Ts 156/24

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 30 września 2026 r. Pozycja 180 POSTANOWIENIE z dnia 14 kwietnia 2026 r. Sygn. akt Ts 156/24 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Bogdan Święczkowski , po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej J . M . o zbadanie zgodności: 1) art. 6a § 1 pkt 2 in fi ne ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492, ze zm.) w zakresie, w jakim „określa on warunek formalny pozostawania w instytucjach pu - blicznych na stanowiskach związanych ze stosowaniem lub tworzeni em prawa administracyjnego, poprzez założenie, że przepis ten należy inter - pretować jako wymóg zatrudnienia: (a) wyłącznie w organach (urzędach) administracji publicznej; (b) wyłącznie na podstawie umowy o pracę oraz (c) w sposób autonomiczny względem sposobu obliczania stażu pracy na da nym stanowisku”, z art. 60 w związku z art. 31 ust. 3 , art. 32 w związku z art . 60 oraz art. 65 ust. 1 w związku z art. 60 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; 2) art. 279 ust. 3 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. – Przepisy wpr owadzające ustawę – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. poz. 1669, ze zm.) z art. 2 Konstytucji, p o s t a n a w i a: 1) nadać dalszy bieg skardze konstytucyjnej w zakresie zbadania zgodności art. 6a § 1 pkt 2 in fine ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492, ze zm.) w zakresie, w jakim „określa on warunek formalny pozostawania w instytucjach publicznych na stanowiskach związanych ze stosowaniem lub tworzeniem prawa administracyjnego, po przez założenie, że przepis ten należy interpretować jako wymóg zatrudnienia: (a) wyłą - cznie w organach (urzędach) administracji publicznej; (b) wyłącznie na podstawie umowy o pracę oraz (c) w sposób autonomiczny względem sposobu obliczania stażu pracy na danym stanowisku”, z art. 60 w związku z art. 31 ust. 3, art. 32 w związku z art. 60 oraz art. 65 ust. 1 w związku z art. 60 Konstytucji Rzeczy - pospolitej Polskiej; OTK ZU B/2026 Ts 156/24 poz. 180 2 2) odmówić nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu w pozostałym zakresie. UZASADNIENI E W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 12 sierpnia 202 4 r. (data nadania) J . M . (dalej: skarżący) , reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru , wystąpił z żądaniem przytoczonym w komparycji niniejszego postanowienia na tle następują- cego stanu faktycznego . Sąd Najwyższy w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych wyrokiem z 16 kwietnia 202 4 r. (sygn. akt […] ) oddalił odwołanie od uchwały Krajowej Rady Sądow- nictwa nr […] z 20 stycznia 2023 r. w przedmiocie pozostawienia bez r ozpoznania zgłoszenia na wolne stanowisko asesorskie. Orzeczenie to, doręczone skarżącemu 15 maja 202 4 r., wskazane zostało jako osta- teczne rozstrzygnięcie w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji. Zarządzeniem Prezesa T rybunału K onstytucyjnego z 25 września 202 4 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 3 października 2024 r. ) skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi konstytucyjnej przez: 1) doręczenie pełnomocnictwa szczególnego do sporządzenia i wniesienia skargi konstytucyjnej oraz re prezentowania skarżącego przed Trybunałem Konstytucyjnym w odniesieniu do sprawy, w związku z którą złożona została skarga konstytucyjna ; 2) doręczenie odpisów lub kopii poświadczonych za zgodność z orygi- nałem wyroków, decyzji lub innych rozstrzygnięć potwierdzających wyczerpanie drogi praw- nej , w szczególności: a) uchwały Krajowej Rady Sądownictwa z 20 stycznia 2023 r. (nr […] ) w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania zgłoszenia skarżącego na wolne stanowisko asesorskie, b) wyroku Sądu Najwyższego z 16 k wietnia 2024 r. (sygn. akt […] ); 3) udoku- mentowanie daty doręczenia skarżącemu ostatecznego orzeczenia. W piśmie z 7 października 2024 r. (data nadania) skarżący ustosunkował się do po- wyższego wezwania. Przedstawiony w skardze problem konstytucyjny dotyczy ograniczenia dostępu do służby publicznej. Skarżący twierdzi, że zakwestionowane w skardze przepisy zamknęły mu (osobie z wysokimi kwalifikacjami, lecz uzyskanymi „w ramach innej aktywności” niż prze- widziane w ustawie) drogę dostępu na stanowisko asesora w sądzie administracyjnym. Na podstawie zakwestionowanych przepisów przyjęto bowiem, że okres czteroletnich stud iów doktoranckich (uwzględniany przez pracodawcę skarżącego np. do wymiaru urlopu i wyna- grodzenia) nie jest okresem pozostawania w instytucjach publicznych na stanowiskach zwią- zanych ze stosowaniem lub tworzeniem prawa administracyjnego. Trybunał Konstytu cyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Trybunał dokonuje oceny spełnienia przesłanek wynikających z art. 79 ust. 1 Konstytucji oraz z przepisów u.o.t.p.TK, określających warunki formalne skargi konstytucyjnej. Trybunał wydaje postanowienie o nadaniu skardze konstyt ucyjnej dalszego biegu, gdy spełnia ona określone przez prawo wymagania. 2. Trybunał Konstytucyjny stwierdz a , że skarga konstytucyjna kwalifikuje się do rozpoznania merytorycznego w zakresie z badania zgodności art. 6a § 1 pkt 2 in fine ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. OTK ZU B/2026 Ts 156/24 poz. 180 3 poz. 2492, ze zm.) w zakresie, w jakim „określa on warunek formalny pozostawania w in - stytucjach publicznych na stanowiskach związanych ze stosowaniem lub tworzeniem prawa administracyj nego, poprzez założenie, że przepis ten należy interpretować jako wymóg zatrudnienia: (a) wyłącznie w organach (urzędach) administracji publicznej; (b) wyłącznie na podstawie umowy o pracę oraz (c) w sposób autonomiczny względem sposobu obliczania stażu pracy na danym stanowisku”, z art. 60 w związku z art. 31 ust. 3, art. 32 w związku z art. 60 oraz art. 65 ust. 1 w związku z art. 60 Konstytucji ponieważ: a) została sporządzona przez pełnomocnika, który przedłożył pełnomocnictwo szcze- gólne do reprezentowa nia skarżącego w postępowaniu przed Trybunałem (art. 44 ust. 1 u.o.t.p.TK) , b) skarżący wyczerpał przysługującą mu drogę prawną – w yrok Sądu Najwyższego z 16 kwietnia 202 4 r. (sygn. akt […] ) został wskazan y jako ostateczne orzeczenie i nie przy- sługuje od niego żaden zwyczajny środek zaskarżenia , c) dochowany został trzymiesięczny termin wniesienia skargi, zastrzeżony w art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK, gdyż powyższe orzeczenie wraz z uzasadnieniem zostało doręczone skarżą- cemu 15 maja 202 4 r., natomiast skargę nada no do Trybunału 12 sierpnia 202 4 r. , d) określony został przedmiot kontroli (art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK) , e ) wskazano, które konstytucyjne wolności i prawa oraz w jaki sposób – zdaniem skarżącego – zostały naruszone (art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK) , przedstawiono także uzasad- nienie sformułowanych w skardze zarzutów (art. 53 ust. 1 pkt 3 u.o.t.p.TK) . 3. Skarga nie została jednak w całości skierowana do rozpoznania merytorycznego, gdyż nie spełnia warunku nadania jej dalszego biegu w zakresie zbadani a zarzutu niezgodno- ści art. 279 ust. 3 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. poz. 1669, ze zm.) z art. 2 Konstytucji. W nagłówku petitum skargi w odniesieniu do art. 279 ust. 3 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. – Przepisy wpro- wadzające ustawę – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, jako wzorce kontroli zostały wskazane art. 2 i art. 7 Konstytucji. Jednak ani z treści skargi, ani jej uzasadnienia w żaden sposób nie wynika, aby art. 7 Konstytu cji był powołany przez skarżącego. Trybunał stwier- dza, że z treści samodzielnie ujmowanego art. 2 Konstytucji nie wynika jakiekolwiek prawo podmiotowe, które mogłoby być chronione za pomocą skargi konstytucyjnej. Zatem art. 2 Konstytucji nie może być uznany za dopuszczalny i adekwatny wzorzec kontroli zakwestio- nowanego w skardze przepisu. Nawet gdyby przyjąć, że powołanym wzorcem kontroli jest art. 7 Konstytucji, to jest to norma programowa stwierdzająca, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, a z jego treści nie wynika jakiekolwiek prawo podmiotowe. Okoliczność ta, na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 2 u.o.t.p.TK, stanowi w tym zakresie podstawę odmowy nadania skardze dalszego biegu. W tym stanie rzeczy Trybunał postanowił jak w sentencji. POUCZENIE Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p.TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na pkt 2 powyższego postanowienia w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.