Ts 140/18

1 O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 9 stycznia 2020 r. Pozycja 28 POSTANOWIENIE z dnia 1 października 2019 r. Sygn. akt Ts 140/18 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Michał Warciński, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej U .K. w sprawie zgodności: 1) art. 510 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1360, ze zm.) w zakresie w jakim: – nie zapewnia prawa do uczestnictwa organizacji społecznej lub osoby fizy - cznej w postępowaniu w przedmiocie opieki nad małoletnim lub przyspo- sobienia w przypadku zagrożenia małoletniego przemocą, okrucieństwem, wyzyskiem lub demo ralizacją wskazywanego przez tę organizację lub osobę, – nie gwarantuje prawa do zażalenia na postanowienie w przedmiocie odmowy dopuszczenia do w zięcia udziału w sprawie wydanego przez sąd orzekający wskutek apelacji orzeczenia z art. 72 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, 2) art. 573 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego w zakresie, w jakim pozwala na ograniczenie lub wyłączenie osobistego udziału w postępowaniu osoby mającej ograniczoną zdolność do czynności prawnych, ze względów wy - chowawczych, dając absolutną swobodę oceny sądowi z art. 47 Konstytucji, art. 730 1 Kodeksu postępowania cywilnego w zakresie, w jakim nie zapewnia możności żądania zabezpieczenia przez organizację społeczną lub osobę fizyczną w postępowaniu w przedmiocie opieki nad małoletnim lub przyspo - sobienia w przypadku zagrożenia małoletniego przemocą, okrucieństwem, wyzyskiem lub demoralizacją wskazywanego przez tę organizację lub osobę z art. 32 ust. 1 i art. 72 ust. 1 Konstytucji, 3) art. 578 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego w związku z art. 109 § 1 ustawy z 25 lutego 1964 r. – K odeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2017 r. poz. 682, ze zm.) z art. 30, art. 72 ust. 3 i art. 47 Konstytucji, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. OTK ZU B/2020 Ts 140/18 poz. 28 2 UZASADNIENIE 1. W skardze konstytucyjnej z 20 września 2018 r. (data nadania), U .K. (dalej: skar- żąca) wystąpiła z żądaniem przytoczonym na tle następującego stanu faktycznego. Małoletni A .B. i P.B. zostali umieszczeni u skarżącej w rodzinie zastępczej na mocy postanow ienia Sądu Rejonowego w Z . z 29 listopada 2004 r. (sygn. akt […] ). Postanowie- niami Sądu Rejonowego w Z . z 30 sierpnia 2012 r. (sygn. akt […] i sygn. akt […] ) ustanowiono opiekuna prawnego dla małoletnich A .B. i P.B. w osobie skarżącej. Po stwierdzeniu, że rodzina zastępcza nie wywiązuje się należycie z powierzonych jej obowiązków, k u rator zawodowy złożył wniosek o jej rozwiązanie. Następnie postanowieniem z 3 listopada 2016 r. (sygn. akt […] ) Sąd Rejonowy w Z . Wydział III Rodzinny i Nieletnich postanowił w trybie natychmiastowym umieścić małoletnich A .B. i P.B. w rodzinie zastępczej, placówce opiekuńczo -wychowawczej lub placówce interwencyjnej wskazanej przez Starostwo Powiatowe w Z. na czas trwania postępowania opiekuńczego. Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w Z. pismem z 14 listopada 2016 r. powia- domiło skarżącą o umieszczeniu rodzeństwa Borkowskich w Placówce Opiekuńczo -Wycho- wawczej typu specjalistyczno-terapeutycznego w O. Sąd Rejonowy w Z . Wydział Rodzinny i Nieletnich 1 sierpnia 2017 r. po stanowił o rozwiązaniu rodziny zastępczej dla nieletnich A .B. i P.B. oraz o zmianie dla nich opiekuna prawnego (sygn. akt […] ). Skarżąca wniosła apelację, która postanowieniem z 29 maja 2018 r. Sądu Okręgowego w J. II Wydział Cywilny Odwoławczy została odd alona (sygn. akt […] ). 2 . Skarżąca uważa, że wykluczenie uczestnictwa rodzeństwa B . w postępowaniu przed Sądem Rejonowym w Z. oraz Sądem Okręgowym w J. narusza godność małoletnich oraz przysługujące im prawo do sądu. Z uwagi na to, że małoletni nie mogą ze względów zdrowotnych (schorzenia utrudniające poruszanie się) bronić swoich praw tak jak osoby zdrowe, zwłaszcza poruszająca się na wózku A .B. , doszło do ich dyskryminacji. Zdaniem skarżącej, kwestionowane przez nią przepisy naruszają normy praworządności określone w Konstytucji i przepisach międzynarodowych. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Warunkiem skuteczności skargi konstytucyjnej jest spełnienie wymagań wyni - kających z Konstytucji oraz ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postę po- wania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072, ze zm.; dalej: u.o.t.p.TK). Obowiązki skarżącego związane z wniesieniem skargi konstytucyjnej określa art. 53 u.o.t.p. TK. S karżący jest przede wszystkim obowiązany do okr eślenia przepisu ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub inny organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o wolnościach lub prawach albo obowiązkach skarżącego określonych w Konstytucji, a następnie do wskazania konstytucyjn ych wolności lub praw, które zostały naruszone, czemu towarzyszyć musi także wyjaśnienie sposobu tego naruszenia. 2. Skarżąca jako ostateczne rozstrzygnięcie wskazała postanowienie Sądu Rejo - nowego w Z. (sygn. akt […]) o rozwiązaniu rodziny zastępczej dla nieletnich A.B. i P.B. oraz o zmianie dla nich opiekuna prawnego. Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie podkreślał, że skarga konstytucyjna ma charakter konkretnej kontroli konstytucyjności aktów normatywnych, której dopuszczalność uzależniona jest od spełnienia szeregu wymogów formalnych. Jednym z nich jest ścisły związek skargi konstytucyjnej z konkretnym orzeczeniem sądu albo decyzją organu OTK ZU B/2020 Ts 140/18 poz. 28 3 administracji publicznej. Skarżący nie może w drodze skargi konstytucyjnej kwestionować zgodności z Konstytucją norm niestanowiących podstawy indywidualnego rozstrzygnięcia w jego sprawie. Ostateczne rozstrzygnięcie musi dotyczyć skarżącego i dlatego nie jest możliwe występowanie ze skargą konstytucyjną w czyimś imieniu. Z treści skargi konstytucyjnej wynika, że skarżąca nie tylko zarzuca naruszenie praw podmiotowych osób trzecich, ale przede wszystkim kwestionuje przepisy, które nie były pod- stawą ostatecznego rozstrzygnięcia w jej sprawie. 3. W związku z powyższym skarga konstytucyjna nie spełnia, określonego w art. 79 ust. 1 Konstytucji, wymogu związania zarzutów naruszenia praw podmiotowych skarżącego z wydaniem rozstrzygnięcia, którego podstawę stanowią kwestionowane przepisy. Mając powyższe na względzie Trybunał postanowił jak w sentencji. POUCZENIE Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p. TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.