Ts 100/18

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 1 czerwca 2021 r. Pozycja 101 POSTANOWIENIE z dnia 15 kwietnia 202 1 r. Sygn. akt Ts 100/18 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Andrzej Zielonacki – przewodniczący Jakub Stelina – sprawozdawca Julia Przyłębska , po ws tępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia n a postano wien ie Trybunału Konstytucyjnego z 4 czerwca 2020 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konsty - tucyjnej O . D . , p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia . Orzeczenie zapadło jednogłośnie. UZASADNIENIE W sk ardze konstytucyjnej, sporządz onej przez adwokata ustanowionego z urzędu i wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 2 lipca 2018 r. (data nadania), O.D. (dalej: skar- żący) zarzucił niezgodność § 1 ust. 1 pkt 1, pkt 3-5, § 1 ust. 2, § 3 ust. 1, § 4 ust. 2 pkt 4, § 7 ust. 1 załącznika do uchwały nr LIV/1575/2013 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 maja 2013 r. w sprawie określen ia szczeg ółow ych zasad przyznawania i pozbawiania oraz ustalania wysokości stypendiów sportowych m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. poz. 6317) z art. 31 ust. 1 i ust. 3, art. 32 ust. 1- 2 w związku z art. 2, art. 68 ust. 5, art. 7 w związku z art. 94, art. 63, art. 92 u st. 1, art. 78 w związku z art. 2, art. 7, art. 8, art. 37 ust. 1 i art. 63 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Postanowieniem z 4 czerwca 2020 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze dalszego biegu. Uznał bowiem, iż nie spełnia ona – okre ślon ego w art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393) – wymogu zakwestionowania przepisu, stanowiącego podstawę ostatecznego orzeczenia , wydanego w spr awie objętej wniesioną skargą. Trybunał wyjaśnił, że k w estionowana uchwała Rady Miasta nie stanowiła normatywnej podstawy wyroku Na czelnego Sądu A dministracyjnego (wskazanego w skardze jako ostateczne orzeczenie), lecz jedynie przedmiot jego rozstrzygn ięci a. Wyrok NSA nie kształtował zatem w sposób bezpośredni żadnych – wskazanych w skardze – konstytucyjnych w olności lub praw skarżącego. W ydany zost ał bowiem w postępowaniu w sprawie skargi na OTK ZU B/2021 Ts 100/18 poz. 101 2 akt prawa miejscowego, a orzeczenia wydawane w sprawie oceny lega lności uchwał podejmowanych przez organy gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej (akty prawa m iejscowego) nie mają charakteru rozstrzygnięć indywidualnych, odnoszących się bezp ośrednio do sfery praw lub wolności konkretnego podmiot u. Postanowie nie doręczono pełnomocnikowi skarżącego 29 czerwca 2020 r. Skarżący, reprezentowany przez tego samego peł nomocnika, pismem z 6 lipca 2020 r. (data nadania) – z zachowaniem ustawowego terminu – wniósł zażalenie na postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu , domagając się nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Zdaniem skarżącego uzyskał on wymagane – poprzedzone postępowaniem sądow oadministracyjnym – ostateczne orzeczenie, którym naruszono jego konstytucyjne wolności i prawa . Trybuna ł Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybuna łem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p. TK) skarżącemu przysługuje prawo w niesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał w składzie trzech sędziów rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawny m (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w związku z art. 61 ust. 5 -8 u.o.t.p.TK). 2. Jako ostateczne orzeczenie o swoich konstytucyjnych wolnościach lub prawach, naruszonych w sprawie o bjętej wniesioną skargą, skarżący wskazał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 grudnia 2017 r. (sygn. akt [ … ]), którym oddalono skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 maja 2016 r. (sygn. akt [ … ]) , oddalającego skargę na akt prawa miejscowego. Wyroki rozstrzygające skargi na akty prawa miejscowego stanowią realizację k onstytucyjnej kompetencji do orzekania o zgo- dności uchwał organów samorządu terytorialnego z ustawami (art. 184 Konstytucji) i nie mają charakteru rozstr zygnięć indywidualnych, odnoszących się bezpośrednio do sfery praw lub wolności konkretnego podmiotu (z ob. postanowienia z: 29 listopada 2000 r., sygn. Ts 139/00, OTK ZU nr 2/2001, poz. 39; 29 czerwca 2012 r., sygn. Ts 196/09, OTK ZU nr 4/B/2012, poz. 322; 20 listopada 2019 r., sygn. Ts 106/18, OTK ZU B/2020, poz. 76). W skardze konstytucyjnej skarżący nie wskazał j ako wzorca kontroli żadnego przepisu Konstytucji wyrażającego prawo do wzruszenia indywidualnych rozstrzygnięć, wydanych na podstawie uchwały u znanej prawomocnie za nieważną. Kwestionowanym w skardze konsty- tucyjnej przepisom skarżący zarzucił natomiast dyskryminowanie sportowców osiągających wysokie wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym, uzależniając prawo do otrzymywania stypendiów sportowych m.in. od przynależności sportowca do polskiego związku sportowego. Dlatego wskazany w skardze wyrok Naczelnego Sądu Admini - stracyjnego nie kształtował praw i wolności określonych w skardze konstytucyjnej. Gdyby bowiem Naczelny Sąd Administracyj ny – zgodnie z żądaniem skarżącego – orzekł o niewa - żności kwestionowanej uchwały, skarżący zyskałby je dynie prawo do wzruszenia indywidual- nych rozstrzygnięć wydanych wcześniej na jej podstawie (art. 147 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2019 r. poz. 2325). Stwierdzenie przez Naczelny Sąd A dministracyjny nieważności kwe- stio nowanej uchwały nie przesądzałoby per se o przyznaniu skarżącemu stypendium sporto - wego, a tego dotyczy – wskazany w skardze i potwierdzony w zażaleniu – sposób naruszenia ko nstytucyjnych wolności lub praw w sprawie objęte j wniesion ą skargą. Mając bowiem na uwadze charakter skargi konstytucyjnej , wynikający z art. 79 ust. 1 Kon stytucji ora z zasadę skargowości w postępowaniu przed Trybunałem ( art. 67 ust. 1 OTK ZU B/2021 Ts 100/18 poz. 101 3 i art. 53 ust. 1 - 3 u.o.t.p. TK), powinnością skarżącego jest w ykazanie relewantnego związku za chodzącego międ zy kwestionowaną regul acją , naruszonym podmiotowym prawem konstytucyjnym skarżącego oraz sposobem, w jaki regulacja ta – s tanowiąc p odstawę osta - tecznego orzeczenia – naruszyła to prawo. Gdy związek ten nie wynika z treści badanej skargi ora z ostatecznego orzeczenia wydanego w s prawie, brak jest podstaw do nadania skardze konstytucyjnej da lszego biegu (zob. postanowienia z : 2 2 maja 20 1 8 r., sygn. Ts 27/17 , OTK ZU B/2018, poz. 119; 16 lipca 2018 r., sygn. Ts 212/17 , OTK ZU B/2018, poz. 169; 14 listopada 2019 r., sygn. Ts 13/19, OTK ZU B/2020, poz. 63). 3. Uznając, że kwestionowane przepisy nie stano wiły podstawy ostatecznego orzeczenia, lecz jego przedmiot, odmówiono nadania skardze dalszego biegu. W obec tego, że w niesione zażalenie nie podwa żył o tej oceny, Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.