Ts 145/16

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 12 kwietnia 2019 r. Pozycja 87 POSTANOWIENIE z dnia 25 czerwca 2017 r. Sygn. akt Ts 145/16 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Leon Kieres, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej R.B. w sprawie zgodności: 1) art. 541 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.) z art. 77 ust. 2 w zw. z art. 45 ust. 1 Konsty- tucji Rzeczypospolitej Polskiej, 2) art. 544 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.) z art. 45 ust. 1 Konstytucji, 3) art. 546 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.) z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 77 ust. 2 Konsty- tucji, 4) art. 547 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postęp owania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.) z art. 77 ust. 2 w zw. z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 176 ust. 1 Konstytucji, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 11 lipca 2017 r. (data nadania) R.B. (dalej: skarżąc y) wystąpił o stwierdzenie niezgodności : po pierwsze, art. 541 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) w zakresie, w jakim „Sąd Najwyższy , opierając się na innym rozstrzygnięciu niż wyrok skazujący, wyłączającym możliwość sądowego stw ierdzenia, czy doszło do popełnienia przestępstwa, ze względu na przedawnienie karalności, nie dąży d o ustalenia stanu faktycznego i uprawdopodobnienia okoliczności popełnienia przestępstwa, będącego przesłanką wznowienia postępowania” , z art. 77 ust. 2 w zw. z art. 45 ust. 1 Konsty- tucji; po drugie, art. 544 § 2 k .p.k. w zakresie, w jakim „dopuszcza nieograniczoną możliwość zmiany składu sądu przy rozpoznawaniu wnios ku o wznowienie, co powoduje i ż skarżący nie ma g warancji, iż każdy z sędziów, w sposób pełny i rzetelny zapoznał się z akta mi postępo- wania o wznowienie”, z art. 45 ust. 1 Konstytucji; po trzecie, art. 546 k.p.k. w zakresie, w jakim „dopuszcza do wydania decyzji dotyczącej odmowy zapoznania się p r zez sąd rozpo- OTK ZU B/2019 Ts 145/16 poz. 87 2 znający wniosek o wznowienie postępowania z aktami postępowań wskazanymi przez skar- żącego, a co do których skarżący zaznaczył, i ż nie miał dostępu do nich”, z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 77 ust. 2 Konstytucji; po czwarte, art. 547 § 1 k .p.k. „ poprzez naruszenie prawa do skutecznego środka odwoławczego do właściwego organu państwowego” , z art. 77 ust. 2 w zw. z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 176 ust. 1 Konstytucji. Skarg a konstytucyjna została złożona w związku z następującą sprawą. Wyrokiem Sądu Okręgowego w N . z 18 lipca 2003 r. (sygn. akt […]) skarżący został uznany za winnego zarzucanego mu czynu i skazany na karę 25 lat pozbawienia wolności. Powyższe orzeczenie zostało utrzymane w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego w K . z 2 li- stopada 2004 r. (sprawa […] ). 7 maja 2014 r. po przeanalizowaniu zawiadomienia o możli- wości popełnienia przestępstwa , złożonego przez pełnomocnika skarżącego , prokurator Pro- kuratury Apelacyjnej w P. postanowił odmówić wszczęcia śledztwa (sygn. akt […] ), wskazu- jąc, że doszło do przedawnienia karalności zarzucanego przestępstwa . Postanowienie to zosta- ło utrzymane w mocy pos tanowieniem Sądu Rejonowego w W. z 18 grudnia 2014 r. (brak sygnatury). Następnie 29 września 2014 r. obrońcy skarżącego złożyli wniosek o wznowienie prawomocnie zakończonego postępowania, który został oddalony przez Sąd Najwyższy po- stanowieniem z 30 p aździernika 2015 r. (sygn. akt […] ). Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjn ego z 3 sierpnia 2016 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzupełnienia braków wniesionej skargi konstytucyjnej przez dokładne określenie sposobu naruszenia konstytucyjnych praw i wolności przez zaskarżone przepisy. Pismem z 16 sierpnia 2016 r. (dat a nadania) pełnomocnik uzupełnił wskazane braki. Zdaniem skarżącego zakwestionowany art. 541 k.p.k., wykluczając możliwość prowa- dzenia postępowania dowodowego w razie niemożliwości wydania orzeczenia z przyczyn określonych w art. 17 § 1 pkt 3 -11 lub art. 22 k.p.k., narusza prawo do sprawiedliwego rozpa- trzenia sprawy przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd, w ramach prawidło- wo ukształtowanej procedury sądowej zgodnej z wymogami sprawiedliwości i jawności. Po- nadto – jak dalej wskazu je skarżąc y – zaskarżony art. 544 § 2 k .p.k. prowadzi do naruszenia konstytucyjnego prawa do rzetelnego i sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy, gdyż uniemoż- liwia szczegółowe zapoznanie się z całością materiału zgromadzonego w sprawie przez skład wydający orzeczenia końcowe, co stanowi zaprzeczenie zasady bezpośredniości. Skarżący zarzuca też, że zakwestionowany art. 546 k.p.k. w zakresie, w jakim nie nakłada na sąd roz- poznający wniosek o wznowienie prawomocnie zakończonego postępowania obowiązku do- konania czynności sprawdzających , narusza jego prawo do rzetelnego i sprawiedliwego pro- cesu. Podnosi również, że art. 547 § 1 k .p.k. przez wyłączenie możliwości wniesienia zażale- nia na postanowienie Sądu Najwyższego prowadzi do naruszenia przysługującego mu prawa do sądu oraz zasady dwuinstancyjnego postępowania sądowego. Wraz ze skargą konstytucyjną pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o wydanie po- stanowienia tymczasowego o wstrzymaniu wykonania kary orzeczonej wyrokiem Sądu Okrę- gowego w N. z 18 lipca 2003 r. (sygn. akt […] ). Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 13 grudnia 2016 r. – Przepisy wprowadza- jące ustawę o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym oraz ustawę o statusie sędziów Trybunału Kons tytucyjnego (Dz. U. poz. 2074) do postępowań przed Trybunałem wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: ustawa o TK) stosuje się przepisy tej u stawy. Skoro postępowanie zainicjowane rozpatrywaną skargą nie zostało zakończone przed 3 stycznia 2017 r., tj. dniem OTK ZU B/2019 Ts 145/16 poz. 87 3 wejścia w życie ustawy o TK, to zarówno wstępne, jak i merytoryczne rozpoznanie tej skargi określają prze pisy ustawy o TK. 2. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy o TK skarga konstytucyjna podlega wstępnemu roz- poznaniu na posiedzeniu niejawnym. Służy ono wyeliminowaniu – już w początkowej fazie postępowania – spraw, które nie mogą być przedmiotem merytorycznego r ozstrzygania. Try- bunał wydaje posta nowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu, gdy nie spełnia ona określonych przez prawo wymagań, jest oczywiście bezzasadna, a także gdy zachodzą prze- słanki, o których mowa w art. 59 ust. 1 pkt 2 -4 ustawy o TK. 3. Analizowanej skardze konstytucyjnej nie może zostać nadany dalszy bieg z uwagi na jej uchybienia formalne. 4. W pierws zej kolejności Trybunał przypomina, że instytucja wznowienia postępo- wania ma charakter nadzwyczajny, ponadpr ogramowy, gdyż dotyczy spraw , w których doszło do wydania prawomocnego rozstrzygnięcia. Oczywiście nie oznacza to, że w ramach tego postępowania nie obowiązują gwarancje i standardy określone w przepisach Konstytucji (zob. wyrok TK z 16 stycznia 2006 r., sygn. SK 30/05, OTK ZU nr 1/A/2006, poz. 2) Jednakże nie ulega wątpliwości, że prawa i wolności konstytucyjne, z uwagi na wyjątkowy charakter wznowienia postępowania, nie mają takiego s amego zakresu zastosowania, jaki obowiązuje w ramach zwykłego (dwuinstancyjnego) postępowania . Kwestia ta ma istotne znaczenie z perspektywy oceny zgodności zaskarżonych przepisów k .p.k. z postanowieniami Konstytu- cji. Weryfikacja konstytuc yjności przepisów ustaw n ie może być bowiem dokonywana w cał kowitym oderwaniu od ich roli i funkcji, jaką pełnią w systemie prawnym. 5. Pierwszy zarzut skarżącego dotyczy naruszenia art. 77 ust. 2 w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji przez art. 541 k.p.k. Niezgodność tego przepisu ze wskazanymi normami Konsty- tucji polegać ma na dopuszczeniu do sytuacji, w której „Sąd Najwyższy , opierając się na in- nym rozstrzygnięciu niż wyrok skazujący, wyłączającym możliwość sądowego stwierdzenia, czy doszło do popełnienia przestępstwa, ze względu na przedawnienie karalności, nie dąży do ustalenia stanu faktycznego i uprawdopodobnienia okoliczn ości popełnienia przestępstwa, będącego przesłanką wznowienia postępowania”. Zgodnie z art. 541 § 1 k .p.k. „czyn, o którym mowa w art. 540 § 1 pkt 1 k.p.k., musi być ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że orz eczenie takie nie może za- paść z powodu przyczyn wymienionych w art. 17 § 1 pkt 3- 11 lub w art. 22”. Oznacza to, że w s ytuacji, w której strona domaga się wznowienia postępowania prawomocnie zakończone- go, twierdząc że w związku z zakończonym postępowaniem dopuszczono się przestępstwa, a istni eje uzasadniona podstawa do przyjęcia, iż mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia, musi dysponować albo wyrokiem skazującym albo orzeczeniem wskazującym na niemożność wydania takiego wyroku (art. 541 § 2 k .p.k.). Z analizy powyższych przepisów wynika, że u stawodawca przewidział, i ż w niektórych układach faktycznych wydanie wyroku skazujące- go w ramach prze stępstwa, którego popełnienie stanowi podstawę do wystąpienia z wnio- skiem o wznowienie postępowania, może okazać się niemoż liwe. Przekonuje o tym treść art . 541 § 1 k .p. k, który rozstrzyga wprost, że wyrok skazujący nie może zostać wydany z uwagi na zaistnienie tzw. negatywnych przesłanek procesowych określonych w art. 17 § 1 k .p.k. Wśród tych przesłanek znajduje się także przedawnienie karalności przestępst wa , które mia- łoby stanowić podstawę wznowienia postępowania. Dlatego – wbrew twierdzeniom skarżąceg o – zakwestionowany przepis nie zwalnia organów procesowych od dokonania ustaleń w zakresie faktu popełnienia przestępstwa. Jak bowiem wynika z treści przywołanych przepisów, a także z utrwalonej linii orzeczniczej OTK ZU B/2019 Ts 145/16 poz. 87 4 i ugruntowanego stanowiska doktryny, w razie stwierdzenia przedawnienia karalności prze- stępstwa, które miałoby być podstawą wznowienia postępowania, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wskazania okoliczności świadczących o dopuszczeniu się przestępstwa w związku z postępowaniem (zob. postanowienie SN z 5 grudnia 2012 r. sygn. akt III KO 28/12, OSNKW 2013, Nr 1, poz. 10). Ponadto, sąd rozpoznający wniosek o wznowienie postępowa- nia jest uprawniony do w ypowiedzenia się w kwestii popełnienia przestępstwa (zob. postano - wienie SN z dnia 1 września 1973 r., sygn. akt II KZ 176/73, OSNKW 1973, nr 12, poz. 172). Trybunał zwraca także uwagę na to , że umorzenie postępowania karnego w oparciu o art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. możliwe jest jedynie w razie stwierdzenia, że do określonego prze- stępstwa rzeczywiście doszło. Tym samym, w ocen ie Trybunału, nie ma podstaw do przyję- cia, że art. 541 k .p.k. stwarza sytuację, w której niemożliwe byłoby ustalenie stanu faktyczne- go po zwalającego na stwierdzenie popełnienia przestępstwa, które miałoby stanowić podsta- wę wznowienia prawomocnie zakończonego postępowania. Istota zarzutów przedstawionych w skardze wiąże się z postanowieniem Sądu Naj- wyższego orzekającego w sprawie wznowienia postępowania, który uznał, że brak jest pod- staw do oceny wystąpienia przesłanki przedawnienia karalności. Są to zatem zarzuty miesz- czące się w sferze oceny prawa w toku jego stosowania przez sąd. Skarżący kwestionuje tym samym jednostkowe rozstrzygnięcie zapadłe w jego sprawie. W związku z powyższym Trybunał przypomina, że przedmiotem skargi konstytucyj- nej jest wyłącznie norma prawna stanowiąca efekt prawotwórczego działania organu państwa, tzn. akt stanowienia prawa w postaci przepisu ustawy lub innego aktu normatywnego. Prawo- dawca polski w żadnym bowiem wypadku nie zezwolił na kwestiono wanie za pomocą skargi jedn ostkowych aktów stosowania prawa nawet w sytuacji, gdy akty te w sposób niebudzący wątpliwości prowadzą do naruszenia konstytucyjnych wolności lu b praw skarżącego. Trybu- nał wielokrotnie podkreślał w swoich orzeczeniach , że skarga musi pozostawać środkiem kwestionowania przepisów prawnych („skarga na przepis”), nie zaś sfery ich stosowania. Aby więc skarga konstytucyjna mogła doprowadzić do orzeczenia o niekonstytucyjności, Trybunał winien najpierw ustalić, że miała ona swoją genezę w samym przepisie, nie zaś w akcie jego stosowania w sprawie skarżącego (zob. postanowienia TK z: 21 września 2005 r., sygn. SK 32/04, OTK ZU nr 8/A/2005, poz. 95; 4 grudnia 2000 r., sygn. SK 10/99, OTK ZU nr 8/2000, poz. 300; wyroki TK z: 3 października 2000 r., sygn K 33/99, OTK ZU nr 6/2000, poz. 188; 31 marca 2005 r., sygn. SK 26/02, OTK ZU nr 3/A/2005, poz. 29). W świetle poczynionych ustaleń Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że skarżący nie wykazał , by art. 541 k.p.k . prowadził do naruszenia gwarancji określonych w art. 77 ust. 2 w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji. 6. Drugi zarzut skarżącego dotyczy naruszenia art. 45 ust. 1 Konstytucji przez art. 54 4 § 2 k .p.k. w zakresie, w jakim „dopuszcza nieograniczoną możliwość zmiany składu sądu przy rozpoznawaniu wniosku o wznowienie, co powoduje, i ż skarżący nie ma gwarancji, iż każdy z sędziów, w sposób pełny i rzetelny zapoznał się z aktami postępowania o w znowie- nie”. Skarżący dowodzi, że w postępowaniu wznowieniowym brak jest regulacji analogicznej do art. 404 k.p.k. , która nakłada obowiązek rozpoznania sprawy w tym samym składzie. Skarżący twierdzi, że w postępowaniu przed Sądem Najwyższym wnios ek o wznowienie po- stępowania może być rozpoznawany nawet przez 10 różnych sędziów. Dodaje też, że taka rotacja sędziów na kolejnych posiedzeniach przy obszernym i skomplikowanym wniosku oraz wielu tomach załączników narusza konstytucyjne prawo jednostki do rzetelnego i sprawie- dliwego rozpatrzenia sprawy, gdyż uniemożliwia szczegółowe zapoznanie się z całością ma- teriału zgromadzonego w sprawie. OTK ZU B/2019 Ts 145/16 poz. 87 5 Zgodnie z art. 544 § 2 k.p.k. „w kwestii wznowienia postepowania zakończonego orzeczeniem sądu apelacyjnego lub Sądu Najwyższego orzeka Sąd Najwyższy w składzie trzech sędziów”. S karżący, poza ograniczeniem się do przedstawienia powyższych twierdzeń, w żaden sposób nie wykazał, aby w jego sprawie miała miejsce przedstawiona sytuacja, co mogłoby prowadzić do ewentualnego naruszenia art. 45 ust. 1 Konstytucji. W związku z powyższym Trybunał przypomina, że skarga konstytucyjna stanowi indywidualny i konkretny środek ochrony praw lub wolności określonych w Konstytucji. Skarżący zobowiązany jest do wska- zania w skardze konstytucyjnej nie tylko kwestiono wanych przepisów, ale także wykazania , że na skutek ich obowiązywania doszło do naruszenia k onstytucyjnie chronionych praw lub woln ości. Oznacza to, że skarżący w ramach skargi konstytucyjnej nie może inicjować abs- trakcyjnej kontroli konsty tucyjności przepisów, gdyż ta zarezerwowana jest tylko dla podmio- tów określonych w art. 191 ust. 1 pkt 1 Konstytucji (tzw. legitymacja generalna). Trybunał wielokrotnie podkreślał w swoim orzecznictwie, że w procedurze inicjowa- nej skargą konstytucyjną prze dmiotem b adania może być jedynie norma, na podstawie której wydane zostało orzeczenie lub decyzja naruszająca konstytucyjne prawa lub wolności (zob. np. postanowienia z: 5 stycznia 2001 r., sygn. Ts 83/00, OTK ZU nr 4/2001, poz. 91; 18 kwietnia 2005 r., sygn. Ts 176/04, OTK ZU nr 3/B/2005, poz. 134 oraz 13 listopada 2007 r., sygn. SK 40/06, OTK ZU nr 10/A/2007, poz. 137). Innymi słowy, aby uznać skargę konstytucyjną za dopuszczalną, musi występować ścisła relacja (związek) pomiędzy treścią orzec zenia, zaskarżony m przepisem aktu normatywnego a postawionym zarzutem niezgodno- ści tego przepisu z określoną normą konstytucyjną. W analizowanej spraw ie skarżący takiego związku nie wykazał, co uzasadnia odmowę nadania skardze dalszego biegu. 7. Trzeci za rzut skarżącego dotyczy naruszenia art. 45 ust. 1 w zw. z art. 77 ust. 2 Konstytucji przez art. 546 k.p.k. Zdaniem skarżącego przepis ten w zakresie, w jakim „do- puszcza do wydania decyzji dotyczącej odmowy zapoznania się przez sąd rozpoznający wnio- sek o wz nowienie postępowania z aktami postępowań wskazanymi przez skarżącego, a co do których skarżący zaznaczył, iż nie miał dostępu do nich” narusza przysługujące mu prawo do sądu i bezpośrednio prowadzi do zamknięcia drogi sądowej. Zgodnie z art. 546 k.p.k. : „ j eżeli sąd zarządził sprawdzenie okoliczności w trybie art. 97, strony mają prawo wziąć udział w czynnościach sprawdzających”. Przepis ten dotyczy zatem jedynie kwestii dopuszczenia stron do udziału w czynnościach sprawdzających. Nie o dnosi się natomiast w żaden sposób do zakresu czynności sprawdzających, ani też nie okre- śla , jakie czynności powinny zostać przeprowadzone. K westie te zostały bowiem uregulowa- ne w art. 97 k.p.k ., do którego explicite odsyła art. 546 k.p.k. Trybunał stwierd za zatem, że przepis poddany kontroli w żaden sposób nie wyłącza możliwości zapoznania się przez sąd orzekający w przedmiocie wznowienia postępowania z aktami innych postępowań, do których skarżący nie miał dostępu, a – co istotne – przyznaje sądowi, do którego został złożony wniosek o wznowienie postępowania, kompetencję do sa- modzielnego określenia zakresu czynności , jakie mają zostać przeprowadzone w ramach tej instytucji. Decyzje zapadłe w tej kwestii stanowią zatem wypadkową oceny dokonanej przez organ procesowy w konkretnej sprawie, nie są zaś konsekwencją obowiązywania zakwestio- nowanego przepisu. W związku z powyższym skarżący we wniesionej skardze konstytucyjnej domaga się dokonania kontroli zasadności decyzji wydanej przez sąd w jego sprawie (tzn. aktu stosowania prawa; zob. pkt 5 niniejszego uzasadnienia). W świetle poczynionych ustaleń Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że skarżący nie wykazał, by art. 546 k.p.k. prowadził do naruszenia gwarancji określonych w art. 45 ust. 1 w zw. z art. 77 ust. 2 Konstytucji. OTK ZU B/2019 Ts 145/16 poz. 87 6 8. Ostatni zarzut skarżącego dotyczy naruszenia art. 77 ust. 2 w zw. z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 176 ust. 1 Konstytucji przez art. 547 § 1 k .p.k. w ten sposób, że wyłącza możliwość wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu Najwyżs zego [ w sprawie skarżącego nieza skar- żalność postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 30 października 2015 r. (sygn. akt […] ) o oddaleniu wn iosku o wznowienie postępowania] . Zgodnie z art. 547 § 1 k.p.k. „na postanowienie oddalające wniosek lub pozostawiają- ce go bez rozpoznania przysługuje zażalenie, chyba że orzekł o tym sąd apelacyjny lub Sąd Najwyższy”. Trybunał przypomina, że na po dstawie art. 77 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o TK do skutecznego wniesienia skargi konstytucyjnej niezbędne jest uzyskanie ostatecznego orzeczenia w wyniku wyczerpania drogi prawnej (zob. postanowienie TK z 22 lutego 2016 r., sygn. Ts 172/15; OTK ZU B/2016, poz. 155). Obowiązek wyczerpania drogi prawnej n abiera szczególnego znaczenia w sytuacji, w której skarżąc y kwestionuje brak możliwości zask arże- nia decyzji wydanych w pierwszej instancji. W takiej sytuacji, w celu wykazania rzeczywi- stego naruszenia praw i wolności skarżący musi ponad wszelką wątpliwość wykazać, że w kw estionowanym zakresie doszło do zamknięcia drogi sąd owej. Jak wynika z utrwalonego orzecznic twa Trybunału (zob. wyrok z: 11 października 2016 r., sygn. SK 28/15, OTK ZU nr A/2016, poz.79 oraz 10 marca 2015 r., sygn. SK 65/13, OTK ZU nr 3/A/2015, poz. 35) nie wystarczające jest wskazanie, że przepisy zaskarżonej regulacji ustawowej nie przewidują możliwości wniesienia zażalenia lub, że jest ona wprost wyłączona. Dla potwierdzenia naru- szenia przysługujących skarżącemu praw i wolności niezbędne jest uzyskanie ostatecznego orzeczenia, które będzie potwierdzało, że droga sądowa jest wyłączona. W analizowanej sprawie skarżąc y nie wywiązał się z tego obowiązku , co oznacza, że w odniesieniu do ostatniego zarzutu skarga konstytucyjna ma charakter abstrakcyjny i jako taka nie może podlegać merytorycznemu rozpoznaniu przez Trybunał . Powyższa okoliczność – na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 77 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o TK – stanowi samodzielną podstawę odmowy nadania biegu skardze konstytucyjnej. Jednocześnie z uwagi na odmowę nadania dalszego biegu skar dze konstytucyjnej Try- bunał Konstytucyjny stwierdza, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania kary orze- czonej wyrokiem Sądu Okręgowego w N. z dnia 18 lipca 2003 r. (sygn. akt […]) nie może zostać uwzględniony. W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji. POUCZENIE Na podstawie art. 61 ust. 5 ustawy o TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od dat y doręczenia tego postanowie- nia.