Ts 40/17

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 2 maja 2018 r. Pozycja 67 POSTANOWIENIE z dnia 2 marca 2018 r. Sygn. akt Ts 40/17 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Piotr Pszczółkowski – przewodniczący i sprawozdawca Piotr Tuleja Sławomira Wronkowska - Jaśkiewicz , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu- cyjnego z 29 listopada 2017 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej J.S., E.S. i M.S., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 15 lutego 2017 r. (data nadania) J.S., E.S. i M.S. (dalej: skarżące) zakwestionowały zgodność art. 1 ust. 1 usta- wy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1496; dalej: specustawa drogowa) w za- kresie, „w jakim umożliwia zastosowanie szczególnego trybu przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o dro- gach publicznych (...) w odniesieniu do wszystkich dróg publicznych przy zaniechaniu wpro- wadzenia j akichkolwiek wymaganych w takim wypadku przez normy konstytucyjne wyjąt- ków i ograniczeń” , z art. 2 w zw iązku z art. 31 ust. 3, w zw iązku z art. 64 Konstytucji; art. 2 w zw iązku z art. 64 Konstytucji; art. 21 ust. 1 i 2 w zw iązku z art. 31 ust. 3, w zw iązk u z art. 64 Konstytucji. Zdaniem skarżących zakwestionowany w skardze przepis: jest sprzeczny z zasadą proporcjonalności, gdyż spośród możliwych rozwiązań nie wprowadza tych najmniej uciążli- wych dla podmiotów, wobec których ma być stosowany i prowadzi do naruszenia istoty pra- wa własności; narusza zasadę ochrony praw nabytych i zasadę zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa, gdyż narusza prawo do równej ochrony własności; umożli- wia ingerencję w istotę prawa własności, prowadzi do ograniczenia możliwości korzystania z własności w stopniu większym, niż konieczny, nie uwzględniając wyjątkowego charakteru instytucji wywłaszczenia. Postanowieniem z 29 listopada 2017 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżących 6 grudnia 2017 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze, stwier- OTK ZU B/2018 Ts 40/17 poz. 67 2 dziwszy, że skarżące nie wyczerpały drogi prawnej, a tym samym nie uzyskały orzeczenia, o którym mowa w art. 79 ust. 1 Konstytucji, jak również wadliwie wyznaczyły zakres przed- miotowy złożonego środka prawnego. Na powyższe postanowienie skarżące w ustawowym terminie wniosły zażalenie. Za- rzuciły Trybunałowi po pierwsze, naruszenie art. 61 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 77 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: u.o.t.p. TK ) w związku z art. 79 ust. 1 Konstytucji , przez niewłaściwe przyjęcie , że dołączony do skargi wyrok Naczelnego Sądu Administracyj- nego z września 2016 r. ( dalej: wyrok NSA) nie jest orzeczeniem, o którym mow a w art. 79 ust. 1 Konstytucji. Ich zdaniem, Trybunał nie dostrzegł bowiem tego, że rozstrzygnięcie to oddala skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej: wyrok WSA) z kwietnia 2016 r. , który uchylił d ecyzję Wojewody z czerwca 2015 r. wyłącznie z przyczyn natury procesowej. To oznacza, że Wojewoda, ponownie rozpoznając sprawę, nie będzie już analizował tego, czy w sprawie mają zastosowanie – zdaniem skarżących – nie- zgodne z Konstytucją przepis y specu stawy drogowej, gdyż ta kwestia została już przez NSA prawomocnie rozstrzygnięta . Po drugie, skarżące zarzuciły Trybunałowi naruszenie art. 61 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t. p. TK , przez bezpodstawne przyjęcie, że za- kwestionowany w skardze przepis nie doprowadził do naruszenia praw podmiotowych skar- żących. W tym zakresie skarżące powtórzyły argumenty przedstawione w skardze. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postę- powania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: u.o.t.p. TK) skarżące- mu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sę- dziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w związku z art. 61 ust. 5-8 u.o.t.p. TK ). Na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał bada przede wszyst- kim, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu. Trybunał stwierdza, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a argumenty przed- stawione w zażaleniu nie podważają podstaw odmowy nadania skardze dalszego biegu. W złożonym środku odwoławczym skarżąc e zarzuc iły Trybunał owi bezpodstawne p rzyjęcie , że dołączony do skargi wyrok NSA nie jest orzeczeniem, o którym mowa w art. 79 ust. 1 Konstytucji. Skarżące nie uwzględniły więc stanu faktycznego sprawy, jaki został ukształtowany po wyroku WSA z kwietnia 2016 r. Trybunał przypomina więc, że orzeczenie to uchyliło decyzję Wojewody P . z czerwca 2015 r., al bowiem ze względu na istotę i zakres kontroli sądowoadministracyjnej sąd ten nie mógł poczynić we własnym zakresie ustaleń od- nośnie do rozbieżności co do stanu faktycznego i dokumentów sprawy. Jak wskazał w uza- sadnieniu, rozbieżności te wymagają wyjaśnienia przez organ orzekający przy pozyskaniu wiadomości specjalnych, których z powodu ograniczeń dowodowych sąd nie mógł poz yskać. Od wyroku WSA skarżące wniosły skargę kasacyjną. Wprawdzie NSA , oddalając ten środek prawny, rozstrzygnął prawomocnie o tym, że w sprawie skarżąc ych stosuje się przepisy spe- custawy drogowej, to jednak – z powodu uchylenia decyzji Wojewody Pomorskiego – akt ten w sprawie skarżących nie został jeszcze zastosowany , a w związku z tym nie nastąpiła jeszcze ingerencja w ich prawa podmiotowe. W zakwestionowanym postanowieniu Trybunał zasadnie więc stwierdził, że po wyda- niu wyroku NSA sprawa zezwolenia na r ealizację inwestycji drogowej określonej w decyzji Prezydenta Miasta z marca 2015 r. jest nadal w toku, dlatego wystąpienie przez skarżące ze skargą konstytucyjną jest przedwczesne. OTK ZU B/2018 Ts 40/17 poz. 67 3 Zarzuty sformułowane w zażaleniu nie podważają także drugiej podstawy o dmowy nadania skardze dalszego biegu. Skarżące nie dostrzegają bowiem tego, że zaskarżony przez nie przepis ani nie wprowadza żadnego trybu uproszczonego , ani nie nakłada na właścicieli nieruchomości żadnych obowiązków. Jak słusznie zauważył Trybunał w zak westionowanym postanowieniu, przepis ten informuje jedynie o tym, że kwestie te zostały uregulowane m.in. w dalszych przepisach specustawy drogowej. Mając powyższe na względzie Trybunał – na podstawie art. 61 ust. 8 i art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c u.o.t.p. TK – nie uwzględnił zażalenia.