Ts 241/21

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 5 grudnia 2023 r. Pozycja 335 POSTANOWIENIE z dnia 30 sierpnia 2023 r. Sygn. akt Ts 241/21 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Piotr Pszczółkowski , po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawny m skargi konstytucyjnej A.B. w sprawie zgodności: art. 78 § 1 w związku z art . 88 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks po- stępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.) w zakresie, w jakim „ jego rozumienie uzasadnia uznanie, iż ustanowienie pełnomocnika z urzędu nie przy- sługuje w postępowaniu zmierzającym do uruchomienia/wszczęcia postępowa- nia, tj. w sytuacji kiedy z uwagi na brak toczącego się postępowania wnioskują- cy nie ma statusu strony ” , z art. 45 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. UZASADNIENIE 1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 22 wrześni a 2021 r. (data nadania) A.B. (dalej: skarżący), reprezentowan y przez pełnomocnika z urzędu , wystąpił z żądaniem wskazanym w komparycji niniejszego postanowieni a . 2. Skarga konstytucyjna została wniesiona na tle następującego stanu faktycznego. Skarżący zwrócił się o ustanowienie pełnomocnika z urzędu w celu złożenia wniosku o podjęcie na nowo prawomocnie umorzonych postępowań przygotowawczych w kilku spra- wach. Zarządzeniem sędziego Sądu Rejonowego w B. z 9 września 2020 r. (sygn. akt […] ) wniosek skarżącego nie został uwzględniony. W uzasadnieniu wskazano m.in., że prawo do pomocy prawnej z urzędu przysługuje przede wszystkim stronie procesowej, a skarżący nie wskazał – pomimo wezwania – żadnych nowych okoliczności, faktów lub dowodów, uzasad- niających wznowienie postępowania. Po rozpoznaniu zażalenia skarżącego, Sąd Rejonowy w B. Wydział III Karny posta- nowieniem z 22 października 2020 r. (sygn. akt […] ) postanowił utrzymać powyższe zarzą- dzenie w mocy. W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano m.in., że „prawo do wyznaczenia pełnomocnika z urzędu przysługuje osobie, która ma status strony postępowania, a nie doty- OTK ZU B/2023 Ts 241/21 poz. 335 2 czy wyznaczenia pełnomocnika z urzędu w celu analizy zakończonych spraw karnych. Nie- odpłatna porada prawna udzielona przez organy państwowe nie jest udzielana w ramach prze- pisów procedury postępowania karnego”. Wobec tego , zdaniem s ądu, nie zachodzą przesłanki z art. 78 § 1 w związku z art. 88 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555; obecnie: Dz. U. z 202 2 r. poz. 1375 , ze zm.; dalej: k.p.k. ). 3 . Zdaniem skarżącego, art. 78 § 1 w związku z art. 88 § 2 k.p.k. w za kresie wskaza- nym w petitum skargi jest niezgodny z art. 45 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 w związku z art. 2 Konstytucji. W jego opinii „jest rzeczą niekwestionowaną, iż prawo do pełnomocnika z urzędu czy obrońcy uzależnione jest jedynie od wykazania, iż wnioskujący o tego rodzaju pomoc nie ma środków na opłacenie kosztów pomocy prawnej. W takiej sytuacji jest przebywający w za- kładzie karnym skarżący, który nie ma żadnych źródeł dochodu ani oszczędności ” (s. 4 skar- gi). Skarżący podkreślił, że ( ze względu na odbywaną karę pozbawienia wolności ) „z oczywistych powodów nie może samodzielnie w pełni realizować przysługujących mu uprawnień procesowych, w tym prawa do żądania wznowienia postępowania; może to uczy- nić wyłącznie poprzez ustanowionego pełnomocnika ( …) . Nie jest rolą Sądu Rejonowego, do którego zwracał się skarżący dokonywanie oceny czy wniosek o wznowienie postępowania jest zasadny czy nie – oceny tej dokona Sąd, do którego wniosek zostanie, zgodnie z właści- wością skierowany ” (s. 4 skargi). Następnie skarżący podniósł, że „K westionowanie przez Sąd Rejonowy w Ż. prawa skarżącego do reprezentowania przez profesjonalnego pełnomocnika w sprawie o wznowienie postępowania godzi niewątpliwie w gwarantowane Konstytucją RP prawo do sprawiedliwego procesu , jak również stanowi o naruszeniu jednej z podstawowych gwarancji praw obywatel- skich ”. Sprzeczne z zasadą urzeczywistniania sprawiedliwości społecznej (wynikającej z art. 2 Konstytucji) jest „pozbawienie skarżącego możliwości merytorycznego skontrolowa- nia niek orzystnego dla niego ostatecznego orzeczenia” (s. 4 skargi). Skarżący wskazał, że postanowienie Sądu Rejonowego naruszyło prawo do rzetelnego procesu i prawo do sądu, które „realizuje się również przez umożliwienie obywatelowi sko- rzystania z pomocy profesjonalnego pełnomocnika w sytuacji kiedy sytuacja wnioskującego nie pozwala na opłacenie pomocy prawnej z własnych środków, a jednocześnie wnioskujący o ustanowienie pełnomocnika przekonany jest, iż postępowanie, którego wnioskujący był stroną nie zostało przeprowadzone prawidłowo, w sposób zgodny z konstytucyjnymi zasada- mi rzetelnego procesu” (s. 5 skargi). Jego zdaniem, zaskarżone przepisy „nie znajdują uzasadnienia na gruncie konstytu- cyjnego systemu wartości. Ograniczenie praw i wolności obywatelskich, byłoby dopuszczalne tylko wtedy, gdyby zachodziła konieczność ochrony innej wartości konstytucyjnej, która w danej sytuacji miałaby pierwszeństwo przed wartościami znajdującymi się u podstaw art. 2 Konstytucji. W przypadku zaskarżonych przepisów nie można wskazać takiej wartości” (s. 5 skargi). 4 . Prezes Trybunału Konstytucyjnego zarządzeniem z 28 października 2021 r. (dorę- czonym pełnomocnikowi skarżącego 23 listopada 2021 r.) wezwał skarżącego do usunięcia braków skargi konstytucyjnej przez: 1) udokumentowanie daty złożenia przez skarżącego wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu do wniesienia skargi konstytucyjnej oraz 2) doręczenie odpisów lub kopii poświadczonych za zgodność z oryginałem wszystkich załącz- ników złożonych wraz ze skargą konstytucyjną. Pełnomocnik skarżącego w piśmie z 30 listopada 2021 r. (data nadania) wykonał punkt 2 powyższe go zarządzeni a i wniósł o przedłużenie terminu wykonania zobowiązania OTK ZU B/2023 Ts 241/21 poz. 335 3 określonego w punkcie 1. Następnie, w załączeniu do pisma z 11 stycznia 2022 r. (data nada- nia), złożył pismo dyrektora zakładu karnego w sprawie daty złożenia przez skarżącego wnio- sku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Sędzia Trybunału Konstytucyjnego postanowieniem z 8 marca 2022 r. uwzględnił wniosek skarżącego o przedłużenie terminu, zawarty w piśmie z 30 listopada 2021 r. W uza- sadnieniu tego orzeczenia wskazano, że nie zachodzi potrzeba ponownego nadesłania doku- mentów, wykonujących punkt 1 zarządzenia. 5. Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 27 kwietnia 2022 r. (dorę- czonym pełnomocnikowi skarżącego 19 maja 2022 r.) skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi konstytucyjnej przez: 1) doręczenie odpisu lub poświadczonej za zgodność z oryginałem: a) kopii awersu i rewersu koperty, w której został nadany wniosek skarżącego o ustanowienie pełnomocnika z urzędu w celu wniesienia skargi konstytucyjnej oraz b) koperty zawierającej zawiadomienie obecnego pełnomocnika skarżącego o jego usta- nowieniu w sprawie ; 2 ) udokumentowanie daty doręczenia zawiadomienia o wyznaczeniu pierwszemu pełnomocnikowi z urzędu skarżącego; 3 ) uzasadnienie zarzutu niezgodności za- skarżonej regulacji z wolnościami lub prawami konstytucyjnymi skarżącego, wynikającymi z art. 45 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 w związku z art. 2 Konstytucji . Pełnomocnik skarżącego ustosunkował się do powyższego zarz ądzeni a w piśmie z 26 maja 2022 r. (data nadania). Wskazał, że podtrzymuje wnioski i twierdzenia zawarte w treści skargi konstytucyjnej, dotyczące naruszenia praw wynikających z art. 45 ust. 1 Kon- stytucji, gwarantowanych „wszystkim potencjalnym stronom postępowania sądowego” (s. 1 pisma) . Wskazał, że normę tę narusza art. 87 § 2 k.p.k. , ponieważ nie gwarantuje osobie, któ- rej praw lub interesów może dotyczyć postępowanie, praw tożsamych z prawami stron postę- powania. Przepis ten uniemożliwia skorzystanie z prawa do rzetelnego procesu i prawa do sądu, które realizuje się również przez umożliwienie obywatelowi prawa do pomocy prawnej z urzędu (s. 2 pisma). Sędzia Trybunału Konstytucyjnego zarządzeniem z 10 stycznia 2023 r. wezwał skar- żącego do wyjaśnienia, w jaki sposób powyższa argumentacja dotycząca niezgodności art. 87 § 2 k.p.k. z art. 45 ust. 1 Konstytucji odnosi się do przedmiotu i wzorców kontroli wskaza- nych w skardze konstytucyjnej. W piśmie z 7 lutego 2023 r. (data nadania) skarżący podtrzymał wnioski i twierdzenia zawarte we wcześniejszych pismach (w tym zakres zaskarżenia określony w skardze konsty- tucyjnej). Wskazał, że Sąd Rejonowy naruszył art. 45 ust. 1 Konstytucji, ponieważ odmówił skarżącemu prawa do reprezentowania przez pełnomocnika z urzędu, pozbawiając go tym samym prawa do wszczęcia postępowania (s. 1 - 2 pisma). Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje : 1. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Służy ono wyeliminowaniu – już w początkowej fazie postępowania – spraw, które nie mogą być przedmiotem merytorycznego rozstrzygania. Trybunał wydaje postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu, gdy nie spełnia ona określonych przez prawo wymagań lub gdy braki formalne nie zostały usunięte w ustawowym terminie. 2. Nadanie niniej szej skardze konstytucyjnej dalszego biegu jest niedopuszczalne z kil ku niezależnych od siebie powodów. OTK ZU B/2023 Ts 241/21 poz. 335 4 3. Przede wszystkim wskazany w skardze przedmiot kontroli nie spełnia w arunków wynikających z art. 79 ust. 1 Konstytucji i doprecyzowanych w art. 53 u st. 1 u.o.t.p.TK. Skarżący jako przedmiot zaskarżenia wskazał art. 78 § 1 w związku z art. 88 § 2 usta- wy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2020 poz. 30, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2022 r. poz. 1375 , ze zm. ; dalej: k.p.k. ) w z akresie, w jakim „ jego rozumie- nie uzasadni a uznanie, iż ustanowienie pełnomocnika z urzędu nie przysługuje w postępowa- niu zmierzającym do uruchomienia/wszczęcia postępowania, tj. w sytuacji kiedy z uwagi na brak toczącego się postępowania wnioskujący nie m a statusu strony” . Kwestionowane przepisy mają następującą treść: – artykuł 78 § 1 k.p.k.: „Oskarżony, który nie ma obrońcy z wyboru, może żądać, aby mu wyznaczono obrońcę z urzędu, jeżeli w sposób należyty wykaże, że nie jest w stanie po- nieść kosztów obrony bez uszczerbku dla niezbędnego utrzymania siebie i rodziny. Podstawą odmowy wyznaczenia obrońcy z urzędu nie może być skorzystanie przez oskarżonego z nie- odpłatnej pomocy prawnej lub nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego, o których mowa w ustawie z dnia 5 sierpnia 2015 r. o nieodpłatnej pomocy prawnej, nieodpłatnym poradnic- twie obywatelskim oraz edukacji prawnej (Dz. U. z 2021 r. poz. 945) ” ; – artykuł 88 § 2 k.p.k.: „ Pełnomocnikiem może być adwokat, radca prawny lub radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej. Pełnomocnika z urzędu wyznacza prezes lub referendarz sądowy sądu właściwego do rozpoznania sprawy. Do pełnomocnika stosuje się odpowiednio przepisy art. 77, art. 78, art. 81 § 1a - 2, art. 81a § 1 - 3, art. 83, art. 84, art. 86 § 2 oraz przepisy wydane na podstawie art. 81a § 4 ” . Trybunał Konstytucyjny ustalił, że kwestionowana w skardze norma nie wynika wprost z literalnego brzmienia zaskarżonych przepisów , lecz jest wynikiem ich wykładni w sprawie skarżącego. Sąd Rejonowy w B. w postanowieniu z 22 października 2020 r. (sygn. akt […] ) wskazał , że „prawo do wyznaczenia pełnomocnika z urzędu przysługuje osobie, która ma status strony postępowania” i nie przysługuje „w celu analizy zakończonych spraw karnych”. W rezultacie stwierdził, że nie zachodzą przesłanki wymienione w art. 78 § 1 w związku z art. 88 § 1 k.p.k. W świetle dotychczasowego orzecznictwa Trybunału nie ma wątpliwości, że t reść przepisów ukształtowana w procesie ich stosowania może być przedmiotem kontroli w postę- powaniu zainicjowanym skargą konstytucyjną – jednak tylko wtedy, gdy owa praktyka ma charakter stały, powszechny oraz jednoznaczny (zob. m.in. wyrok z 6 grudnia 2011 r., sygn. SK 3/11, OTK ZU nr 10/A/2011, poz. 113). Skarżący jest w takim wypadku zobowiązany wykazać w uzasadnieniu skargi konstytucyjnej, że kwestionowana przez niego interpretacja prze pisów ma wymienione cechy (por. np. postanowienie z 1 czerwca 2022 r., sygn. SK 124/20, OTK ZU A/2022, poz. 32) . U zasadnienie skargi konstytucyjnej w niniejszej sprawie nie zawiera jednak żadnego dowodu, że sposób rozstrzygnięcia sprawy skarżącego świadczy o nadaniu zaskarżonym przepisom kwestionowanej treści w sposób stały, powszechny i jednoznaczny. Równocześnie zaś Trybunał stwierdził, że w innych sprawach wniesionych do Trybunału przez tego samego skarżącego prezentowana była odmienna wykładni a przepisów kodeksu postępowania karne- go – brak statusu strony nie był przeszkodą w ustanowieni u dla skarżącego pełnomocnika z urzędu w celu złożenia wniosku o podjęcie na nowo prawomocnie zakończonego postępo- wania przygotowawczego . Na tle spraw skarżącego należałoby więc przyjąć, że brak jest spójnej praktyki stosowania zaskarżonych przepisów w aspekcie wskazanym w niniejszej sprawie. Do czasu jej ukształtowania wydanie orzeczenia przez Trybunał jest niedopuszczal- ne, ponieważ r ozstrzyganie sporów co do wykładni przepisów prawa jest materią zastrzeżon ą dla Sądu Najwyższego (por. art. 183 ust. 1 Konstytucji oraz – spośród wielu – np. postano- wienie z 26 października 2021 r., sygn. SK 136/20, OTK ZU A/2021, poz. 61). OTK ZU B/2023 Ts 241/21 poz. 335 5 Przejawem kwestionowania w skardze konstytucyjnej jednostkowej wykładni i sub- sumpcji prawa w sprawie skarżącego jest kierowanie zarzutów niekonstytucyjności także bezpośrednio do postanowienia Sądu Rejonowego (a nie tylko przepisów będących jego pod- stawą) . W skardze konstytucyjnej w skazano, że „zostało ono wydane z naruszeniem prawa do rzetelnego procesu i prawa do sądu, które realizuje się również przez umożliwienie obywate- lowi skorzystania z pomocy profesjonalnego pełnomocnika” (por. s. 5 skargi). W piśmie z 7 lu tego 2023 r. (data nadania) podkreślono dodatkowo, że Sąd Rejonowy naruszył art. 45 ust. 1 Konstytucji, ponieważ odmówił skarżącemu prawa do reprezentowania przez pełno- mocnika z urzędu, pozbawiając go tym samym prawa do wszczęcia postępowania (s. 1 - 2 pi- sma). Trybunał Konstytucyjny nie jest właściwy do rozpoznania tego typu zastrzeżeń , doty- czących niekonstytucyjności konkretnych orzeczeń sądów powszechnych . W świetle art. 79 ust. 1 Konstytucji skarga konstytucyjna jest zawsze „skargą na przepis”, a nie na jego kon- kretne, wadliwe zastosowanie – nawet jeśli to prowadziłoby do niekonstytucyjnego skutku (por. np. postanowienie pełnego składu TK z 19 czerwca 2012 r., sygn. SK 37/08, OTK ZU nr 6/A/2012, poz. 69; podobnie np. postanowienie z 22 lipca 2021 r., sygn. SK 24/20, OTK ZU A/2021, poz. 43). 4. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że skarga konstytucyjna nie spełnia również wymogów formalnych związanych z wzorcami kontroli , wynikających z art. 79 ust. 1 Kon- stytucji i art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK . Po pierwsze, skarżący nie uwzględnił specyfiki rozumienia art. 45 ust. 1 Konstytucji w sprawach karnych ( co spowodowało w rezultacie również bezprzedmiotowość zarzutów stawianych na tle art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji , wskazanych jako wzorce dopełniające art. 45 ust. 1 Konstytucji) . Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego, postępowanie karne jest przede wszystkim sprawą oskarżonego. Dla pokrzywdzonego, w sprawie z oskar- żenia publicznego, sprawa karna staje się sprawą w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji do- piero po wszczęciu postępowania przed sądem przez uprawnionego oskarżyciela. Z art. 45 ust. 1 Konstytucji nie wynika więc bezwarunkowe prawo pokrzywdzonego d o zainicjowania postępowania karnego w sprawach ściganych z oskarżenia publicznego – uprawnienie to przy sługuje bowiem oskarżycielowi publicznemu (por. zwłaszcza wyrok i z : 15 czerwca 2004 r., sygn. SK 43/03, OTK ZU nr 6/A/2004, poz. 58; 25 września 2012 r., sygn. SK 28/10, OTK ZU nr 8/2012, poz. 96 ; 30 września 2014 r., sygn. SK 22/13, OTK ZU nr 8/A/ 2014, poz. 96). Dodatkowo prawo do sądu pokrzywdzonego jest realizowane nie tylko w ramach postępowania karnego, ponieważ może on ponadto dochodzić roszczeń w postępowaniu cy- wilnym ( po r. np. wyrok z 12 maja 20 0 3 r., sygn. SK 38/02, OTK ZU nr 5/ A/20 0 3, poz. 38 oraz powołany wyżej wyrok o sygn. SK 28/10). Wbrew założeniom przyjętym przez skarżącego, nie przysługiwało mu więc wynika- jące z art. 45 ust. 1 Konstytucji prawo podmiotowe do wszczęcia postępowania karnego (w tym do skorzystania w tym celu z pomocy prawnej z urzędu – por. zwłaszcza pismo skar- żącego z 7 lutego 2023 r.). Tymczasem właściwa (zgodna z orzecznictwem konstytucyjnym) interpretacja wzorca kontroli jest jednym z warunków koniecznych nadania jej dalszego biegu (por. np. postanowieni a z 20 stycznia 2022 r., sygn. Ts 119/20, OTK ZU B/2022, poz. 58 i 27 października 2022 r., sygn. Ts 250/21, OTK ZU B/2023, poz. 104). Po drugie, niezależnie od powyższego, skarżący nie wykazał również, że rzeczywiście doszło do naruszenia jego praw w sposób wskazany w skardze. W skardze konstytucyjnej podkreślił on , że z racji przebywania w zakładzie karnym „nie może samodzielnie w pełni realizować przysługujących mu uprawień procesowych, w tym prawa do żądania wznowienia postępowania; może to uczynić wyłącznie poprzez usta- OTK ZU B/2023 Ts 241/21 poz. 335 6 nowionego pełnomocnika” (s. 4 skargi ). Ponadto wskazał, że został pozbawiony „możliwości merytorycznego skontrolowania niekorzystnego dla niego [bliżej nieokreślonego] ostateczne- go orzeczenia” (s. 4 skargi ; z kontekstu tego zarzutu wynika, że chodziło o postanowienia o umorzeniu postępowa ń przygotowawcz ych, które skarżący chciał wznowić z pomocą peł- nomocnika z urzędu ). W piśmie z 7 lutego 2023 r. wprost stwierdził, że na skutek odmowy przyznania mu pomocy prawnej z urzędu został pozbawiony prawa do wszczęcia postępowa- nia (por. s. 1 - 2 pisma). Należy jednak zauważyć, że wniosek o podjęcie na nowo prawomocnie umorzonego postępowania przygotowawczego nie jest objęty przymusem adwokacko - radcowskim (por. art. 327 § 1 i 2 k.p.k.) . Skarżący mógł tę czynność wykonać samodzielnie drogą korespon- dencyjną ( nawet odbywając karę pozbawienia wolności ) , ponieważ procedura karna nie przewiduje obowiązku składania pism procesowych osobiście we właściwym sądzie (por. np. art. 124 k.p.k.) . Z treści jego pism nie wynika, aby bezskutecznie podjął taką próbę (ani tym bardziej – aby przyczyną jej niepowodzenia był bezpośrednio brak profesjonalnej pomocy prawnej z urzędu, a nie np. niespełnienie merytorycznych przesłanek wznowienia p ostępowa- nia przygotowawczego , wymienionych w art. 327 § 1 i 2 k.p.k. ). W skazany w skardze sposób naruszenia praw skarżącego ma więc charakter hipote- tyczny (potencjalny). Z godnie z orzecznictwem Trybunału skarga konstytucyjna jest zaś in- strumentem przysługującym tylko wówczas, gdy naruszenie wolności lub praw konstytucyj- nych podmiotu inicjującego postępowanie „nastąpiło rzeczywiście, a nie mogło tylko nastą- pić. Celem takiego działania, motywowanego interesem prawnym skarżącego, jest usunięcie skutków naruszenia osobistego, bezpośredniego i aktualnego” (postanowienie z 27 paździer- nika 2015 r., sygn. SK 2/14, OTK ZU nr 9/A/2015, poz. 157). 5. Dodatkowo skarżący nie usunął także – pomimo wezwania – wszystkich braków formalnych skargi, wskazanych w zarządzeniu sędziego Trybunału z 27 kwietnia 2022 r. Nie przedstawił bowiem uzasadnienia zarzutu niezgodności zaskarżonej regulacji z przysługują- cymi m u wolnościami lub prawami konstytucyjnymi, wynikającymi z e wskazanego wzorca kontroli (por. pkt 3 zarządzenia). W piśmie z 26 maja 2023 r. (data nadania), stanowiącym odpowiedź na powyższe za- rządzenie, skarżący podtrzymał argumentację zawartą w skardze konstytucyjnej i rozszerzył postawione w niej zarzuty niekonstytucyjności na art. 87 § 2 k.p.k. (który nie był przedmio- tem zaskarżenia). Wezwany do wyjaśnienia, w jakim zakresie pismo to stanowi odpowiedź na zarządzenie sędziego Trybunału, w piśmie z 7 lutego 2023 r. potwierdził pierwotnie wskaza- ny zakres zaskarżenia oraz zarzuty stawiane w skardze, a ponadto podkreślił, że Sąd Rejono- wy – poprzez odmowę przyznania pełnomocnika z urzędu – naruszył jego prawo do wszczę- cia postępowania (s. 1 - 2 pisma). Żadne z powyższych twierdzeń nie stanowi argumentu lub dowodu na poparcie zarzu- tu niekonstytucyjności w rozumieniu art. 53 ust. 1 pkt 3 u.o.t.p.TK . Argumentacja skarżącego odnosi się d o wydanego w jego sprawie orzeczenia , praw niewynikających z art. 45 ust. 1 Konstytucji oraz unormowań wykraczających poza pierwotny zakres zaskarżenia (por. zwła - szcza pisma z 26 maja 2022 r. i 7 lutego 2023 r.) . W odpowiedziach na zarządzenia sędziego Trybunału brak jest równocześnie jakiegokolwiek nawiązania do treści art. 2 Konstytucji (wskazanego w skardze jako związkowy wzorzec kontroli), eksponowany jest natomiast no- wy zarzut nierówności praw osób będących stronami postępowania i niemających takiego statusu ( dla któr ego w skardze konstytucyjnej nie wskazano właściwego wzorca kontroli ) . Wobec powyższego Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania badanej skardze dal- szego biegu na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 i 2 u.o.t.p.TK. OTK ZU B/2023 Ts 241/21 poz. 335 7 POUCZENIE Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p.TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.