Ts 144/15

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 15 kwietnia 2016 r. Pozycja 303 POSTANOWIENIE z dnia 14 maja 2015 r. Sygn. akt Ts 144/15 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Piotr Tuleja, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej P.S. w sprawie zgodności: art. 57aa § 4 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 133) z art. 2, art. 7, art. 31 ust. 3, art. 32, art. 65 ust. 1 i art. 77 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej z 11 kwietnia 2015 r. P.S. (dalej: skarżący) z akwestionowa ł zgodność z Konstytucją art. 57aa § 4 ustawy z dnia 16 stycznia 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 133; dalej: p .u.s.p.). Skarżąc y zarzucił, że zaskarżony przepis p.u.s.p. jest niezgodny z art. 2, art. 7, art. 31 ust. 3, art. 32, art. 65 ust. 1 i art. 77 ust. 1 Konstytucji. Z uzasadnienia skargi konstytucyjnej wynika, że skarżący wniósł ją w związku z następującą sp rawą. Skarżący zgłosił swoją kandydaturę na stanowisko sędziego sądu rejonowego w Sądzie Rejonowym w J . Po uzyskaniu – za pomocą systemu teleinformatycznego – informacji o negatywnym zaopiniowaniu jego kandydatury przez zgromadzenie o gólne sędziów okręgu w Sądzie Okręgowym w G. skarżący zdecydował się aplikowa ć także na stanowisko sędziego sądu rejonowego w Sądzie Rejonowym w R. W związku z tym skierował do Sądu Okręgowego w G . – również drogą elektroniczną – pismo z prośbą o informacj e dotyczące : dopuszcza lnoś ci ponownego wykorzystania dokumentów złożonych już do tego sądu ; konsekwencji wycofania swojej kandydatury na stanowisko w S ąd zie Rejonowym w J. w kontekście nowego zgłoszenia, a także możliwoś ci otrzymania protokołów z posiedzeń kolegium i zgromadzenia o gólnego sędziów okręgu w S ądzie Okręgowym w G. OTK ZU B/2016 Ts 144/15 poz. 303 2 W uzasadnieniu zarzutów sformułowanych wobec art. 57aa § 4 p.u.s.p. skarżący najpierw zacytował treść za kwestionowanego przepisu, a następnie wskazał na wynikające z niego ograniczenie wolności statuowanej w art. 65 ust. 1 Konstytucji. W dalszej części skargi skarżący połączył zarzut naruszenia wolności wyrażonych w tym przepisie z zasadami : państwa prawa (art. 2 Konstytucji ), poszanowania i ochrony wolności (wyw iedzionej z art. 31 ust. 3 Konstytucji) oraz równości (art. 32 Konstytucji ). Jako podstawę kontroli zakwestionowanego przepisu p.u.s.p. skarżący przy wołał również art. 77 ust. 1 Konstytucji i wyrażone w nim prawo do odszkodowania za niezgodne z prawem działanie organów władzy publicznej. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje : Art ykuł 79 ust. 1 Konstytucji przyzna je każdemu, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, prawo do wniesienia skargi do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub i nnego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach. Warunkiem skorzystania ze skargi konstytucyjnej jest więc uprzednie uzyskanie przez skarżącego ostatecznego orzeczenia , które zostało wydane na podstawie zaskarżon ego przepis u, a które doprowadziło do ingerencji w sferę jego konstytucyjnych wolności, praw lub obowiązków. Z powyższą przesłanką skargi ściśle łączy się – nałożony na skarżącego w art. 47 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) – obowiązek wskazania i doręczenia orzeczenia spełniającego takie wymogi. Brak orzeczenia wydanego w sprawie skarżącego na podstawie zaskarżonego przepisu powoduje, że skarga staje się niedozwoloną – w świetle konstrukcji przyjętej w art. 79 ust. 1 Konstytucji – próbą zainicjowania tzw. abstrakcyjnej kontroli konstytucyjności prawa. Z przytoczonych przez skarżącego okoliczności faktycznych sprawy , w związku z którą wniósł on skarg ę konstytucyjną, nie wynika, że by w sprawie tej doszło do wydania orzeczenia spełniającego wymagania postawione przez ustrojodawcę. Rozstrzygnięciem, wydanym na podstawie art. 57aa § 4 p.u.s.p. , nie jest bowiem – prowadzo na za pomocą systemu teleinformatycznego – korespondencja skarżącego z organami S ądu Okręgowego w G. Także udzielona skarżącemu wcześniej informacja o negatywnym zaopiniowaniu jego kandydatury na stanowisko sędziego sądu rejonowego w Sądzie Rejonowym w J. nie ma cech orzeczenia, o którym mowa w art. 79 ust. 1 Konstytucji. Wynika to choćby z tego , że jej treść nie pozostaje w związku merytorycznym z zaskarżonym przepisem p.u.s.p. dotyczącym warunków (czasowych) dopuszczalności ponownego aplikowania na tego rodzaju stanowisko. Uwzględniając powyższe okoliczności , Trybunał Konstytucyjny – na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 oraz art. 49 w zw. z art. 36 ust. 3 ustawy o TK – o dmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.