Ts 109/19

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 22 lutego 2021 r. Pozycja 37 POSTANOWIENIE z dnia 2 grudnia 2020 r. Sygn. akt Ts 109/19 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Zbigniew Jędrzejewski – przewodniczący Andrzej Zielonacki – sprawozdawca Krystyna Pawłowicz , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na pos tanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 4 czerwca 2020 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konsty - tucyjnej O. D. , p o s t a n a w i a: uwzględnić zażalenie i nadać bieg skardze konstytucyjnej . Orzeczenie zapadło jednogłośnie. UZASADNIENIE W skar dze konstytucyjnej, sporządzonej przez adwokata i wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 8 lipca 2019 r. (data nadania), O.D. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność: 1) art. 29 ust. 4, art. 32 ust. 1 zdanie drugie, art. 32 ust. 3 i 4, art. 34 ust. 2, art. 35 ust. 2, art. 37 ust. 1, art. 41 i art. 42 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1321 w brzmieniu z 2015 r.) z art. 31 ust. 1 i 3; art. 32 ust. 1 i 2 w związku z art. 2, art. 8, art. 9, art. 37 ust. 1; art. 58 ust. 1 w związ ku z art. 31 ust. 3; art. 68 ust. 1-3 i 5; art. 92 ust. 1 w związku z art. 1, art. 2, art. 5, art. 6 ust. 1, art. 7, art. 8, art. 9 Konstytucji; 2) § 2 ust. 1 i 3, § 2 ust. 4 pkt 2-4, § 4 ust. 2-4, § 5 ust. 1, § 6 ust. 1, 3 i 4, § 7 § 8, § 9 ust. 2 pkt 2-4 oraz § 9 ust. 3 pkt 2- 6 i ust. 4 rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki z dnia 15 października 2012 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej (Dz. U. poz. 1130, ze zm.) z art. 31 ust. 1 i 3 w związku z art. 47; art. 65 ust. 1; a rt. 73 i art. 68 ust. 5; art. 32 ust. 1- 2 w związku z art. 2; art. 7; art. 73; art. 68 ust. 5 w związku z art. 1; art. 8 i art. 37 ust. 1; art. 7 w związku z art. 92; art. 63 w związku z art. 2; art. 7; art. 30; art. 37 ust. 1; art. 32 ust. 1 w związku z ar t. 2; art. 7; art. 58 ust. 1 Konstytucji. Postanowieniem z 4 czerwca 2020 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze dalszego biegu uznając, iż nie spełnia ona – określonego w art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393) – wymogu zakwestionowania przepisu, OTK ZU B/2021 Ts 109/19 poz. 37 2 stanowiącego podstawę ostatecznego orzeczenia, wydanego w sprawie objętej wniesioną skargą. Zdaniem Trybunału zarzucane w skardze konstytuc yjnej naruszenie praw i wolności nie miało charakteru bezpośredniego, gdyż kwestionowane w skardze przepisy nie stanowiły podstawy ostatecznego orzeczenia. Przepisy te dotyczyły zasad przyznawania stypendiów sportowych, podczas gdy ostatecznym orzeczeniem wydanym w sprawie skarżącego stwierdzono jedynie przewlekłość postępowania administracyjnego prowadzonego przez Ministra Sportu i Turystyki. Postanowienie doręczono pełnomocnikowi skarżącego 15 czer- wca 2020 r. Skarżący, reprezentowany przez tego samego pełnomocnika, pismem z 22 czerwca 2020 r. (data nadania) – z zachowaniem ustawowego terminu – wniósł zażalenie na to posta- nowienie, domagając się nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Zdaniem skarżącego między inkryminowanymi w skardze konstytucyjnej przepisami, a naruszonymi konstytucyjnymi wolnościami i prawami skarżącego istnieje związek polegający na – wyra- żonej w ostatecznym orzeczeniu – ocenie, czy posiada on status strony postępowania administracyjnego w sprawie wniosku o przyznanie stypendium sportowego. Ostatecznym orzeczeniem, wydanym w sprawie objętej wniesioną skargą (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego), przesądzono bowiem, iż postępowanie przed Ministrem Sportu i Tury- styki (dalej: MSiT), zainicjowane wnioskiem skarżącego o przyznanie stypendium sportowego, prowadzono przewlekle . W uzasadnieniu wyroku wyjaśniono, że MSiT zamiast wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, pisemnie poinformował skarżącego, że podmiotem właściwym do złożenia wniosku nie jest skarżący, lecz polski związek sportowy reprezentujący dany sport, w tym przypadku Polski Związek Tańca Sportowego, do którego skarżący nie należał. Zdaniem skarżącego kwestionowana regulacja dyskryminuje sportowców osiągających wysokie wyniki sportowe we współzawodnictwi e międzynarodowym, uzależniając prawo do otrzymywania stypendiów sportowych od przynależności sportowca do polskiego związku sportowego. W zażaleniu skarżący podniósł ponadto , że zbyt ścisłe interpretowanie konieczności wykazania w skardze konstytucyjnej b ezpośredniego sposobu naruszenia doprowadza do ograniczenia, wyrażonego w art. 79 ust. 1 Konstytucji, prawa do skargi konstytucyjnej. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Tr ybunał w składzie trzech sędziów rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w związku z art. 61 ust. 5 -8 u.o.t.p.TK). 2. Wyrażona w ostatecznym orzeczeniu ocena przewlekłego prowadzenia postępowania związana była z oceną statusu skarżącego jako strony postępowania. We wniesionym zażaleniu doprecyzowano, że postawiony w skardze zarzut niekonstytucyjności dotyczy nie tylko prawa do otrzymania stypendium sportowego, lecz również prawa do rozpoznania wniesionego przez skarżącego wniosku o jego przyznanie, mimo iż nie jest on reprezentowany przez związek sportowy. Argumentacja ta doprecyzowana została przez skarżącego dopiero na etapie wniesionego zażalenia, dlatego Trybunał Konstytucyjny – zwią - zany granicami skargi oraz wskazanego w niej uzasadnienia – odmówił nadania jej dalszego biegu. OTK ZU B/2021 Ts 109/19 poz. 37 3 3. Wniesione zażalenie podważyło podstawę odmowy nadania skardze dalszego biegu. O cena charakteru tak wskazanego sposobu naruszenia konstytucyjnych wolności lub praw skarżącego wymaga przep rowadzenia szerszej analizy merytorycznej kwestionowanej regulacji, także pod kątem niedopuszczalności orzekania (art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK), tym bardziej – co należy przypomnieć – że nadanie skardze konstytucyjnej dalszego biegu na etapie kontroli w stępnej lub uwzględnienie zażalenia na postanowienie Trybunału o odmowie nadania skardze dalszego biegu nie wiąże składu orzekającego in merito i nie oznacza konwalidacji jej wad formalnych (np. wyroki TK z: 21 czerwca 2017 r., sygn. SK 35/15, OTK ZU A/2017, poz. 51; 20 grudnia 2017 r., sygn. SK 37/15, OTK ZU A/2017, poz. 90; 23 maja 2018 r., sygn. SK 15/15, OTK ZU A/2018, poz. 35 oraz z 28 czerwca 2018 r., sygn. SK 4/17, OTK ZU A/2018, poz. 43, a także postanowienia TK z: 18 grudnia 2018 r., sygn. SK 25/18 , OTK ZU A/2018, poz. 82; 16 lipca 2020 r., sygn. SK 15/18, OTK ZU A/2020, poz. 29 oraz powołane tam orzecznictwo) . W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.