Ts 46/17

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 23 stycznia 2018 r. Pozycja 2 POSTANOWIENIE z dnia 13 grudnia 2017 r. Sygn. akt Ts 46/17 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Stanisław Rymar  przewodnicząc y i sprawozdawca Justyn Piskorski Leon Kieres, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 14 września 2017 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze kon- stytucyjnej M.W., p o s t a n a w i a: pozostawić zażalenie bez rozpoznania . UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej z 28 lutego 2017 r. (data nadania) M.W. (dalej: skarżący) wniósł o stwierdzenie, że art. 20 ust. 17b ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r. poz. 1782, ze zm.; dalej: ustawa o Po licji) w zakresie, w jakim nie przewiduje moż- liwości usunięcia z rejestrów policyjnych danych osobowych, w tym odcisków linii papilar- nych oraz zdjęć osoby, względem której zostało wydane prawomocne postanowienie o umo- rzeniu postępowania karnego, jest niez godny z art. 32 Konstytucji. Postanowieniem z 14 września 2017 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał uznał , że skarżący w przedłożonych Trybunałowi pismach procesowych nie przedstawił naruszonych praw ani nie wskazał sposobu ich naruszenia. Trybunał stwierdził również, że zasadniczy charakter proponowanej przez skarżącego zmiany zaskarżonego przepisu dowodzi, że w istocie zarzut skierowany jest przeciwko zaniechaniu ustawodawczemu (brakowi regulacji). Na powyższe p ostanowienie, do ręczone pełnomocnikowi skarżącego 19 września 2017 r., skarżący samodzielnie sporządził zażalenie. W piśmie procesowym z 4 października 2017 r. (data wpływu do Trybunału Konstytucyjnego) skarżący wyraził opinię, że brak regulacji w zakresie wskazanym w skardze konstytucyjnej świadczy o pominięciu legislacyjnym, nie zaś o zan iechaniu ustawodawczym, w związku z czym Trybunał powinien zbadać, czy przepis wskazany do badania w złożonej przez niego skardze jest zgodny z Konstytucją. OTK ZU B/2018 Ts 46/17 poz. 2 2 Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po- stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: u.o.t.p. TK) skarżą- cemu przysług uj e prawo wniesienia zażalenia na postanowie nie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sę- dziów, rozpat ruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym. Bada w szczególności, czy w wyda- nym postanowieniu prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dal- szego biegu. 2. Należy przypomnieć, że zażalenie na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego jako pismo procesowe objęte jest szeregiem wymagań procesowych. 2.1. W myśl art. 44 ust. 1 u.o.t.p. TK zarówno w zakresie sporządzenia i wniesienia skargi konstytucyjnej, jak i w zakresie zażalenia na postanowienie o odmowie nadania skar- dze konstytucyjnej dalszego biegu istnieje obowiązek zastępstwa skarżącego przez ad wokata lub radcę prawnego, chyba że skarżącym jest sędzia, prokurator, adwokat, radca prawny, no- tariusz, profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych. Treść pisma skarżącego z 4 paź- dziernika 2017 r. oraz fakt, że zostało ono opatrzone wyłącznie podpisem skarżącego wskazu- ją jednoznacznie, że skarżący sporządził je samodzielnie. Jednak, w świetle art. 44 ust. 1 u.o.t.p. TK skarżący ni e jest podmiotem legitymowanym do samodzielnego występowania z zażaleniem na postanowienie o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, wskutek czego złożony przez niego środek odwoławczy nie spełnia wymogu formalnego , określonego w u.o.t.p. TK. W związku z powyższym, wniesione przez skarżącego pismo pro- cesowe należy pozostawić bez rozpoznania. 2.2. W dalszej kolejności Trybunał podnosi, że zażalenie na postanowienie z 14 wrze- śnia 2017 r. zostało wniesione z przekroczeniem terminu określonego w art. 61 ust. 3 u.o.t.p. TK. Jak wynika z akt skargi, termin wniesienia zażalenia na przedmiotowe postanowienie upłynął 26 września 2017 r. , zażalenie zaś zostało złożone 4 października 2017 r. Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 61 ust. 5 u.o.t.p. T K w niesienie zażalenia po upływ ie terminu ustawowego również jest podstawą do pozostawieniem zażalenia bez rozpoznania. Mając powyższe na względzie Trybunał orzekł jak w sentencji.