SK 56/20

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria A Warszawa, dnia 15 lipca 2021 r. Pozycja 36 POSTANOWIENIE z dnia 29 czerwca 2021 r. Sygn. akt SK 56/20 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Michał Warciński – przewodniczący Stanisław Piotrowicz Julia Przyłębska – sprawozdawca Bartłomiej Sochański Wojciech Sych , po rozpoznaniu, na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 czerwca 2021 r., skargi konstytucyjnej A . B . o zbadanie zgodności: art. 5a pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fi- zycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, ze zm.) z art. 2 w związku z art. 84 i art. 217, art. 84 i art. 217 w związku z art. 64 ust. 3 oraz art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 i 2 w związku z art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej , p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie. Orzeczenie zapadło jednogłośnie. UZASADNIENIE I 1. W skardze konstytucyjnej z 27 marca 2018 r., wniesionej do Trybunału Konstytu- cyjnego 29 marca 2018 r. (data nadania), A . B . (dalej: skarżąca) wystąpiła o stwierdzenie, że art. 5a pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, ze zm .; dalej: u.p.d.o.f.) jest niezgodny z: „a) art. 2 w zw . z art. 84 i art. 217 Konstytucji RP po przez wprowadzenie warunków rozpo- znania przychodu z działalności gospodarczej niezgodnych z zasad ą P aństwa P rawnego, poprawnej legislacji, pewności prawa oraz wprowadzenie obciążeń publicznych w sposób po nadto niejasny, nieprecyzyjny i ograniczający prawa podatników do nieopodatkowania przychodu z tytułu sprzedaży własnego majątku po upływie 5 lat od jego nabycia, b) z art. 84 i art. 217 w zw . z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP po przez wprowadzenie warunków rozpoznania przychodu z działalności gospodarczej niezgodnych z zasadą szczególnej okre- śloności regulacji daninowych, OTK ZU A/2021 SK 56/20 poz. 36 2 c) art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 - 2 w zw . z art. 84 Konstytucji RP , ze względu na naruszenie praw ekonomicznych podatników przez wprowa dzenie nadmiernie szerokiej definicji działal- ności gospodarczej rozszerzającej zakres opodatkowania z tego źródła przychodu na przycho- dy z innych źródeł w tym ze sprzedaży posiadanego na własność majątku” ( petitum skargi konstytucyjnej) . 1.1. Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującą sprawą : Skarżąca otrzymała od męża w 2000 r. połowę nabytych przez niego gruntów rolnych, które następnie w latach 2001 - 2007 małżonkowie częściowo sprzedali. Małż onkowie mieli wyłączoną małżeńską wspólność majątkową, nie prowadzili rolnego gospodarstwa rodzinne- go, toteż nie spełniali warunków uznania ich z a rolników indywidualnych . O rgan kontroli skarbowej ustalił , że mąż skarżącej zakupił grunty o łącznej powierzc hni 81,559 ha za cenę 2 715 000 zł . W 200 9 r. skarżąca wraz z mężem sprzedali część posiadanych dział e k , uzysku- jąc z tego tytułu łączny przychód w kwocie 850 344,28 zł . Dyrektor Urzędu Kontroli Skar- bowej w S . (dalej: Dyrektor Urzędu) wszczął wobec skarżącej postępowanie kontrolne w za- kresie rzetelności deklarowanych przez nią podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obli- czenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 200 9 r. W d ecyzj i z 30 marca 201 5 r. (nr [ …] ) Dyrektor Urzędu określił wysokość zobowiązania podatkowego skarżącej z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. w wysokości 126 490 zł. Decyzja ta została utrzymana w mocy na podstawie decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie (dale j: Dyrektor Izby) z 22 czerwca 2015 r. (nr […] ). Organy kontroli skarbowej uznały, że dokonane przez skarżącą czynności, tj. m.in. podział posiadanej nieruchomości na szereg mniejszych działek, stworzenie strony internetowej z informacją o ofercie sprzedaż y nieru- chomości, a następnie sprzedaż działek , były podejmowane w ramach pozarolniczej działal- ności gospodarczej stosownie do art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f . Organy oceniły, że całokształt działań podjętych przez skarżącą i jej męża świad czy o zorganizowanym, zarobkowym, profesjonal- nym i ciągłym charakterze, w związku z czym spełnia wszystkie przesłanki uznania tych dzia- łań jako typowych dla działalności gospodarczej. W związku z tym przychód uzyskany z tytu- łu sprzedaży nieruchomości należ ało zakwalifikować do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. (pozarolnicza działalność gospodarcza). Skarżąca wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby do Wojewódzkiego Sądu Admini- stracyjnego w S . (dalej: WSA), który w wyrok u z 9 grudnia 20 15 r. (sygn. akt […] ) ją oddalił. W uzasadnieniu wyroku WSA , odwołując się do definicji działalności gospodarczej oraz do- tychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych , a także oceniając charakter prowa- dzonej w 20 0 9 r. przez skarżącą działalności , uznał, że s pełniła ona przesłanki uznania jej za osobę prowadzącą działalność gospodarczą. Orzeczenie to zostało utrzymane w mocy w wy- rok u Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 lutego 2018 r. (sygn. akt […] ). 1.2. W skardze konstytucyjnej s k arżąca wskazała, że zgodnie z dokonaną przez N a- czelny S ąd A dministracyjny wykładni ą art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. , „sprzedając działki gruntu wcześniej zakupionego jako całość na kredyt w celu uzyskania zarobku, w sposób powtarzal- ny, przy minimalnym poziomie zo rganizowania (własne ogłoszenia internetowe o sprzedaży), (...) prowadziła [ona] działalność gospodarczą, co uniemożliwia potraktowanie [jej] przycho- du jako przychodu ze źródła odpłatnego zbycia nieruchomości (art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a), a tym samy[m] z wyłączenia z przychodu po upływie 5 lat od daty nabycia nieruchomości” (uzasadnienie skargi konstytucyjnej, s . 5) . Zdaniem skarżącej , powyższa norma jest niezgodna z powołanymi wzorcami konstytu- cyjnymi, ponieważ nieznany jest jej zakres, zaś sama definicja działalności gospodarczej jest niejasna. Sformułowanie zakwestionowanego przepisu narusza zasadę prawidłowej legislacji, obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym. Uważa też, że art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. de- OTK ZU A/2021 SK 56/20 poz. 36 3 finiuje j ednocześnie i w ten sam sp osób działalność gospodarczą i pozarolniczą działalność go- spodarczą, co oznacza, że podatnik spełniający te kryteria nie jest w stanie rozstrzygnąć, czy dotyczyć go będą przepisy o działalności gospodarczej , czy o działalności pozarolniczej. Co więcej, war unki te mogą spełniać podmioty osiągające także przychody z innych źródeł niż działalność gospodarcza, gdyż przepis ten nie zawiera kryteriów pozwalających na odróżnienie przychodów z tego źródła i pozostałych przychodów wymienionych w art. 10 u.p.d.o.f. W kon- sekwencji podatnik, na podstawie analizy tego przepisu, nie jest w stanie odpowiedzieć na py- tanie, czy jego działania generują przychody ze źródła „działalność gospodarcza”, czy też z innych źródeł, np. sprzedaży składników majątku prywatnego, najmu czy działalności wyko- nywanej osobiście. A więc , według skarżącej, art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. nie odpowiada kryteriom, jakie powinny spełniać normy prawa daninowego, wywodzonym z art. 2, art. 84 i art. 217 Kon- stytucji. Skarżąca zarzuca kwest ionowanej regulacji także naruszenie prawa do równej ochrony własności. Jej zdaniem, norma wynikająca z art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. powoduje, że podatnicy tacy jak ona nie korzystają z takiej samej ochrony prawnej jak podatnicy, którym nie zakwe- stionowano nie opodatkowania zbycia nieruchomości po upływie 5 lat od ich sprzedaży. Tacy sami podatnicy, dokonujący takich samych czynności, podlegają więc różnej ochronie praw- nej. 2. Zarządzeniem s ędziego Trybunału Konstytucyjnego z 28 sierpnia 2018 r. skarżąca został a wezwana do usunięcia braków formalnych skargi konstytucyjnej przez przedłożenie wydanych w jej sprawie rozstrzygnięć organów kontroli skarbowej, potwierdzających wy- czerpanie drogi prawnej w sprawie. W piśmie z 7 września 2018 r. (data nadania) pełnomocni k skarżącej odpowiedział na powyższe wezwanie. 3 . W piśmie z 10 czerwca 2019 r. pełnomocnik skarżącej poinformował Trybunał Konstytucyjny o śmierci skarżącej oraz o toczącym się postępowaniu spadkowym. Na podstawie postanowienia Trybunału Konstytucyjnego z 11 grudnia 2019 r., sygn. Ts 5 4 /18 , postępowani e w sprawie zostało zawieszone zgodnie z art. 174 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1460, ze zm.) w związku z art. 36 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowa- nia p rzed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393). W piśmie z 5 lutego 2020 r. pełnomocnik skarżącej, działając w imieniu A . A . K . – spa - dkobierczyni skarżącej – przedłożył postanowienie Sądu Rejonowego w K . z 18 grudnia 2019 r. o stwierdzeniu nabycia spadku po skarżącej opatrzone klauzulą prawomocności w celu podjęcia zawieszonego postępowania. Do pisma dołączone zostało pełnomocnictwo A.K . do reprez entowania jej przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawie o sygn. Ts 5 4 /18. Na podstawie postanowienia z 8 maja 2020 r. Trybunał Konstytucyjny podjął zawie- szone postępowanie w sprawie o sygn. Ts 5 4 /18. 4. W postanowieniu z 8 maja 2020 r., sygn. Ts 5 4 /18 (OTK ZU B/2020, poz. 22 7 ) , Trybunał nadał skardze konstytucyjnej dalszy bieg. 5 . W piśmie z 8 czerwca 2020 r. Rzecznik Praw Obywatelskich poinformował, że nie zgłasza udziału w postępowaniu. 6 . W piśmie z 8 października 2020 r. reprezentujący Sejm Marsz ałek wniósł o stwier- dzenie, że art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. jest zgodny z art. 2 w związku z art. 84 i art. 217 Konstytucji OTK ZU A/2021 SK 56/20 poz. 36 4 oraz o umorzenie postępowania w pozostałym zakresie ze względu na niedopuszczalność wy- dania wyroku. 7 . W piśmie z 29 stycznia 2021 r. Prokurator Generalny wniósł o stwierdzenie, że art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. jest zgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 2, art. 84 i art. 217 Konsty- tucji oraz o umorzenie postępowania w pozostałym zakresie ze względu na niedopuszczalność wy dania wyroku . II Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje : 1. Przedmiot i wzorce kontroli. 1.1. Przedmiotem skargi konstytucyjnej jest art. 5a pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2020 r. poz. 1426, ze zm.; dalej: u.p.d.o.f.). Zakwestionowany przepis ma następujące brzmienie: „ Ilekroć w ustawie jest mowa o: (…) 6) działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej – oznacza t o dzia- łalność zarobkową: a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową, b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż, c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych – prowadzoną we własnym imie niu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wy- mienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 - 9; (…)”. Z kolei art. 10 ust. 1 u.p.d.o.f., do którego odwołuje się kw estionowany przepis, sta- nowi: „Źródłami przychodów są: 1) stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytur a lub renta; 2) działalność wykonywana osobiście; 3) pozarolnicza działalność gospodarcza; 4) działy specjalne produkcji rolnej; 5) (uchylony); 6) najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodar- stwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjal- nych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospo- darczą; 7) kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a - c; 8) odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2: a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, c) prawa wieczystego użytkowania gruntów, d) innych rzeczy, OTK ZU A/2021 SK 56/20 poz. 36 5 – jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działa lności gospodarczej i zostało doko- nane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a - c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastą- piło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy – prz ed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany; 8a) działalność prowadzona przez zagraniczną jednostkę kontrolowaną; 8b) niezrealizowane zyski, o któ rych mowa w art. 30da; 9) inne źródła (…)”. 1.2. Jako wzorce kontroli zostały w skardze wskazane art. 2 w związku z art. 84 i art. 217 Konstytucji, z których wynikają zasady poprawnej legislacji i szczególnej określo- ności przepisów prawa podatkowego, a t akże art. 64 Konstytucji, statuujący zasadę ochrony prawa własności. 2. Analiza formalnoprawna. 2.1. Trybunał Konstytucyjny z urzędu ustalił, że będąca skarżącą w niniejszej sprawie A . B . (dalej: skarżąca) złożyła do Trybunału Konstytucyjnego, oprócz rozpatrywanej, jeszcze dwie skargi konstytucyjne (sygn. SK 54/20 i SK 55/20) , dotyczące zgodności art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. z art. 2 w związku z art. 84 i art. 217, art. 84 i art. 217 w związku z art. 64 ust. 3 oraz art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 i 2 w związku z art. 84 Konstytucji. Wszystkie skargi zostały sporządzone przez tego samego pełnomocnika procesowego i mają tożsamą treść. W postanowieniu z 25 lutego 202 1 r. ( OTK ZU A/2021, poz. 10) Trybunał Konstytu- cyjny umorzył postępowanie w sprawie skargi konstytucyjnej o sygn. SK 54/20 ze względu na niedopuszczalność wydania wyroku ( art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym, Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: uotpTK). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego w sytuacjach, gdy zaskarżony przepis był już wcześniej przedmiotem rozstrzygnięcia Trybunału oraz gdy postę- powanie zostało z ainicjowane przez ten sam podmiot, zachodzi niedopuszczalność wydania orzeczenia ze względu na zasadę res iudicata (zob. np. postanowienie z 18 lipca 2011 r., sygn. SK 5/11, OTK ZU nr 6/A/2011, poz. 66). W ocenie Trybunału, sytuacja taka, pomimo tożsamości przedmiotowej i podmiotowej spraw o sygn. SK 54/20 i SK 56/20, nie zachodzi jednak w niniejszej sprawie. Dla zaistnienia przesłanki powagi rzeczy osądzonej (jak i ujem- nej przesłanki procesowej ne bis in idem , aktualizującej się w sytuacji wyłącznie tożsam ości przedmiotowej) konieczne jest bowiem uprzednie wydanie przez Trybunał Konstytucyjny rozstrzygnięcia o charakterze merytorycznym (wyroku). Postanowienie o umorzeniu postę- powania, a takie zapadło w sprawie o sygn. SK 54/20, a z którą jest tożsama obecni e rozpa- trywana sprawa o sygn. SK 56/20, nie prowadzi do powstania powagi rzeczy osądzonej. Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w wyroku z 10 sierpnia 2017 r., sygn. akt II CSK 683/16 (Lex nr 2349407), „[p]owaga rzeczy osądzonej ( res iudicata ) polega na niedopuszcza lności po- nownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, która została już prawomocnie osądzona. Instytucja ta odnosi się tylko do tych orzeczeń, które « osądzają » sprawę, a więc merytorycz- nych orzeczeń rozstrzygających sporny między stronami występującymi w określonych ro- lach procesowych stosunek prawny w oparciu o określoną podstawę faktyczną i prawną”. Trybunał Konstytucyjny w obecnym składzie stoi na stanowisku, że zakaz ponownego orze- kania w sprawie prawomocnie osądzonej ( ne bis in idem , res iudicata ) moż e być powiązany jedynie z orzeczeniami rozstrzygającymi sprawę co do istoty (por. postanowienie z 12 grud- nia 2005 r., sygn. SK 4/03, OTK ZU n r 11/A/2005, poz. 143, w którym Trybunał zajął od- OTK ZU A/2021 SK 56/20 poz. 36 6 mienne stanowisko i uznał postanowienie za podstawę umorzenia post ępowania w oparciu o zasadę ne bis in idem ). 2.2. Mając na uwadze poczynione wyżej ustalenia, Trybunał Konstytucyjny w obec- nym składzie zanalizował rozpoznawaną skargę konstytucyjną z punktu widzenia wymagań formalnych, określonych w art. 53 uotpTK. Na ka żdym etapie postępowania istnieje bowiem konieczność badania, czy nie zachodzi któraś z ujemnych przesłanek procesowych, skutkują- ca obligatoryjnym umorzeniem postępowania (zob. np. postanowienie z 20 lutego 2019 r., sygn. SK 30/17, OTK ZU A/2019, poz. 8), zaś skład orzekający merytorycznie nie jest zwią- zany postanowieniem o nadaniu skardze konstytucyjnej dalszego biegu wydanym na etapie kontroli wstępnej. 2.3. Przedmiotem kontroli w rozpatrywanej sprawie był przepis będący tzw. definicją legalną, określającą sposób rozumienia poszczególnych występujących w ustawie pojęć. W świetle orzecznictwa Trybunału przepisy prawa formułujące definicje legalne, w zakresie, w jakim ustanawiają normę nakazującą przyjmowanie określonego rozumienia pojęcia, mogą po dlegać kontroli Trybunału, także w postępowaniu zainicjowanym skargą konstytucyjną (por. wyrok z 9 czerwca 2015 r., sygn. SK 47/13, OTK ZU nr 6/A/2015, poz. 81). 2.4. Skarżąca sformułowała w skardze zarzut naruszenia zasad poprawnej legislacji i określon ości przepisów prawa podatkowego. Naruszenie tych zasad, w jej ocenie, jest kon- sekwencją niejasnej i niedookreślonej definicji działalności gospodarczej zawartej w kwestio- nowanym przepisie. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału, k ryterium pozwalającym stwierd zić, czy dany przepis jest niejasny, jest powodowanie trudności w jego interpretacji i stosowaniu, a podsta- wowym wyznacznikiem jest tu zróżnicowanie indywidualnych rozstrzygnięć, opartych na tym samym przepisie. Nie wystarczy tylko i wyłącznie abstrakcyjne stwierdzenie niejasności tekstu prawa, wynikające z posłużenia się przez ustawodawcę wyrażeniem czy zwrotem nie- dookreślonym. Zarzut nieokreśloności przepisu można bowiem postawić tylko wtedy, kiedy stosując podstawowe metody wykładni, nie można stwierdzić , jakie jest jego znaczenie. Jeżeli poszczególne metody wykładni, stosowane w trakcie orzekania, dają możliwość jednoznacz- nej interpretacji danego przepisu, to nie ma podstaw do formułowania wątpliwości konstytu- cyjnych. Dopiero taki poziom niejasności prze pisów prawnych, który nawet przy wykorzy- staniu wszystkich przyjętych metod wykładni uniemożliwia ich interpretację, może stanowić samoistną przesłankę nie zgodności z Konstytucją tej regulacji (zob. postanowienie o sygn. SK 54/20 i powołane tam orzecznictwo ). Jednocześnie Trybunał przypomniał, że warunek formalny skargi konstytucyjnej „uza- sadnieni[a] zarzutu niezgodności kwestionowanego przepisu ustawy lub innego aktu norma- tywnego, ze wskazaną konstytucyjną wolnością lub prawem skarżącego, z powołaniem argu- m entów lub dowodów na jego poparcie” , określony w art. 53 ust. 1 pkt 3 uotpTK, nie może być traktowany powierzchownie i instrumentalnie. Ponad wszelką wątpliwość nie czyni za- dość rozważanej powinności samo przedstawienie przepisu stanowiącego przedmiot kont roli i przepisu będącego wzorcem tej kontroli (nawet wraz z podaniem sposobu rozumienia obu wymienionych przepisów), bez przedstawienia chociażby jednego argumentu wskazującego na niezgodność tych regulacji prawnych. Wówczas należy uznać, ż e zarzut w ogóle nie został uzasadniony. Nie realizują tego wymagania również uwagi nazbyt ogólne, niejasne czy też czynione jedynie na marginesie innych rozważań. W takich wypadkach uzasadnienie – jako formalnie wadliwe – należy zakwalifikować jako pozorne, równoznaczne z brakiem uzasad- nienia (zob. wyrok z 6 marca 2019 r., sygn. K 18/17, OTK ZU A/2019, poz. 10 i powołane tam orzecznictwo). OTK ZU A/2021 SK 56/20 poz. 36 7 2.5. Mając na względzie powyższe, poprawne uzasadnienie zarzutu niedookreśloności przepisów musi zatem prowadzić do wykazania, że w podobnych stanach faktycznych zapa- dły różne rozstrzygnięcia sądów administracyjnych, a rozbieżności orzecznictwa są konse- kwencją trudności w jednolitej interpretacji i stosowaniu kwestionowanego przepisu. Analiza rozpatrywanej skargi konstytucyjnej w tym zakresie prowadzi do wniosku, że skarżąca nie powołała żadnego orzecznictwa sądów administracyjnych, poza wyrokiem wy- danym w jej sprawie, na podstawie którego możliwe byłoby zbadanie zasadności zarzutu nieo- kreśloności definicji „działa lności gospodarczej”. Argumentacja zaprezentowana w skardze sprowadza się do formułowania ogólnych stwierdzeń, powoływania przykładów niemających żadnego związku ze stanem faktycznym i prawnym sprawy, w związku z którą została wnie- siona skarga konstytucyjn a, oraz odsyłania do „niejednolitej linii orzeczniczej” bez powoły- wania jakichkolwiek orzeczeń. Znaczna część uzasadnienia skargi została poświęcona cyta- tom z orzecznictwa Trybunału dotyczącego zasad poprawnej legislacji i określoności przepi- sów prawa poda tkowego, a także cytatom obszernych fragmentów wyroków Trybunału doty- czących różnych przepisów prawa podatkowego, niemających związku z kwestionowanym w skardze przepisem. 2.6. Ocena formalna rozp oznane j skargi konstytucyjnej, dokonana przez Trybunał Konstytucyjny w obecnym składzie, jest zbieżna z oceną dokonaną przez Trybunał w tożsa- mej podmiotowo i przedmiotowo sprawie o sygn. SK 54/20. Przyczyną umorzenia postępo- wania w tamtej sprawie było również uchybienie wymogowi formalnemu, określonem u w art. 53 ust. 1 pkt 3 uotpTK. 3. Podsumowując, badan a skarga konstytucyjna nie spełnia warunku formalnego, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 3 uotpTK, w związku z czym wydanie wyroku w niniej- szej sprawie było niedopuszczalne. Postępowanie zostało umo rzone na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 2 uotpTK.