Ts 30/24

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 13 października 2026 r. Pozycja 200 POSTANOWIENIE z dnia 28 lipca 2026 r. Sygn. akt Ts 30/24 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Wojciech Sych – przewodniczący Stanisław Piotrowicz – sprawozdawca Bogdan Święczkowski , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na punkt d rugi postanowieni a Trybunału Konstytucyjnego z 4 grudnia 2025 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyj- nej S . S . , p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia . Orzeczenie zapadło jednogłośnie. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesi onej do Trybunału Konstytucyjnego 15 lutego 2024 r. (data nadania) S . S . (dalej: skarżąca ), reprezentowana przez pełnomocnika z wyboru, wystąpi- ła o zbadanie zgodności : 1) art. 69 pkt 2a i c ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2023 r. poz. 1465 ; dalej: k.p. ) w zakresie, w jakim „nie przyznaje on pracownikowi zatrudnionemu na podstawie powołania, a objętemu ochroną wynikającą z art. 15 ust. 6 [u] stawy z dnia 25 paź- dziernika 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej [ (Dz. U. z 2018 r. poz. 1983 )], któremu umowę o pracę wypowiedziano z naruszeniem przepisów o wypowia- daniu takiej umowy, prawa żądania orzeczenia przez sąd bezskuteczności wypowiedzenia tej umowy, a w razie jej rozwiązania – przywrócenia do pracy na poprzednich warunkach”, z art. 32 ust. 1 Konstytucji; 2) art. 47 k.p. w zakresie, w jakim „nie przyznaje on pracownikowi zatrudnionemu na podstawie powołania, a objętemu ochroną wynikającą z art. 15 ust. 6 (…) [ ustawy o organi- zowaniu i prowadzeniu działalności k ulturalnej ] , któremu umowę o pracę wypowiedziano z naruszeniem przepisów o wypowiadaniu takiej umowy, a którego następnie przywrócono do pracy – prawa do wynagrodzenia za cały czas pozostawania bez pracy”, z art. 2, art. 24 i art. 32 ust. 1 Konstytucji; OTK ZU B/2026 Ts 30/24 poz. 200 2 3 ) art. 47 1 zd anie pierwsze k.p. w zakresie, w jakim „nie przyznaje on pracownikowi zatrudnionemu na podstawie powołania, a objętemu ochroną wynikającą z art. 15 ust. 6 [ ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej ] , któremu umowę o pracę w ypowiedziano z naruszeniem przepisów o wypowiadaniu takiej umowy, a którego nie przy- wrócono do pracy – prawa do odszkodowania w wysokości wynagrodzenia za cały okres – do którego wypowiedziana z tym pracownikiem umowa miała obowiązywać”, z art. 2, art. 24 i art. 32 ust. 1 Konstytucji; 4) art. 149 § 1 w związku z art. 326 1 w związku z art. 391 § 1 ustawy z dnia 17 listo- pada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 202 1 r. poz. 1 805 ; dalej: k.p.c. ) w zakresie, w jakim „nie wprowadza on obowiązku poi nformowania strony postępowania apelacyjnego o terminie posiedzenia niejawnego, na którym ma być rozpoznawana apelacja” , z art. 32 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji . Postanowieniem z 4 grudnia 2025 r. (doręczonym 17 grudnia 2025 r.) Trybunał Kon- stytucyjn y nadał dalszy bieg skardze konstytucyjnej w zakresie zbadania zgodności art. 149 § 1 w związku z art. 326 1 w związku z art. 391 § 1 k.p.c. w zakresie, w jakim ,,nie wprowadza on obowiązku poinformowania strony postępowania apelacyjnego o terminie posiedze nia niejawnego, na którym ma być rozpoznawana apelacja” , z art. 32 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konsty- tucj i (punkt pierwszy sentencji) i odmówił nadania dalszego biegu w pozostałym zakresie (punkt drugi sentencji) z uwagi na nieusunięcie braków skargi dotyczących wzorców kontroli, polegających na tym, że w żadnym z punktów petitum skargi poza czwartym nie został powo- łany przepis Konstytucji stanowiący wolność lub prawo konstytucyjne . W zażaleniu z 29 grudnia 2025 r. (data nadania) skarżąca zaskarżyła punkt drugi sen- tencji postanowienia Trybunału i wniosła o przyjęcie skargi konstytucyjnej do rozpoznania także w tym zakresie . Jej zdaniem w kwestionowanej części orzeczenie to naruszyło art. 79 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 53 ust. 1 pkt 1 - 3 w związku z art. 61 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytu- cyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393) przez przyjęcie, że art. 2, art. 24 i art. 32 ust. 1 Konstytu- cji nie mogą być wzorcami kontroli w postępowani u zainicjowanym skargą konstytucyjną . W uzasadnieniu zażalenia wskazała jedynie , że art. 32 ust. 1 Konstytucji może być samo- dzielnym wzorcem kontroli konstytucyjności, gdyż znajduje się w Rozdziale II Konstytucji RP określającym wolności, prawa i obowiązki człowieka i obywatela. Stwierdziła, że uzasad- niła słuszność tego poglądu zarówno w skardze, ja k i w piśmie stanowiącym odpowiedź na wezwanie do usunięcia braków formalnych . Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po- stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarżące j przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyj- nego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał rozpatruje zażale- nie w składzie trzec h sędziów na posiedzeniu niejawnym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w związku z art. 61 ust. 5 - 8 u.o.t.p.TK). Rozpoznając zażalenie bada zakwestionowane postanowienie pod kątem prawidłowego zidentyfikowania w nim przesłanek odmowy nadania skardze dal- szego biegu. 2 . Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że postanowienie w zaskarżonej części było prawidłowe , a podniesione w zażaleniu zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Trybunał odmówił nadania skardze dalszego biegu w części zaskarżenia: 1) art. 69 pkt 2a i c u stawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2023 r. poz. 1465; dalej: k.p.) w zakresie, w jakim nie przyznaje on pracownikowi zatrudnionemu na podstawie powo- OTK ZU B/2026 Ts 30/24 poz. 200 3 łania, a objętemu ochroną wynikającą z art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1983), któremu umowę o pracę wypowiedziano z naruszeniem przepisów o wypowiadaniu takiej umowy, prawa żądania orzeczenia przez sąd bezskuteczności wypowiedzenia tej umowy, a w razie jej rozwiązania – przywrócenia do pracy na poprzednich warunkach, z art. 32 ust. 1 Konstytucji; 2) art. 47 k.p. w zakresie, w jakim nie przyznaje on pracownikowi zatrudnionemu na podsta- wie powołania, a objętemu ochroną wynikającą z art. 15 ust. 6 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, któremu umowę o pracę wypowiedziano z narusze- niem przepisów o wypowiadaniu takiej umowy, a którego następnie przywrócono do pracy – prawa do wynagrodzenia za cały czas pozostawania bez pracy, z art. 2, art. 24 i art. 32 ust. 1 Konstytucji oraz 3) art. 47 1 zdanie pierwsze k.p. w zakresie, w jakim nie przyznaje on pra- cownikowi zatrudnionemu na podstawie powołania, a objętemu ochroną wynikającą z art. 15 ust. 6 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, któremu umowę o pra- cę wypowiedziano z naruszeniem przepisów o wypowiadaniu takiej umowy, a którego nie przywrócono do pracy – prawa do odszkodowania w wysokości wynagrodzenia za cały okres – do którego wypowiedziana z tym pracown ikiem umowa miała obowiązywać, z art. 2, art. 24 i art. 32 ust. 1 Konstytucji . Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji przedmiotem ochrony w postępowaniu skargo- wym mogą być wyłącznie konstytucyjne wolności lub prawa podmiotowe. Należy przypo- mnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału art. 32 Konstytucji może być powołany jako wzorzec kontroli w postępowaniu skargowym tylko wówczas, gdy zostanie odniesiony do treści innych norm konstytucyjnych chroniących poszczególne wolności lub prawa naruszone kwe stionowaną w skardze konstytucyjnej regulacją ( zob. m.in. postanowie- nie pełnego składu z 24 października 2001 r., sygn. SK 10/01, OTK ZU nr 7/2001, poz. 225, a także wyrok z 12 lipca 2022 r., sygn. SK 13/20, OTK ZU A/2022, poz. 54). Równocześnie, s karżąca nie podała żadnych argumentów na rzecz trafności przytoczenia art. 2 i art. 24 Kon- stytucji jako samodzielnych wzorców kontroli. W zażaleniu skarżąca nie wykazała błędów w powyższej interpretacji wymogów for- malnych skargi ani w ich zastosowaniu w swojej spr awie. Trybunał Konstytucyjny w obec- nym składzie podtrzymuje pogląd, że z treści skargi wyraźnie wynika, że skarżąc a podnosi zarzut naruszenia art. 32 Konstytucji w sposób niezależny (równoległy) od pozostałych zarzu- tów, dotyczących jej wolności lub praw konstytucyjnych. Jak słusznie przyjął Trybunał w zaskarżonym postanowieniu , w takim kształcie nie może on być rozpoznany w procedurze za inicjowanej wniesieniem skargi konstytucyjnej. W tym stanie rzeczy należało postanowić jak w sentencji .