SK 22/23

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria A Warszawa, dnia 29 lutego 2024 r. Pozycja 22 POSTANOWIENIE z dnia 3 1 stycznia 202 4 r. Sygn. akt SK 22/23 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Stanisław Piotrowicz – przewodniczący Justyn Piskorski Julia Przyłębska Piotr Pszczółkowski Bogdan Święczkowski – sprawozdawca, po rozpoznaniu, na posied zeniu niejawnym w dniu 3 1 stycznia 202 4 r., skargi konstytucyjnej Z .K. o zbadanie zgodności: art. 42 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88 , poz. 553 , ze zm.) z art. 10 ust. 1, art. 45 ust. 1 oraz art. 173 Konstyt ucji, p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie . Orzeczenie zapadło jednogłośnie . U Z A S A D N I E N I E I 1. W skardze konstytu cyjnej z 23 sierpnia 20 22 r. Z .K. (dalej: skarżący) wniósł do Try bunału Konstytucyjnego o orzeczenie, że art . 42 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Ko deks karny (Dz. U. Nr 88 , poz. 553 , ze zm. ; dalej: k.k. ) jest niezgodny z art. 10 ust. 1, art. 45 ust . 1 oraz art. 173 Konstytucji. Skarga konstytucyjna została wniesiona na tle następującego stanu f aktycznego : Wyrokiem Sądu Rejonowego z listopada 2021 r. s karżący został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 178a § 4 w związku z art. 64 § 1 k. k. i za ten czyn, na podsta- wie art. 1 78a § 4 k.k ., wymierzono s karżącemu karę jednego roku pozbawienia wolności, natomiast na podstawie art. 42 § 3 k.k. orzeczono wobec skarżącego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio. Są d Okręgowy, po rozpozn an iu apelacji obroń cy s karżącego, wyrokiem z maja 2022 r. utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego . W uzasadnieniu skargi konstytucyjnej skarżący stwierdził, że zakwestionow any prze- pis prowadzi do ograniczenia konstytucyjnej kompetencji sądu do spr awowania wymiaru sprawiedliwości przez wprowadzenie sankcji o charakterze b ezwzględnie oznaczonym, a tym OTK ZU A/2024 SK 22/23 poz. 22 2 samym naruszeni a prawa do sądu (skarga, s. 1). W ocenie skarżącego obligatoryjność orzeka- nia środka karnego w postaci zakazu prowadzenia poj azdów mecha nicznych dożywotnio nadmiernie ogranicza władzę dyskrecjonalną sędziego, prowadząc do auto matyzmu orzekania wy miaru rzeczonego środka (skarga, s. 6). 2. Zarządzeniem Prezesa Trybunał u Konstytucyjn ego z 6 paździer nika 2022 r. skarżą- cy został wezwany do uzupełnienia braków form alnych skargi, które skarżący uzupełnił w piśmie procesowym z 20 października 2022 r. Wobec powyższego, Trybunał Konstytucyj- ny p ostanowieniem z 1 4 lutego 202 3 r. (sygn. Ts 181 / 22 ) nadał przedmiotowej skardze kon- stytucyjnej d alszy bieg. 3 . W piśmie z 14 kwietnia 202 3 r. Rzecznik Praw Obywatelskich zgłosił swój udział w niniej szym postępowaniu oraz wniósł o stwi erdzenie, że art. 42 § 3 k.k. jest niezgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji . 4 . W piśmie z 2 2 maja 2023 r. Prokurator Generalny wniósł o umorzenie niniejszego postępowania w całości na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dn ia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2 393) , tj. ze względu na niedopu szczalność wydania wyroku . II Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 79 ust. 1 Kon stytucji „[k ] ażdy , czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo, na zasadach określonych w ustawie, wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu nor- matywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego woln ościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji”. W pow ołanym prze pis ie ustawy zasadniczej ustrojodawca wprowadził wymóg istnienia be z- pośredniego związku między treścią wskazan ych w skardze konstytucyjnej norm i narusze- niem przysługujących skarżącemu konstytucyjnych wolności lub praw . Trybunał przypomina, że zgodnie z art. 53 ust. 1 pkt 1 - 3 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2 393; dalej: u.o.t.p.TK ) s karga konstytucyjna powinna zawierać: określenie kwestionowanego przepi su ustawy l ub innego aktu normaty wnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orze kł ostatec znie o wolnościach lub p rawach albo obo- wiązkach skarżącego określonych w Konstytucji i w stosunku do którego skarżący domaga się stwierdzenia niezgodności z Konstytucją (pkt 1 ) ; wskazanie, która konstytucyjna wolność lub prawo skarżącego i w jaki spos ób – zdaniem skarżącego – zostały naruszone (pkt 2) ; uza- sadnienie zarzutu niezgodności kwestionowanego przepisu ustawy lub innego aktu norma- tywnego ze wskazan ą konstytucyjną wolnością lub prawem skarżącego, z powołaniem argu- mentów lub dowodów na jego popar cie (pkt 3). Należy podkreślić, że p rawidłowe wykonanie przez skarżącego obowiązku przedstawienia, jakie konstytucyjne prawa lub wolności (i w jaki sposób) zostały naruszone przez przepisy stanowiące przedmiot wnoszonej skargi konstytu- cyjnej, polegać musi nie tylko na wskazaniu (numerycznym) postanowień Konstytucji i zasad z nich wyprowadzanych, z którym i – zdaniem skarżącego – niezgodne są kwestiono wane przepi sy, lecz także na przedstawieniu treści prawa lub wolności, wywodzonych z tych posta- nowień, a naru szo nych prze z normodawcę. Powinna temu towarzyszyć stosowna argumenta- cja prawna, uprawdopodabniająca stawiane zarzuty. Z powyższego obowiązku nie może OTK ZU A/2024 SK 22/23 poz. 22 3 zwolnić skarżącego, dz iałając y ex officio , Trybunał Konstytucyjny . W konsekwencji poprze- stanie przez skarżącego na lakonicznym lub zdawkowym uzasadnieniu zarzutu albo na cał- kowitym nieuzasadnieniu sformułowanych zarzutów stanowi niewykonanie dyspozycji usta- wowej, co skutkuje umorzeniem postępowania na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK . Niedopuszc zalne je st bowiem samodzielne precyzowanie przez Trybunał, a tym bardziej uza- sadnianie, jedynie ogólnikowo sformułowanych zarzutów niekonstytucyjności zaskarżonych przepisów ( zob. wyrok TK z 28 czerwca 2018 r., sygn. SK 4/17, OTK ZU A/2018, poz. 43 i powołane tam orzecznic two). 2. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału w postępowaniu zainicjowanym skargą konstytucyjną kontrola konstytucyjności prze pisów ustaw y może odbywać się na pod- stawie postanowień konstytucyjnych statuując ych wolności lub prawa p odmiotowe, a zatem postanowień będących podstawą normy prawnej adresowanej do obywatela, kształtującej jego sytuację prawną i dającej mu możność wyboru zachowania (por. wyrok z 13 stycz nia 2004 r., sygn. SK 10/03 , OTK ZU nr 1/A/2004, poz. 2). Właściwego wzorca kontroli w p ostępowaniu skargowym nie mogą sta nowić natomiast normy ogóln e, określające zasady ustrojowe, i nor- my adresowane do ustawodawcy, narzuc ające mu pe wien sposób regulowania dziedzin życia (zob. wyroki z: 10 maja 2005 r., sygn. SK 40/02 , OTK ZU nr 5/A/2005, po z. 48; 17 listopada 2010 r., sygn. SK 23/ 07 , OTK ZU nr 9/A/2010, poz. 103). 3. Podstawy umorzenia postępowania prowadzonego przed Trybunałem ustawodawca uregulował w art. 59 ust. 1 u.o.t.p.TK , który stanowi, że Trybunał na posiedzeniu niejawnym wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) na s kutek cofnięcia wniosku, pytania prawnego albo s kargi konstytucyjnej; 2) jeżeli wydanie orz eczenia jes t niedopuszczalne; 3) jeżeli wyd anie orzeczenia jest zbędne; 4) jeżeli akt normatywny w zakwestionowanym zakre sie utracił moc obowiązu jącą przed wydaniem orzeczenia p rzez Trybunał ; 5) w p rzy- padku zakończenia kadencji Sejmu i Senatu, w niezakończonych spra wach wszczętych na podstawie wniosku grupy posłów albo grupy senatorów, o którym mowa w art. 191 ust. 1 pkt 1 Konstytucji. Zgodnie z ar t. 59 ust. 3 u.o .t.p.TK, Trybunał nie umarza postępowania z przyczyny, o której mowa w ust. 1 pkt 4, jeżeli wyd anie orzecz enia w postępowaniu zaini- cjowanym skargą konstytucyjną jest konieczne dla ochrony konstytucyjnych wolności i p raw. Trybunał wielokrotnie podkreślał, ż e k ontrolowanie, czy nie zachodzi któ raś z ujem- nych przesłanek wydania wyroku, skutkujących obligatoryjnym umorzeniem postępowania, konieczne jest na każdym etapie postępowania ( por. postanowienia z : 21 października 2003 r., sygn . SK 41/02, OTK ZU nr 8/A/2 003, poz. 89; 6 lipca 2004 r., sygn. SK 47/03, OTK ZU nr 7/A/2004, poz. 74 ; 21 marca 2006 r., s ygn. SK 58/ 05, OTK ZU nr 3/A/2006, poz. 35 i cytowane tam orzecznictwo). Powyższe oznacza, że wydane w sprawi e postanowie nie T ry- bunału o nadaniu skardze konstytucyj nej biegu nie wyklucza wydania pos tanowienia o umo- rzeniu postępowania na dalszym etapie sprawy. Uwzględniając p rzedstawione wywody, Try- bunał był zobowiązany – również na obecnym etapie postępowania – zbadać, czy nie zacho- dzą ujemne przes łanki rozpoznani a niniejszej skargi. Przekazanie skargi konstytucyjnej po zakończeniu jej wstępnej kontroli do rozpoznania przez odpowiedni skład Trybunału nie przesądza bowiem ostatecznie o dopuszczalności jej merytorycznego rozpat rzeni a ( zob. posta- nowien ie z 3 grudnia 2 020 r., sygn. SK 27/17, OTK ZU A/2020 , poz. 68 ) . 4. Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu skarżący uczynił art. 42 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, ze zm.; obecni e Dz. U. z 202 4 r. poz. 1 7 ; dalej: k.k.) w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodek s karny ora z niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 541) . Przepis ten w wersji obowiązującej podczas rozstrzygania sprawy skarżącego sta- OTK ZU A/2024 SK 22/23 poz. 22 4 nowił, że: „[s]ąd orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdó w mechanicznych do żywotnio w razie popełnienia przestępstwa określonego w art. 178a § 4 lub jeżeli sprawca w czasie po- pełnienia przestępstwa określonego w art. 173, którego następstwe m jest śmierć innej osoby lub ciężki usz czerbek na jej zdrowiu, albo w czasie popełnienia przestępstwa określonego w art. 177 § 2 lub a rt. 355 § 2 był w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzają- cego lub zbiegł z miejsca zd arzenia, chyba że zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami”. W aktua lnie obowiązującym stanie prawnym art. 42 § 3 k.k. stanowi natomiast, że: „[s]ąd orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio w razie popełnienia przestępstwa określonego w art. 178a § 4 lub jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa określonego w art. 173, którego następstwem jest śmierć innej osoby lub ciężki uszczerbek na jej zdrow iu, albo w czasie popełnienia przestępstwa określo nego w art. 177 § 2 lub w art. 355 § 2 był w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzaj ącego lub zbiegł z miejsca zdarzenia, lub po takim zdarzeniu, a przed podda- niem go przez uprawniony organ badaniu w celu ustalenia zawartości alkoholu lub środka odurzającego w organi zmie, spożywał alkohol lub zażywał środek odurzający, chyba że za- chodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami”. Aktualne brzmie- nie zakwestionowanego przez skarżącego przepisu zostało nadane przez art. 1 pkt 11 u stawy z dnia 7 lipca 2022 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U . poz. 2600), który wszedł w życie 1 października 2023 r. Zreferowana powyżej nowelizacja art. 42 § 3 k.k. w ocenie Trybunału nie stanowi prze słanki do umorzenia postępowania prowadzo nego w niniejszej sprawie w oparciu o art. 59 ust. 1 pkt 4 u.o.t.p.TK, albowiem w jej wyniku nie doszło do utraty mocy przez przepis ustawy, na podstawie którego sąd wydał ostateczne rozstrzygnięcie w sprawie skarżą- cego. Zarówno bowi em w stanie prawny m obowiązującym w chwili orzekania w sprawie skarżącego , jak i w aktualnym sta nie prawnym, art. 42 § 3 k.k. przewiduje orzekanie środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio , m.in. w razie popełnienia przestępstwa okre ślonego w art. 178a § 4 k.k., chyba że zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami . Ponadto, jak już wskazano uprzednio, Trybunał nie umarza postępowania z przyczyny, o której mowa w art. 59 ust. 1 pkt 4 u.o. t.p.TK , jeżeli wydanie orzeczenia w postępowaniu zainicjowanym skargą konstytu- cyjną jest koniecz ne dla ochrony konstytucyjnych wolności i praw (art. 59 ust. 3 u.o.t.p.TK). 5. Jako wzorce kontroli zostały w skardze wskazane art. 10 ust. 1, art. 45 ust. 1 oraz art. 173 K onstytucj i . Zgodnie z art. 10 ust. 1 Konstytucji u strój Rzeczypospolitej Polskiej opiera się na podziale i równowadze władzy ustawodawczej, władzy wykonawczej i władzy sądowniczej . A rt. 45 ust. 1 Konstytucji gwarantuje każdemu prawo do sprawi edliwego i jaw- nego rozpatrzenia spra wy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, be z stronny i niezawisły sąd. Stosownie zaś do art. 173 Konstytucji s ądy i t rybu nał y są władzą odrębną i niezależną od innych wład z . 6 . Trybunał stwierdza, że w niniejszej sprawie za je dyny skuteczny wzorzec kontroli może być uznany art. 45 ust. 1 Konstytucji. Tylko bowiem ten przepis odnos i się do sfery praw i wolności konstytucyjnych, ochronie których służyć ma skarga konstytucyjna . Powoła- ny przepis wyraża bowiem publiczne prawo podmiotowe do sądu . W orzecznictwie T rybuna- łu , wypracowanym na gruncie art. 45 us t. 1 Konstytucji , jednolicie prezentowany jest pogląd, wskazujący na cztery zasadnicze elementy konstrukcyjne prawa do sądu , a mi anowicie : 1) prawo dostępu do sądu, czyli uruchomien ia procedury przed właściwym, niezależnym, bezstronnym i niezawisłym sądem; 2) prawo do odpowiedniego ukszt ałtowania procedury sądowej, zgodnie z wymogami sprawiedliwości i jawności, w szczególności zgodnie z zasa- dami tzw. sprawiedli wości proceduralnej; 3) prawo do uzyskania wiążącego rozstrzygnięcia OTK ZU A/2024 SK 22/23 poz. 22 5 sądowego; 4) prawo do odpow ie dniego ukształtowania ustroju i pozycji organów rozpoznają- cych sprawy (zob. wyroki z : 9 czerwca 1998 r., sygn. K 28/97, OTK ZU nr 4/1998, poz. 50; 10 maja 2000 r., sygn. K 21/99, OT K ZU nr 4/2000, poz. 109; 6 listopada 2012 r., sygn. K 21/11, OTK ZU nr 10 / A/2012, poz. 119; 15 kwietnia 2014 r., sygn. SK 12/13, OTK ZU nr 4 / A/2014, poz. 41) . Prawo to ma pozostawać – zdaniem skarżącego – w sprzeczności z za kwestion owanym w skardze art. 42 § 3 k.k. Pozostałe wzorce kontroli wskazane w skardze, a obejmujące ar t . 10 ust. 1 oraz art. 173 Konstytucji należy uznać za wzorce nieprawidłowe, i to z dwóch powodów. Po pierwsze, należy stwierdzić, że powołane przepisy nie kreują bezpośrednio konstyt ucyjn ych wolności lub praw . Art. 10 ust. 1 Konstytucji wyraża zasadę ustrojową podziału władz , nato- miast art. 173 Konstytucji wskazuje na odrębność organizacyjną i niezależność sądów i T ry- bunałów od innych władz . Tymczasem, jak już w skazano uprzednio, wzorcami kontroli w postępowaniu prowadzonym na skutek wywiedzenia skargi kon stytucyjnej mogą b yć wy- łącznie te przepisy ustawy zasadniczej, które statuują prawa lub wolności konstytucyjne, a nie odnoszą się do zasad ustrojowych czy też struktury organizacyjnej organów władzy publicz- nej. Po drugie, skarżący nie wykazał, jakie konstytucyjne prawa lub wolności – niepodlegają- ce ochronie na podstawie art. 45 ust. 1 Konstytucji – miałyby wynikać z przywołanych prze- pisów konstytucyjnych. Z tych względów Trybunał postanowił umorzyć postępowanie na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK w zakresie badania zgodności art. 42 § 3 k.k. z art. 10 ust. 1 oraz art. 173 Konstytucji – z powodu niedopuszczalności wydania wyroku. 7 . Ponadto Trybunał stwierdza, że treść skargi uniemożliwia także merytoryczne roz- poznanie zarzutu niezgodności art. 42 § 3 k.k. z art. 45 ust. 1 Konstytucji, ze względu na brak należytego uzasadnienia wskazanego zarzutu. Lektura skargi dowodzi, że skarżący nie wyka- zał, w jaki s posób przewidziany w art. 42 § 3 k.k. mechanizm orzekania środka karn ego w postaci zakazu prowad z enia pojazdów, m.in. w razie popełnienia przestępstwa stypizowa- nego w art. 178a § 4 k.k. miałby pozostawać w sprzeczności z konstytucyjn ym prawem d o sądu , a nie jest rolą Trybunału p oszukiwać takiego uzasadnienia ex officio . W tym zakresie Trybunał podziela stanowisko Prokuratora Generalnego, że skarżący „nie przedstawił uzasad- nienia zarzutu niezgodności art. 42 § 3 k.k. z wzorcem kontroli z art. 45 ust. 1 Konst ytucji, z powołaniem argumentów lub dowodów na jego poparcie. Ogólne stwierdzenie przez Skar- żące g o, że zakwestionowany przepis narusza prawo do sądu nie spełnia tego wymogu. Skar- żący nie wyjaśnił w szczególności, który z aspektów pra wa do sądu został naruszony. Powo- łując się na wybrane wyroki Trybunału, Skarżący nie odniósł jednak stawianych w nich tez do problemu przedstawionego w skardze” (pismo Prokuratora Generalnego, s. 12) . Skarżący, chcąc skutecznie podważyć konstytucyjność art. 42 § 3 k.k . , winien b ył wykazać w uzasad- nieniu skargi, w jaki sposób orzekanie w przedmiocie środka karnego w postaci zakazu pro- wadzenia pojazdów na podstawie zakwestionowanego przepisu narusza konstytucyjne prawo do sądu i w którym konkretnie aspekcie t ego prawa. Argumentacji takiej próżno jednak s zu- kać w rozpoznawanej skardze konstytucyjnej. Uzupełniająco Trybunał zwraca również uwagę, że nie odpowiada prawdzie supozycja skarżącego, iż zakwestionowany w skardze przepis wprowadza sankcję o charakterze bez- względnie oznaczonym, w czym skarżący upatruje jego sprzeczności z konstytucyjnym pra- wem do sądu (skarga, s. 1). D oży w otni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicz- nych , przewidziany w art. 42 § 3 k.k. , ma charakter względnie obligatoryjny . Z dyspoz ycji art. 42 § 3 k.k. explicite wynika bowiem, że sąd może odstąpić od orzeczenia zakazu prowa- dzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywot nio ( także w razie popełnienia przestęp- stwa określonego w art. 178a § 4 k.k.) w sytuacjach ekstraordynaryjnych . Ustalenia w tym zakresie, jak wskazał Sąd Najwyższy w jednym z ostatnich orzeczeń, powinny być każdora- OTK ZU A/2024 SK 22/23 poz. 22 6 zowo „dokonywane na g runcie konkretnej sprawy karnej, z uwzględnieniem całokształtu jej niepowtarzalnych realiów faktycznych i procesowych, dyrektyw wymiaru kary oraz okolicz- ności wpływających na ten wym iar, a zatem powinny dotyczyć zarówno charakteru popełnio- nego przestępstwa, jak i osoby sprawcy” (wyrok z 17 marca 2022 r., sygn. akt III KK 234/21, L ex nr 3343178) . Wbrew zatem twierdzeniom skarżącego, nakaz orzekania na podstawie a rt. 42 § 3 k.k. środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicz- nych doż y wotnio nie ma charakteru absolutnego, co z kolei nie pozwala uznać , że wprowadza on sankcję bezwzględnie oznaczoną. Mając powyższe na względzie , Trybunał postanowił umorzyć postępowa nie, na pod- stawie art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK, w zakresie badania zgodności art. 42 § 3 k.k. z art. 45 ust. 1 Konstytucj i ze względu na niedopuszczalność wydania wyroku. 8. Jedynie na marginesie Trybunał zauważa, że zbliżona do obecnej sprawa została rozstrzygnięta przez Trybunał wyrokiem z 16 grudnia 2020 r. (sygn. SK 46 / 1 9 , OTK ZU A/2020, poz. 71 ), w którym orzeczono , że „ [ a ] rt. 42 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1444, ze zm.), w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 541), w zak resie, w jakim nakazuje sądowi powszechnemu orzeczenie dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mec hanicznych, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa określonego w art. 177 § 2 tej usta w y był w stanie nie- trzeźwości, jest zgodny z art. 45 ust. 1 i art. 65 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej ”. Uprzednie rozstrzygnięcie sprawy o sygn . SK 46 / 19 nie oznacza jednak, że w aktualnej sprawie zachodzi niedopuszczalność wydania orzeczenia ze względu na zasadę ne bis in idem . Powołany wyżej wyrok Trybunału o sygn. SK 46/19 miał bowiem charakter zakresowy i odnosił się do kwestii orzekania na podstawie art. 42 § 3 k.k. środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wsz e lkich pojazdów mechanicznych, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa określonego w art. 177 § 2 k.k. był w stanie nietrzeźwości , podczas gdy niniejsza sprawa dotyczy orzeka nia wskazanego środka karnego na podstawie art. 42 § 3 k.k. w razie popełnienia przestępstwa określonego w art. 178a § 4 k.k . , co oznacza brak tożsamości przedmiotowej spraw o sygn. SK 46/19 i SK 22/23. Z tych wszystkich względów Tr ybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.