Ts 124/16

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 27 czerwca 2017 r. Pozycja 111 POSTANOWIENIE z dni a 19 stycznia 201 7 r. Sygn. akt Ts 124 /1 6 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Stanisław Biernat , po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej S.A . w sprawie z godności: 1) a rt. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o zmianie ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 176, poz. 1236) w związku z art. 14 ust. 1 - 4 usta wy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z e ksploatacji (Dz. U. Nr 25, poz. 202, ze zm.) w brzmieniu obowi ązującym do 9 października 2007 r. z art. 2 w związku z art. 3 2 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; 2) art. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o zmianie ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz . U. Nr 176, poz. 1236) z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej . U Z A S A D N I E N I E 1. W e wniesione j do Trybunału Konstytucyjnego 17 czerwca 201 6 r. (data nadan ia) skardze konstytucyjnej , sporządzonej przez adwokata , S.A. (dalej: skarżąc a ) zarzuci ł a niezgodność : po pierwsze – art. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o zmianie ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 17 6, poz. 1236; dalej: ustawa z 2007 r.) w związku z art. 14 ust. 1 - 4 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 2 5, poz. 202, ze zm.; dalej: u . r . p . w . e . ) w brzmieniu obowiązującym do 9 października 2007 r. z art. 2 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji; po drugie – art. 2 ustawy z 2007 r. z art. 2 Konstytucji. 2. Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym. 2. 1 . Decyzją z grudnia 200 9 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska określił skarżącej zobowiązanie z tytułu opłaty za brak sieci zbierania pojazdów za 2006 r. w wy so - kości 1 593 123,00 zł . Rozstrzygnięcie to zostało następnie podtrzymane przez ten organ decyzją z sierpnia 20 10 r. OTK ZU B/2017 Ts 124/16 poz. 111 2 W ocenie organu nałożenie na skarżącą opłaty w ustalonej decyzją z grudnia 2009 r. wysokości było zasadne . Skarżąca wprowadziła 3 195 pojazd ów i działała w 2006 r. przez 36 4 dni, tj. od 2 stycznia 2006 r. do 31 grudnia 2006 r. Z przeprowadzonej analizy zapewnienia sieci zbierania pojazdów wynikało, że skarżąca w tym okresie nie zapewniła sieci zbierania pojazdów spełniającej warunki określone w art. 11 u . r . p . w . e. Stworzona przez nią sieć nie objęła bowiem terytorium kraju w taki sposób, aby zapewnić właścicielowi możliwość oddania pojazdu wycofanego z eksploatacji do punktu zbierania pojazdów lub stacji demontażu, położonych w odległości nie większ ej niż 50 km w linii prostej od miejsca zamieszkania albo siedziby właściciela poja zdu. W związku z tym, stosownie do art. 14 u . r . p . w . e ., wysokość opłaty za brak sieci zbierania pojazdów wynosiła 1 593 123,00 zł. Ponadto organ zauważył, że skarżąca 2 kwietnia 2007 r. uiściła opłatę za b rak s ieci zbier ania pojazdów za 2006 r. w wysokości 1 584 369,86 zł, dlatego też różnica pomiędzy kwotą wpłaconą a należną (wynosząca 8 753,14 zł) zos tała uznana za zaległą i wraz z odsetkami ustawowymi – wymagalną. 2. 2 . Od decyzji G łównego I nspektora O chrony Ś rodowiska z sierpnia 20 10 r. skarżąca wniosła skargę do Wojewód zkiego Sądu Administracyjnego w W . , która została oddalona wyrokiem z marca 20 13 r. W uzasadnieniu swojego orzeczenia sąd wskazał, że w myśl art. 11 ust. 1 u . r . p . w . e . wprowadzający pojazd był zobow iązany do utworzenia sieci zbierania pojazdów, spełniającej wskazane w ustawie wymagania (pokrycie terenów zamieszkałych tak, aby zapewnić możliwość oddania pojazdu właścicielowi w odległości nie większej niż 50 km od miejsc a zamieszkania lub siedziby). W ramach sieci mogły być uwzględnione stacje demontażu lub punkty zbie rania pojazdów. W przypadku nie spełnienia tego wymagania podmiot zobligo - wany był do obliczenia i samodzielnego uiszczenia stosownej opłaty (art. 14 ust. 1 u . r . p . w . e . ). Ustawa wprawdzie obl igowała określone podmioty do utworzenia sieci, jednak sankcja za niewypełnienie obowiązku w tym zakresie była równoważna z obciążeniami przewidzianymi dla podmiotów, które wprowadzały pojazdy, lecz nie były zobligowane do utworzenia sieci ze względu na mn iejszy obrót (art. 12 ust. 1 i 2 i art. 14 ust. 4 u . r . p . w . e . ). Wskazane regulacje zostały zmodyfikowane w związku z nowelizacją dokonaną ustawą z 2007 r. Zmiana polegała na faktycznym ograniczeniu obowiązku utworzenia sieci zbierania pojazdów pokrywającej całe terytorium kraju przez podmioty dokonujące większego obrotu – ponad 1000 sztuk pojazdów (art. 14 ust. 5 u . r . p . w . e . po nowelizacji) oraz zróżnicowaniu dla nich opłat sanacyjnych za bra k sieci w pewnym zakresie (art. 14 ust. 6 u . r . p . w . e . po nowe - lizacji) . Jednocześnie art. 2 ustawy z 2007 r. wskazuje, że nowe zasady znajdą zastosowanie dla opłat należnych za rok 2007. Sąd stwierdził, że w sprawie bezs porne było to , iż zapewniona przez skarżącą sieć zbierania pojazdów nie spełniała w okresie od 3 stycznia 2006 r. do 31 grudnia 2006 r. warunków określonych w art. 11 ust. 1 u . r . p . w . e . Obowiązujący w tym czasie art. 11 ust. 1 u.r.p.w.e. wymagał bowiem, aby właściciel pojazdu mieszkający w Rzeczypospolitej Polskiej albo mający w niej siedzibę nie miał dalej niż 50 km do najbl iższej stacji zapewnionej przez wprowadzającego sieci. Sąd wskazał także, że zastosowanie wobec skarżącej przepisów u . r . p . w . e . w brzmieniu sprzed wejści a w życie ustawy z 2007 r. było prawidłowe i miało swoje umocowanie w nie budzącym wątpliw ości interpretacyjnych art. 2 ustawy z 2007 r., na mocy którego nie stosuje się do obliczenia opłaty za brak sieci za 2006 r. przepisów u . r . p . w . e . w brzmieniu nadanym tą ustawą nowelizującą. 2. 3 . Skarga kasacyjna skarżącej od powyższego orzeczenia została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny – Izbę Ogólnoadministracyjną wyrokiem z lutego 201 6 r. , który podzielił argumentację sądu pierwszej instancji. OTK ZU B/2017 Ts 124/16 poz. 111 3 3. Zdaniem skarżące j art. 2 ustawy z 2007 r. w związku z art. 14 ust. 1 - 4 u . r . p . w . e . (w brzmieniu obowiązującym do 9 października 2007 r.) narusza art. 2 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji przez to, że różnicuje sytuację prawną wprowadzających pojazdy, którzy uiścili opłatę za brak sieci zbierania pojazdów za 2006 r . do 9 października 2007 r. oraz sytuację prawną wprowadzających pojazdy, którzy nie uiścili przedmiotowej opłaty we wskazanym terminie oraz w stosunku do których postępowanie w sprawi e określenia wysokości opłaty z a brak sieci zostało wszczęte po tym termi nie. Z kol ei art. 2 ustawy z 2007 r. jest – w przekonaniu skarżącej – niezgodny z art . 2 Konstytucji przez to, że „w sposób jednoznaczny, niebudzący wą tpliwości interpretacyjnych nie pozwala ustalić jego zakresu zastosowania”. Trybunał Konstytucyjny zważ ył, co następuje: 1. Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 13 grudnia 2016 r. – Przepisy wprowa - dzające ustawę o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym oraz ustawę o statusie sędziów Trybunału Konstytucyjnego (Dz. U. poz. 2074 ) do postępowań przed Trybunałem wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: ustawa o TK) stosuje się przepisy tej ustawy. Skoro postępowanie zainicjowane rozpatrywaną skargą nie zostało zakończone przed 3 stycznia 2017 r., tj. dniem wejścia w życie ustawy o TK, to zarówno wstępne, jak i merytoryczne rozpoznanie tej ska rgi określają przepisy ustawy o TK. Zgodnie z art . 61 ust. 1 ustawy o TK skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpo - znaniu na posiedzeniu niejawnym. Służy ono wyeliminowaniu – już w początkowej fazie postępowania – spraw, które nie mogą być przedmiotem merytorycznego rozstrzygania. Trybun ał wydaje posta nowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu, gdy nie spełnia ona określonych przez prawo wymagań, jest oczywiście bezzasadna, a także gdy zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 59 ust. 1 pkt 2 - 4 ustawy o TK. 2. Trybunał stwierdza, że analizowa na skarga konstytucyjna nie spełnia konsty - tu cyjnych i ustawowych przesłanek warunkujących jej merytoryczne rozpoznanie. 3. W pierwszej kolejności Trybunał odniósł się do konstytucyjnych wzorców kontroli. 3.1. Skarżąca zarzuciła niezgodność art. 2 ustawy z 2007 r. w związku z art. 14 ust. 1 - 4 u . r . p . w . e . (w brzmieniu obowi ązującym do 9 października 2007 r.) z art. 2 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji oraz niezgodność art. 2 ustawy z 2007 r. z art. 2 Konstytucji. 3.2. Odnośnie do art. 2 Konstytucji Try bunał przypomina, że przepis ten zasadniczo nie może stanowić samoistnej podstawy kontroli w trybie skargowym (zob. postanowienie pełnego składu TK z 23 s tycznia 2002 r. , Ts 105/00, OTK ZU nr 1/B/2002, poz. 60). Jak wielokrotnie podkreślano w orzeczni ctwie Trybunału Konstytucyjnego, art. 2 ustawy zasadni czej wyznacza jedynie standard kreowania przez u stawodawcę wolności i praw, nie wprowadzając jednocześnie konkretnej wolności czy konkretnego prawa (zob. np. wyroki TK z : 30 maja 2007 r. , SK 68/06, OTK ZU nr 6/A/2007 , poz. 53 oraz 10 lipca 2007 r. , SK 50/06, OTK ZU nr 7/A/2007, poz. 75). Trybunał zwraca uwagę , że o dopuszczalności stosowania art. 2 Konstytucji jako samoistnej podstawy indywidualnej kontroli konstytucyjności prawa nie może przesądzać okoliczność, iż przepis ten może być samodzielną podstawą orzeczenia wydawanego w ramach kontroli generalnej (abstrakcyjnej). OTK ZU B/2017 Ts 124/16 poz. 111 4 W tym ostatnim przypadku ocena t a nie jest bowiem uwarunkowana istnieniem praw podmiotowych konkretnego podmiotu, naruszonych zast osowaniem przez organ władzy publicznej niekonstytucyjnego przepisu (zob. np. postanowienie TK z 25 marca 2009 r. , Ts 75/08, OTK ZU nr 2/B/2009, poz. 126). 3. 3 . Z kolei w ywodzona z art. 32 ust. 1 Konstytucji zasada równości nie ma charakteru abstrakc yjnego i absolutnego. Zgodnie z powszechnie przyjętym założeniem nie oznacza ona identyczności (tożsamości) praw wszystki ch jednostek. Prawo do równego traktowania i nie - dyskryminacji funkcjonuje zawsze w pewnym kontekście sytuacyjnym; odniesione musi być do zakazów lub nakazów albo nadania uprawnień określonym jednostkom (gr upom jednostek) w porównaniu ze statusem innych jednostek (grup) . Konstytu cja nie formułuje założenia ró wności i zakazu dyskryminacji w rozumieniu uniwersalnego egalitaryzmu jednostek, ale jako równą możliwość realizacji wolności i praw. W postanowieniu pełnego składu z 24 października 2001 r. w sprawie SK 10/01 (OTK ZU nr 7/200 1, poz. 225) Trybunał Konstytucyjny, u znając prawo do równego traktowania za konstytucyjne prawo jednostki , podkreśl ił , że „ ma ono charakter niejako prawa » drugiego stopnia « ( » metaprawa « ), t zn. przysługuje ono w związku z konkretnymi normami prawnymi lub i nnymi działaniami org anów władzy publicznej, a nie w oderwaniu od nich – niejako » samoistnie « . Jeżeli te normy lub dz iałania nie mają odniesienia do konkretnych okreś lonych w Konstytucji wolności i praw, prawo do równego traktowania nie ma w pełni charakte ru prawa ko nstytu - cyjnego, a to sprawia, że nie może ono być chronione za pomocą skargi konstytucyjnej ” . Powyższe o znacza , że art. 32 Konstytucji wyraża przede wszystkim zasadę ogólną i dlatego winien b yć odnoszony – jako tzw. wzorzec związkowy – do konkre tnych przepisów Konstytucji, nawet jeżeli konstytucyjna regulacja danego prawa lub wolności jest niepełna i wymaga konkretyzacji ustawowej. Tym samym w sprawach inicjowanych skargą konstytuc yjną dopuszczalność czynienia z konstytucyjnej zasady równości wzo rca kontroli kwestionowanych przepisów byłaby możliwa wyłącznie w sytuacji doprecyzowania przez skarżącego, w zakresie jakiego konstytucyjnego prawa lub wolności upatruje on naruszenie zasady równości wobec prawa oraz niedyskryminacji. Brak takiego odniesi enia wyłącza zaś możliwość oparcia skargi konstytucyjnej samoistnie na zarzucie naruszenia konstytucyjnej zasady równości. 3. 4 . Przedstawionych wyżej ustaleń w niniejszej sprawie nie zmienia „związkowe” ujęcie art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji w zakres ie zarzutu sformułowanego przez skarżącą względem art. 2 ustawy z 2007 r. w związku z art. 14 ust. 1 - 4 u . r . p . w . e . (w brzmieniu obowi ą - zującym do 9 października 2007 r.). Powołane przepisy ustawy zasadnicze j – co zostało wyjaśnione – nie formułują bowiem sam oistnych praw podmiotowych, a zatem mogą stano - wić jedynie wzorce „związkowe” w stosunku do tych postanowień Konstytucji, z których możliwe jest wywiedzenie praw lub wolności, o których mowa w art. 79 ust. 1 Konstytucji (np. art. 45, art. 48 czy art. 64 ust awy zasadniczej). 3. 5 . W związku z powyższym rozpatrywana skarga nie spełnia kryteriów określonych w art. 79 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK, co skutkuje odmową nadania jej dalszego biegu z powodu niedopuszczalności orzekan ia (art. 59 ust. 1 pkt 2 w zwią zku z art. 61 ust. 4 pkt 1 ustawy o TK) . 4. Niezależnie od powyższego Trybunał zwraca uwagę na to, rozpoznanie merytoryczne sformułowanych w niniejszej sprawie zarzutów by łoby niemożliwe także z powodu ich oczywistej bezzasa dności (art. 61 ust. 4 pkt 3 ustawy o TK) . Nie można uznać za zasadny poglądu , że – z jednej strony – nałożenie na skarżącą OTK ZU B/2017 Ts 124/16 poz. 111 5 (i inne podmioty gospodarcze prowadzące sprzedaż samochodów) obowiązku zapewnienia sieci zbierania pojazdów, a z drugiej – brak możl iwości skorzystania przez skarżącą z mecha ni zmu miarkowania opłaty z tytułu braku sieci zbieran ia pojazdów (art. 14 ust. 1 i 5 - 6 u.r.p.w.e. w brzmieniu nadanym przez art. 1 ustawy z 2007 r.) za 2006 r. – w przeciwieństwie do 2007 r. (art. 2 ustawy z 2007 r .) oraz lat następnych – prowadzi do naruszenia istoty zasady równości czy zasady sprawiedliwości społecznej . Tym bardziej że usta wodawca w ustawie z 2007 r. nie dokonał – z mocą wsteczną – żadnego rozróżnienia podmiotowego lub prze dmiotowego w zakresie na liczania opłaty za 2006 r., które mogłoby przełożyć się w sposób dyskry minujący na pozycję skarżącej w stosunku do innych podmiotów objętych regulacją u . r . p . w . e. Należy w tym miejscu przypomnieć też, że Konstytucja nie wyraża publicznego prawa podmiotowego do sprawiedliwego obciążania obowiązkiem podatkowym rozumianego jako prawo do korzystania z u lg i zwolnień podatkowych (por. postanowienie TK z 29 stycznia 2014 r. , SK 9/12, OTK ZU nr 1/A/2014, poz. 8), do których należy zaliczyć regulacje art . 14 us t. 1 i 5 - 6 u.r.p.w.e. (w brzmieniu obowiązującym) czy art. 2 ustawy z 2007 r., uzależniające wysokość opłaty z tytułu braku sieci zbierania pojazdów od procentowego objęcia przez tę sieć powierzchni Rzeczypospolitej Polskiej. Trybunał bierze też pod uwagę to , że swoboda władzy ustawodawc zej jest ograniczona zasadami i przepisami konstytu - cyjnymi. Jednak domniemanie powinno przemawiać na rzecz zgodn ości rozstrzygnięć ustawowych z Konstytucją, zaś jego obalenie wymaga bezspornego wykazania sprzeczno ści zachodz ącej między ustawą a Konstytucją (zob. np. orzeczenie TK z 24 maja 1994 r. , K 1/ 94, OTK w 1994 r., cz. I, poz. 10). Trybunał wskazuje , że do obowiązku wniesienia opłaty z tytułu braku sieci zbierania pojazdów (samonaliczanej lub stwierdzanej w decyzj i Głównego Inspektora Ochrony Środowiska) – zarówno przed nowelizacją u . r . p . w . e . dokonaną ustawą z 2007 r., jak i po nowelizacji – mają zastosowanie m.in. przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U . z 201 5 r . poz. 613 , ze zm.; dalej: o rdynacja podatkowa) o ulgach w spłacie zobowiązań podatkowych (odpowiednio we wnoszeniu o płaty za brak sieci). Przepisy o rdynacji podatkowej dotyczące ulg podatkowych obowiązują od 1 września 2005 r., zatem mają zastosowanie także do ulg w spłacie zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r. Mający uprawnienia organu podatkowego G łówny I nspektor O chrony Ś rodowiska może więc, na wniosek zobowiązanego, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, odroczyć t ermin płatności zobowiązania lub rozłożyć je na raty, może również umorzyć w całości lub w części zaległości z tytułu opłaty za brak sieci, odsetki za zwłokę lub opła tę prolongacyjną (art. 67a § 1 o rdynacji podatkowej). Co więcej, w pierwotnej wersji art. 14 u . r . p . w . e . wprowadzono dwa mechanizmy miarkowania należnej opłaty za brak sieci, mające zastosowanie także do opłaty za 2006 r., a nawet całkowitego z niej zwolnienia. Wysokość należnej opłaty stanowi nie tylko iloczyn stawki 500,00 zł i liczby pojazdów wprowadzonych na terytorium kraju, ale również ujętej procentowo liczby dni w roku, w których nie zapewniono sieci. W konsekwencji wysokość opłaty może wynosić np. połowę maksymalnej wysokości opłaty należnej za wprowadzenie danej liczby pojazdów, jeśli s ieć zapewniono na terytorium kraju przez sześć miesięcy zgodnie z treścią obowiązku z art. 11 ust. 1 u . r . p . w . e. Możliwe jest również całkowite zwolnienie z opłaty, nawet jeśli wprowadzający nie zapewnił sieci przez łączną liczbę dziewięćdziesięciu dni w da nym roku, j eżeli brak utworzenia sieci był następstwem sytuacji określonych w ustawie, a kompletną sieć przywrócono w terminie trzech miesięcy od ich ustąpienia . Twierdzenie skarżącej o nadmiernej dolegliwości samego obowiązku zapewnienia sieci zbierania pojazdów oraz opłaty z tytułu braku tej sieci za 2006 r. osłabia kwalifikacja prawno - podatkowa tej opłaty (zarówno przed wejściem w życie ustawy z 2007 r., jak i po jej we jściu). Zgodnie bowiem z art. 55 u . r . p . w . e . poniesione opłaty, o których mowa w art. 14 u . r . p . w . e . , stano wią koszt uzyskania przychodu w rozumieniu i na potrzeby ustawy z dnia OTK ZU B/2017 Ts 124/16 poz. 111 6 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz . U . z 2012 r . poz. 361, ze zm.). Stosownie zaś do art. 56 u . r . p . w . e . poniesione opłaty, o których mowa w art. 14 u . r . p . w . e . , stanowią także koszt uzyskania przychodu w rozumieniu i na potrzeby ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku d ochodowym od osób prawnych (Dz. U . z 2014 r . poz. 851, ze zm.). Poniesione opłaty mogą zostać wliczone w koszty uzyskania pr zychodu i pomniejszyć zysk pod legający opodatkowaniu, co jest korzystnym rozwiązaniem dla podmiotów wprowadzających pojazdy. Również dysfunkcje, które ujawniły się w związku ze stosowaniem art. 14 ust. 1 - 4 u . r . p . w . e . (w pierwotnym brzmieniu), nie mają bezp ośredniego przełożenia na zarzut niekonstytucyjności wskazanego przepisu. Sam fakt nowelizacji tego przepisu przez ustawę w 2007 r. nie potwierdza jeszcze zarzutu niezgodnośc i jego pier wotnego brzmienia z Konstytucją . Niezależnie od powyższego Trybunał prz ypomina, że możliwość optymalizacji obciążeń daninowych (rozumianej jako nieuszczuplanie substancji majątkowej jednostki w związku z realizacją obowiązku daninowego) nie jest prawem konstytucyjnym o cha - rakterze podmiotowym, którego ewentualne naruszenie le gitymuje do wniesienia skargi kon stytucyjnej. Skarżąca w uzasadnieniu skargi nie przedstawiła p rzekonujących argumen - tów, które podałyby w wątpliwość konstyt ucyjność zaskarżonych przepisów i – w kon - sekwencji – p rzemawiałyby za wydaniem merytorycznego rozstr zygnięcia przez Trybunał. 5. Ponadto należy przypom nieć , że zaskarżone w niniejszej sprawie przepisy były już przedmiotem kontroli Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z 9 lipca 2012 r. w sprawie P 8/10 (OTK ZU nr 7/A/2012, poz. 75) orzekł, że art. 14 ust. 1 - 4 u . r . p . w . e . ( w brzmieniu obowiązującym do dnia wejścia w życie ustawy z 2007 r. ) w zakresie, w jakim nie różnicuje wysokości opłaty za brak sieci z uwagi na stopień pokrycia siecią terytorium kraju, jest zgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji zasadą adekwatności (proporcjonalności) rozwiązań ustawodawczych do zakładanego celu regulacji, a art. 2 ustawy z 2007 r. w zakre - sie, w jakim nakazuje stosować do obliczania opłaty za brak sieci w 2006 r. art. 14 ust. 1 - 4 u . r . p . w . e . ( w pierwotnym brzmieniu ) , jest zgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji zasadą adekwatności (proporcjonalności) rozwiązań ustawodawczych do zakładanego celu regulacji . Z przedstawionych wyżej powodów Trybunał p ostanow i ł jak w sentencji . P O U C Z E N I E Na podstawie art. 61 ust. 5 ustawy o TK skarżącej przysługuje prawo wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty doręczenia tego postanowienia.