przepisach . Jak wynika z dokumentów przedło żonych Trybunałowi w związku ze sprawą, na po- stanowienie PINB skarżący złożył zażalenie z uchybieniem przysługującego mu do tego ter- minu. W ramach tzw. postę powania naprawczego, konstytuowanego przepisami u.p.b., PINB 12 lutego 2 013 r. wydał decyzję nr […] (dalej: decyzja PINB ) , w której ( na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 u.p.b. ) nałożył na skarżącego – w zakresie robót wykonywanych w sposób mogą- cy spowodować zagrożenie bezpieczeństwa lud zi oraz istotnie odbiegający od ustaleń i wa- runków określonych w przepisach – obowiązek wykonania określony ch czynności, w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem . Zgodnie z dołączonymi do skargi dokumentami , decyzją nr […] z 21 sierpnia 2013 r. WINB uchyl ił decyzję PINB nr […] i przekaz ał ją do pono wnego rozpoznania przez o rgan I instancji. Niezależnie od powyższego postępowania, p o przeprowadzeniu ponownych oględzin, PINB na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 u.p.b. wydał 17 lipca 2013 r. decyzję nr […] (dalej: decyzja PINB) , którą nałożył na skarżącego – w zakresie robót wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę – obowią- zek sporządzenia i przedstawienia , w określonym terminie, zamiennego projektu budowlane- go. W odwołaniu złożonym od decyzji PINB skarżący zarzucił m. in. naruszenie art. 50 i 51 u.p.b. Argumentował, że zaskarżona decyzja z ostała wydana z przekroczeniem dwu mie- sięcznego terminu od daty doręczenia postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych (po- stanowienie PINB nr […] z 24 stycznia 2013 r.), określonego w art. 50 ust. 4 u.p.b., a tak że że w momencie jej wydania zakończono już przedmiotową budowę. Skarżący zarzucił też, że w toku postępowania prowadzonego przez PINB doszło do wydania postanowienia o wstrzymaniu robót (n a podstawie art. 50 ust. 1 u.p.b. ) dwukrotnie, w oparciu o te same oko- liczności faktyczne. WINB decyzją nr […] z 5 grudnia 2013 r. (dalej: decyzja WINB nr […] ) uchylił za- skarżoną decyzję tylko w zakresie terminu wykonania nałożonego obowiązku. W pozostały m zakresie utrzymał d ecyzję PINB nr […] w mocy. Wskazał , że decyzja PINB nr […] wydana została 12 lutego 2013 r., tj. zgodnie z dyspozycją art. 50 ust. 4 u.p.b. – w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia postanowienia PINB nr […] o wstrzymaniu robót budowlanych. Jako że utrata waż ności postanowienia wydanego na podstawie art. 50 ust. 1 u.p.b. następuje jedynie OTK ZU B/2020 Ts 67/17 poz. 15 4 3 w przypadku, jeśli w terminie 2 miesięcy organ w ogóle nie wyda decyzji na po d stawie art. 5 1 u.p.b. – postanowienie PINB nr […] pozostało w mocy. Ponadto WINB dodał , że zgodnie z przepis ami prawa rozstrzygnięcie o obowiązku przedłożenia zamiennego projektu budowla- nego, które zawierała zaskarżona przez inwestora decyzja, można podjąć nawet w p rzy padku zakoń czenia budowy. Zwrócił również uwagę, że „zakończone prace budowlane” to stan, w którym budynek może być normalnie użytkowany. Obiekt, którego dotyczy postępowanie, w momencie wydani a decyzji PIN B nr […] nie nadawał się natomiast do takiego użytkowa- nia. WI NB podkreślił też, że wydanie przez PINB decyzji częściowych (nr […] i nr […] ), dotyczących tego samego stanu faktycznego, jest zgodne z art. 50 - 51 u.p.b. WINB wskazał , że przesłanką wydania postanowienia PINB nr […] o wstrzymaniu robót było istot ne odstąpienie od projektu, natomiast postanowienia PINB […] – prowadzenie robót w sposób mogący spowodować zagrożenie. Powyższa różnica, jak i fakt, że postano- wienie PINB nr […] zostało uchylone – wskazu je, że nie doszło do zarzucanego przez skarżą- cego naruszenia powagi rzeczy osądzonej. Inwestor wnió sł skargę na decyzję WIN B nr […] , w której domagał się m.in. uchyle- nia w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji PINB nr […] . Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. wyrokiem z 7 listopada 2014 r. (sygn. akt […] ; dalej: wyrok WSA) oddalił skargę , podtrzymując decyzję WINB w mocy. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny Izba Ogólnoadministracyjna (dalej: NSA) oddalił wyrokiem z 4 list opada 2016 r. ( sygn . akt […] ; dalej: wyrok NSA) skargę kasacyjną złożoną przez inwestora. Skarżący w złożonym piśmie procesowym podnosi, że w wyroku NSA orzeczonym w jego sprawie, w konsekwencji zastoso wania art. 50 ust. 1 i 4 u.p.b., naruszone zostały , wy- wiedzione z Konstytucji: prawo własności, zasada praworządności i zasada proporcjonalno- ści. Jego zdaniem, „ rozumienie [zaskarżonych] przepisów [ prezentowane w wyroku NSA ] powoduje (…) naruszenie takich norm i za sad jak (…) zasada praw dy obiektywnej (…), za- sada pogłębiania zaufania obywateli (…), zasada szybkości postępowania administracyjne- go”. Zdaniem skarżącego, wydając postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych w je- go sprawie, PINB, „a za nim NSA w prawomocnym wyroku, przekroczył granice prawa, tj. doszło do naruszenia: art. 2, art. 7, art. 21 ust. 1, art. 22, art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji ” . W petitum skargi zarzucono, że art. 141 § 4 p.p.s.a. jest niezgodny z art. 2, a rt. 7, art. 21 ust. 1, art. 22 , art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji w zakresie, w jakim „sąd adminis tracyjny na [jego podstawie] ma praw o (…) jednoznacznie wskazać, że winę w sprawie ponosi skarżący”. Z treści skargi wynika, że zdaniem skarżącego błędne, niekon- stytucyjne rozumienie tego przepisu p.p.s.a. przez NSA w orzeczeniu wskazanym jako osta- teczne prowadzi do naruszenia również art. 45 Konstytucji. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Skarga konstytucyjna jest szczególny m środk iem ochrony wolności lub praw. Musi ona spełniać przesłanki jej dopuszczalności, które zostały określone w art. 79 ust. 1 Konstytu- cji, a doprecyzowane w przepisach ustawy z 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postę- powania przed Trybunałem Konstytuc yjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: u.o.t.p. TK). Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.o.t.p. TK skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posie- dzeniu niejawnym. Służy ono wyeliminowaniu – już w początkowej fazie postępowania – spraw, które nie mogą być przedmiotem merytorycznego rozstrzygania. 2. Skarżący uczynił przedmiotem zaskarże nia art. 50 ust. 1 i 4 ustawy z 1 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. 2017 r. poz. 1332, ze zm.; d alej: u.p.b.) oraz art. 141 § 4 ustawy OTK ZU B/2020 Ts 67/17 poz. 15 4 4 z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U . z 2017 r. poz. 1369, ze zm., dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z brzmieniem art. 50 ust. 1 u.p.b. w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub art. 49b ust. 1 organ nadzoru budowlanego wstrzymuje pos tanowieniem prowadzenie robót budowanych wykonywanych: bez wymaganego pozwolenia na budowę lub w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagro- żenie środowiska, lub na po d stawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlany m lub w przepisach. Art. 50 ust. 4 u.p.b. stanowi, że postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych traci ważność po upływie 2 miesię cy od dnia doręczenia, chyba że w tym terminie zostanie wyda- na decyzja, o której mowa w art. 50a pkt 2 lub w art. 51 ust. 1 u.n.b . W myśl art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku wydane przez sąd administracyjny powinno zawierać : zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a także wskazania co do dalszego p ostę powania, jeśli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być rozpatrzona p onownie przez organ administracji. 3 . Art. 77 ust. 1 u.o.t.p. TK stanowi, że jednym z warunków dopuszczalności skargi konstytucyjnej jest wyczerpanie drogi prawnej, w wyniku czego skarżący uzyskuje ostateczne orzeczenie o tych prawach podmiotowych, o ochr onę których wnosi w skardze. Wskazany wymóg oparty jest na założeniu, zgodnie z którym do rozstrzygania o spra wach indywidual- nych powołane są przede wszystkim sądy i organy administracji publicznej. Stąd Trybunał Konstytucyjny może podjąć działania dopiero po wyczerpaniu przez skarżącego wszystkich procedur pozwalających na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy (zob. postanowienie TK z 1 lipca 1 999 r., sygn. akt Ts 64/99, OTK ZU nr 1/20 00, poz. 10). Trybunał stwierdza, że w analizowanej sprawie warunek wycz erpania drogi prawnej, o którym mowa w art. 77 ust. 1 u.o.t.p. TK, a tym samym uzyskania ostatecznego orzeczenia, o którym mowa w art. 79 ust. 1 Konstytucji, nie został spełniony. Skarżący wskazuje na ni ekonstytucyjność art. 50 ust. 1 u.p.b., na podstawie którego PINB wydał dwa postanowienia (nr […] oraz nr […] ) w przedmiocie wstrzymania robót bu- dowlanych prowadzonych przez skarżącego. Trybunał zauważa, że postanowienie PINB nr […] zostało uchylone na mocy posta- nowienia WINB nr […] . W mocy pozost ało natomiast postanowienie PINB nr […] . Z przed- łożonego do Trybunału uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 7 li - stopada 2014 r. ( zob. s. 5; sygn. akt […] ; dalej: wyrok WSA ) wy nika, że postanowienie PINB […] nie zostało przez sk arżąceg o skutecznie zaskarżone, gdyż skarżący uchybił terminowi wniesienia zażalenia . W związku z powyższym należy stwierdzić, że w odniesieniu do postanowień wstrzymujących roboty budowlane wskazanych w skardze nie wyczerpano drogi prawnej, przewidzianej w przepisach prawa administracyjnego . W skutek tego nie dotrzymano prze- słanki nadania biegu skardze konstytucyjnej, o której mowa w art. 77 u.o.t.p. TK. W konsekwencji wskazany j ako ostateczne orzeczenie w sprawie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 listopada 2016 r. (sygn. akt […] ; dalej: wyrok NSA) – choć jest prawomocny , to w sprawie skarżącego, w związku z którą wniesiono skargę konstytucy jną – nie jest orzeczeniem, o którym mowa w art. 79 ust. 1 Konstytucji . Wyrok NSA kończy po- stępowanie inne niż to , w którym PINB postanowił o w strzymaniu robót budowlanych na podstaw ie zaskarżonego art. 50 ust. 1 u.p.b. , z wydaniem którego to postanowienia skarżący de facto łączy naruszenie swoich praw podmiotowych. W konsekwencji powyższego, nie OTK ZU B/2020 Ts 67/17 poz. 15 4 5 można stwierdzić, by wskazany wyrok NSA rozstrzyga ł ostatecznie o tych prawach podmio- towych, o ochronę których wnosi skarżący. Trybunał przypomina, że wyrok NSA został wydany w sprawie ze skargi kasacyjnej skarżącego od wyroku WSA. Sąd I in stancji orzekał w związku ze skargą złożoną na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 5 grudnia 2013 r. nr […] (dalej: decyzja WINB nr […] ). WINB wydał powyższą decyzję w następstwie o d wołania się przez skarżące- go od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 17 lipca 2013 r. nr [… ] (da- lej: decyzja PINB nr […] ). Jak wskazuje treść decyzji PI NB nr […] , została ona wydana w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego obejmującego budynek hotelu z przyłączami, uwzględniającego zmiany wynika- jące z robót budowlanych , w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do s tanu zgodnego z prawem. Wyrok NSA jest więc orzeczeniem kończącym postępowanie w związku z decyzją wydaną przez PINB w ramach tzw. postępowania naprawczego, które zostało przedsięwzięte przez organ administracyjny jako nast ępstwo uprzednio wydanego postan owienia o wstrzy- maniu robót budowlanych. Na odrębność tego postępowania wskazuje z akres, merytoryczna zawartość decyzji o charakterze naprawczym, a także tryb jej wydania , który determinuje n ie zaskarżony art. 50 ust. 1 , ale art. 51 u.p.b. Powyższe jest podstawą odmowy nadania biegu skardze konstytucyjnej w zakresie art. 50 ust. 1 u.p .b. na podstawie ar t. 61 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 77 u.o.t.p. TK. 4. Trybunał podnosi następnie , że zarzut skarżącego, iż postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych było w jego sprawie wydawane wielokrotnie w tym samym stanie fak- t ycznym, wbrew twierdzeniu skarżącego, nie ma związku z treścią zakwestionowanego art. 50 ust. 4 u.p.b . Organ administracji wydaje bowiem ww. postanowienie na podstawie art. 50 ust. 1 u.p.b . Jakkolwiek art. 50 ust. 4 u.p.b. był podstawą orzekania NSA w wyroku wskazanym jako ostateczny w sprawie skarżącego, to jak wskazano w niniejszym postanowieniu, NSA nie rozstrzygał na jego podstawie w zakresie określonym zarzutami wskazanymi w skardze. Trybunał zaznacza, że p rze dmiotem postępowania zakończonego orzeczeniem wskazanym jako ostateczne było doch owanie terminu ( określonego w art. 50 ust. 4 u.p.b.) do wydania tzw. decyzji naprawczych, wydawanych przez PINB w sprawie skarżącego na p odstawie art. 51 u.p.b. Zagadnienia dotyczące wydawania decyzji naprawczych nie są przedmiotem złożonej skargi konstytucyjnej. W związku z powyższym, złożona skarga w zakresie art. 50 ust. 4 u.p.b . nie wyczer- puje przesłanek z art. 79 ust. 1 Konstytucji oraz art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p. TK, co j est podsta- wą odmowy n adania biegu skardze na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p. TK. 5. Trybunał stwierdza następnie , że sformułowane przez skarżącego zarzuty dotyczą nieprawidłowego stosowania prawa, nie zaś niekonstytucyjności zakwestionowanych art. 50 ust. 1 i 4 u.p.b. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. W związku z tym nie mogą być rozpoznane przez Trybunał Konstytucyjny. Ro zpatrując skargę, Trybunał nie pełni bowiem funkcji kole jnej instancji odwoławczej, nie bada zgodności z prawem i słuszności rozstrzygnięć podjętych przez orzekające organy. Co do zasady, j ego kontroli nie podlega prawidłowość ustaleń orga- nów administracji publicznej oraz sądó w, sposób prowadzenia przez nie postępowania, czy też zastosowanie lub odmowa zastosowania obowiązujących przepisów, a jedynie konstytu- cyjność tych przepisów (zob. wyrok TK z 2 czerwca 2009 r., sygn. akt SK 31/08, OTK ZU nr 6/A/2009, poz. 83) . OTK ZU B/2020 Ts 67/17 poz. 15 4 6 Zaskarżenie do Trybunału sposobu stosowania przepisów, nie zaś ich brzmienia jest kolejną samodzielną przesłanką odmowy nadania dalszego biegu rozpatrywanej skardze kon- stytucyjnej, n a p odstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p. TK . 6 . Trybunał Konstytucyjny stwierdził również , że zarzuty dotyczące art. 141 § 4 p.p.s.a. nie mają związku ani z treścią zak westionowanych przepisów, ani z ostatecznym roz- strzygnięciem wydanym w sprawie. Zdaniem skarżącego niekonstytucyjne jest takie „rozu- m ienie przepisu (…) stosownie do którego uzasadnienie wyroku powinno zawierać (…) pod- stawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie”, w wyniku którego „s ąd za konstytucyjne uznaje w istocie wyłączną winę obywatela za rozstrzygnięcie sprawy”. Powyższe twierdzenie nie znajduje potwierdzenia ani w treści art. 141 § 4 p.p.s.a. , ani w uzasadnieniu wyroku Na- czelnego Sądu Administracyjne go wydanego w sprawie skarżącego . Stosowany w postępo- waniu przed Nacze lnym Sądem Administracyjnym (na podstawie art. 193 p.p.s.a.) art. 141 § 4 p.p.s.a. przewiduje bowiem, jakie elementy powin no zawierać uzasadnienie wyroku. W wyr oku wydanym w sprawie skarżącego NSA pod ał podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a także wskazał, dlaczego skar ga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnie- nie. Jak Trybunał wskazał w p unkcie 5 niniejszego postanowienia, ewentualne zastrzeżenia skarżącego odnoszą się do sfery stosowania prawa, a ta pozostaje poza zakresem kognicji Trybunału Konstytucyjnego . W konkluzji, Trybunał w zakresie art. 141 § 4 p.p.s.a. odmawia nadania dalszego bie- gu złożonej skardze również na p odstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 53 ust. 1 u .o.t.p. TK. Biorąc powyższe pod uwagę Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji. POUCZENIE Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p. TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zaża- lenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty doręczenia tego postanowienia.