Ts 141/19

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 22 maja 2020 r. Pozycja 1 43 POSTANOWIENIE z dnia 19 lutego 2020 r. Sygn. akt Ts 141/19 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Stanisław Piotrowicz – przewodniczący Piotr Pszczółkowski – sprawozdawca K rystyna Pawłowicz, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu- cyjnego z 17 grudnia 2019 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej M.J. , p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. Orzeczenie zapadło jednogłośnie. UZASADNIENI E W sporządzonej przez adwokata i wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 23 wrze- śnia 2019 r. (data nadan ia) skardze konstytucyjnej M.J. (dalej: skarżący) zarzucił niezgod- ność: art. 3 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez uzasadnionej zwłoki ( Dz. U z 2018 r. poz. 75, ze zm.) z art. 45 ust. 1; art. 30 w związku z art. 77 ust. 1 i 2 oraz w związku z art. 45 ust. 1; art. 77 ust. 1 i 2 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej . Postanowieniem z 17 grudnia 2019 r. (doręczonym skarżącemu 3 stycznia 2020 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Rozpoznając analizowaną skargę konstytucyjną Trybunał Konstytucyjny wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych przez doręczenie poświadczonych za zgodność z oryginałem kopii dokumentów dołączonych do skargi oraz sprecyzowanie sposobu narusze- nia konstytucyjnych praw i wolności w niej wskazanych. Skarżący w piśmie procesowym z 6 listopada 2019 r. (data nadania) usu nął w swoim mniemaniu wskazane braki. Trybunał stanął jednak na stanowisku, że argumenty wskazujące na sposób naruszenia przytoczonych przez skarżącego w uzasadnieniu skargi praw i wolności skarżącego nie są wystarczające dla uznania, że brak ten został n ależycie usunięty. Skarżący poprzestał bowiem de facto jedynie na wskazaniu, że roszczenie o zwrot kosztów dojazdu do budynku Sądu Re- jonowego w T. stanowi „sprawę ” w świetle konstytucyjnego prawa do sądu. OTK ZU B/2020 Ts 141/19 poz. 1 43 2 Trybunał stwierdził, że s karżący wystąpił z żądani em kontroli pominięcia ustawodaw- czego. Kognicja Trybunału w tego rodzaju sprawach nie jest bezwzględna . T o na skarżącym ciąży obowiązek wykazania, że w przypadku jego sytuacji prawnej kontrola konstytucyjności dokonywana przez Trybunał jest dopuszczalna. S karżący pomija ten problem w treści zarów- no skargi konstytucyjnej, jak i pisma proces owego skierowanego do Trybunału w odpowiedzi na zarządzenie z 23 października 2019 r. wzywające do usunięcia braków skargi. Na powyższe postanowienie skarżący złożył w ustawowym terminie zażalenie. Zarzucił w nim, powołując się na orzecznictwo Trybunału oraz sądów powszechnych, niewłaściwie skonstruowane wezwanie do usunięcia braków. Skarżący stwierdził, że „[w] uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano, iż przedstawione przez skarżącego argumenty nie są przekonywające. Z całym szacunkiem dla Trybunału Konstytucyjnego wskazać należy, ż e ustawodawca tego ostatniego wymogu nie nałożył na stronę wnoszącą skargę konstytucyjną ” . Podniós ł także, iż „ (…) Sąd Okręgowy w K. (…) wskazał, że przepis art. 373 KPC [ustawa z dnia 17 listopada 196 4 r. – Kodeks post ę powania cywilnego (Dz. U. z 2019 r., poz. 1460, ze zm.; dalej: KPC)] (…) » należy odczytywać łącznie z art. 130 KPC. Odrzucenie apelacj i z powodu nieuzupełnienia braków formalnych w wyznaczonym terminie dotyczy zatem tylko takich braków, które uniemożliwiają nadanie apelacji prawidłowego bie- gu .« (…) Podzielając t[ę] konstat a cj[ę ] wskazać należy, [ż]e dokładne i niebudzące wątpliwo- ści okre ślenie przedmiotu zas k arżenia (…) nie stanowiło przeszkody w nadaniu biegu spra- wie ” . Skarżący wskaz ał także , że zacytowane postanowienie Sądu Okręgowego stanowi reali- zację poglądu wyraż o nego w orzecznictwie Sądu Najwyższego, np. w postanowieniu z 11 grudnia 2009 r. w sprawie o sygn. akt […] . Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po- stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK), skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Trybunał rozpa- truje zażalenie w składzie trzech sędziów na posiedzeniu n iejawnym. Rozpoznając zażalenie bada zakwestionowane postanowienie pod kątem prawidłowego zidentyfikowania w nim przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu. 2. Trybunał stwierdza, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a zarzuty sfor- mułowane w zażaleniu nie podważają podstawy odmowy nadania skardze dalszego biegu. Zasadniczym zarzutem wobec badanej skargi są niedostatki jej uzasadnienia, w części dotyczącej wykazania sposobu naruszenia przysługujących skarżącemu wolności lub praw konstytucyjnyc h . Trybunał stwierdza, że skarżący błędnie utrzymuje , że art. 53 ust. 1 pkt 3 u.o.t.p.TK wyklucza wezwanie do usunięcia braków przez wskazanie „w przekonywający sposób” sposobu naruszenia wskaz anych w skardze praw i wolności o charakterze konstytu- cyjnym. Tymczasem charakter skargi konstytucyjnej jako nadzwyczajnego środka zaskarże- nia wymusza wręcz przyjęci e założenia, że nadanie jej dalszego biegu w wyniku wstępnej kontroli uwarunkowane jest prawidłowym, tj. przekonującym , a nie dowolnym, u zasadnie- ni em zarzutów skarżącego. Z tego powodu ustawodawca przewidział obowiązek skorzystania przy jej sporządzaniu z pomocy profesjonalnego pełnomocnika. Trybunał , oceniając realiza- cję tej przesłanki formalnej , może więc stosować surowsze kryteria niż w przypadku zwy- czajnych środków odwoławczych, takich jak apelacja. W przypadku skargi konstytucyjnej, która dotyczy tzw. luki w prawie, prawidłowe uzasadnienie powinno więc z a wierać także wskazanie argumentów pozwalających przyjąć, że Trybunał jest właściwy do jej rozpoznania OTK ZU B/2020 Ts 141/19 poz. 1 43 3 (zob. postanowienia TK z : 16 maja 2017 r. sygn. Ts 254/16, OTK ZU B/2017, poz. 144; 8 lutego 2012 r., sygn. Ts 108/09, OTK ZU nr 1/B/2012, poz . 27; 5 lutego 2001 r., sygn. 182/00, OTK ZU nr 4/2001, poz. 100; 16 stycznia 2001 r., sygn. Ts 84/00, OTK ZU nr 5/2001, poz. 130). Wniosek ten jest przesądzający dla uznania za prawidłowe ustaleń Trybunału wynika- jących z zaskarżonego postanowienia. Mając na uwadze powyższe ustalenia, Trybunał Konst ytucyjny na podsta wie art. 61 ust. 8 u.o.t.p. TK postanowił jak na wstępie.