Ts 243/14

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 1 lutego 2016 r. Pozycja 85 POSTANOWIENIE z dnia 8 kwietnia 2015 r. Sygn. akt Ts 243/14 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Marek Kotlinowski, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej A .W. w sprawie zgodności: § 10 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 kwietnia 1985 r. w spra- wie szczegółowych zasad ustalania podstaw y wymiaru emerytur i rent (Dz. U. Nr 18, poz. 77, ze zm.) z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Pol- skiej oraz art. 2a ust. 1 w zw. z ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 13 paździe rnika 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 20 13 r. poz. 1442, ze zm.), p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Ko nstytucyjnego 4 września 2014 r. (data nadania) A.W. (dalej: skarżąc a) zakwestionował a zgodność § 10 ust. 2 rozpo- rządzenia Rady Ministrów z dnia 1 kwietnia 1985 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru emerytur i rent (Dz. U. Nr 18, poz. 77, ze zm.) w zakresie, w jakim pomija ustalenie podstawy wymiaru emerytury lub renty od faktycznie wypłacanego wynagrodzenia pracownika zatrudnianego za granicą, z art. 32 Konstytucji i art. 2a ust. 1 w zw. z ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społ ecznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1442, ze zm.; dalej: u.s.u.s.). Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującą sprawą. Zakład Ubezpieczeń Społecznych N . decyzją z kwietnia 2013 r. , powołując się na art. 111 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1440, ze zm.), odmówił skarżącej ponownego ustalenia renty rodzinnej. Skarżąca odwołała się od powyższej decyzji. Sąd Okręgowy w N . oddalił odwołanie wyro- kiem z września 2013 r. S karżąca wniosła apelację od powyższego wyroku, którą Sąd Apela- cyjny w K. oddalił wyrokiem z czerwca 2014 r. W uzasadnieniu sąd podzielił ustalenia orga- nu rentowego i przyzna ł, że skoro składki na ubezpieczenie nie były odprowadzane w Polsce, to jako po dstawę wyznaczenia renty rodzinnej należy przyjąć wynagrodzenie zastępcze. Sędzia Trybunału Konstytucyjnego wezwał pełnomocnika skarżącej do uzupeł nienia braków formalnych skargi przez nadesłanie odpisów i czterech kopii orzeczeń świadczących OTK ZU B/2016 Ts 234/14 poz. 85 2 o wyczerpani u drogi prawnej oraz czterech kopii skargi konstytucyjnej. Pismem z 15 paź- dziernika 2014 r. pełnomocnik uzupełnił wskazane w zarządzeniu sędziego braki. Skarżąca kwestionuje zasadność przyjęcia wynagrodzenia zastępczego jako podstawy ustalenia wysokości renty rodzinnej. Według niej praca wykonywana w Polsce nie może być traktowana jako równoważna z pracą za granicą ze względu na stan skomplikowania i wyso- kość obowiązujących pensji. Skarżąca twierdzi, że istniejąca dysproporcja przy ustalaniu pod- stawy wymiar u renty jest niesprawiedliwa. Nieuwzględnienie faktycznie wypłacanego wyna- grodzenia za granicą – zdaniem skarżącej – narusza zasadę równe go traktowania w zatrudnie- niu. Trybunał Konstytucyjny zważył , co następuje: 1. W myśl art. 79 ust. 1 Konstytucji każd y, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, może wnieść skargę konstytucyjną w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie których sąd lub organ administracji pu- blicznej orzekł ostatecznie o wolnościac h lub prawach albo o obowiązkach skarżącego okre- ślonych w Konstytucji. Zasady korzystania z tego środka prawnego precyzuje ustawa z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: usta- wa o TK). Zgodnie z art. 36 ust. 1 w zw. z art. 49 ustawy o TK skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, podczas którego Trybunał Konstytucyjny bada, czy skarga odpowiada wymaganiom określonym w prawie . Procedura ta umożliwia, już w początkowej fazie postępowania, wyeliminowanie spraw, które nie mogą być przedmiotem merytorycznego rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny. 2. W postępowaniu skargowym wzorcem kontroli konstytucyjności przepisów aktu normatywnego można uczynić jedynie przepisy Konstytucji. W analizowanej sprawie s karżą- ca oprócz art. 32 Konstytucji jako wzorzec kontroli wskazała także przepisy u.s.u.s. W ocenie Trybunału nie ma zatem wątpliwości, że rozpoznanie zarzutu o takiej konstrukcji jest niedo- puszczalne. Wobec powyższ ego na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 49 w zw. z art. 36 ust. 3 ustawy o TK należało odmówić nadania skardze dalszego biegu w tym zakre- sie. 3. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 32 Konstytucji Trybunał Konstytucyjny przypomina, że zgodnie z utrwalonym orzecznictw em Trybunału art. 32 Konstytucji nie mo że stanowić samodzielnego wzorca kontroli w postępowaniu inicjowanym wniesieniem skargi konstytucyjnej (zob. np. postanowienia TK z: 24 października 2001 r., SK 10/01, OTK ZU nr 7/2001, poz. 225 oraz 20 lutego 2008 r., SK 27/07, OTK ZU nr 1/A/2008, poz. 22). Wyni- ka z tego, że art. 32 Konstytucji mo że być powołany jako wzorzec kontroli w postępowaniu skargowym tylk o wówczas, gdy zostan ie odniesiony do treści innych norm konstytucyjnych chroniących poszczególne wolności i prawa naruszone kwestionowaną w skardze konstytu- cyjnej regulacją (zob. np. postanowienie TK z 3 marca 2002 r., Ts 108/01, OTK ZU nr 2/B/2002, poz. 138 i tam cytowane orzecznictwo). S karżąca nie wskazała jednak norm, które są samodzielnymi wzorcami kontroli, co przesądziło o niedopuszczalności nadania bie- gu skardze konstytucyjnej. W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny – na podstawie art. 49 w zw. z art. 36 ust. 3 w zw. z art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy o TK – odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.