P 8/19

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria A Warszawa, dnia 4 lipca 2022 r. Pozycja 43 POSTANOWIENIE z dnia 28 czerwca 2022 r. Sygn. akt P 8/19 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Krystyna Pawłowicz – przewodniczący Mariusz Muszyński Justyn Piskorski – sprawozdawca Jakub Stelina Andrzej Z ielonacki , p o rozpoznaniu , na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 czerwca 2022 r. , pytania prawnego Sądu Apelacyjnego w Warszawie : czy art. 56 ust. 1 pkt 12 w zw iązku z art. 56 ust. 6a ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz. U . z 2018 r . poz. 755 , ze z m.) jest zgodny z art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji , p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie. Orzeczenie zapadło jednogłośnie . UZASADNIENIE I 1. Sąd Apel acyjny w Warszawie VII Wydział Gospo da rczy (dalej: s ąd pytający ) posta- nowieniem z 16 s tycznia 2019 r . (sygn. akt VII Aga 1405/18) przedstawił Trybunałowi Kon- stytucyjnemu pytanie prawne : czy art. 56 ust. 1 pkt 12 w zw iązku z art. 56 ust. 6a ustawy z dni a 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetycz ne (Dz. U . z 201 8 r. poz. 755 , ze zm. ; dalej: u.p.e . ) jest zgodn y z art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konsty tucji. 1.1. Pytanie prawne wystosowano w związku z rozpoznawaniem przez sąd pytający apelacji od wyr oku Sądu Okręgowego w Warszawie – Są du Ochrony Konku rencji i Konsu- mentów w przedmiocie u chylenia dec yzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki (dalej: P rezes URE) stwierdzającej naruszenie przez powoda warunków koncesji na obrót paliwami ciekły- mi poprzez wpr owadzenie do obrotu oleju napędoweg o o jakości nie z godnej z wymogami rozporządzeni a Mi n istra Gospoda rki z dnia 9 grudnia 2008 r. w sprawie wymagań jakościo- OTK ZU A/2022 P 8/19 poz. 43 2 wych dla paliw ciekłych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1058 , ze zm.) i nakładającej na powoda karę pienię żną w wy sokości 5 000 zł. Stan faktycz ny, na gruncie k tórego sąd skierował pytanie prawne, prez e ntował s ię na- stę pująco : Powód jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie obrotu paliwami ciekłymi w oparciu o koncesję udzieloną decyzją P re zesa URE z 10 marca 2011 r. , nr [ … ] . Zgodnie z warunkiem 2.2.3. koncesji, powodow i „ nie wolno czyn ić przedmiotem obrotu paliw ciekłych, których parametry jakościowe są niezgodne z parametrami określony- mi obowiązującymi przepisami i w ynik ającymi z zawartych umów ” . W wyni ku pr zeprowadzonej 5 lutego 2015 r . przez [ … ] Wojewódzk i Inspekt orat In- spekcj i Handlo w ej kontroli stwierdzono , że sprzedawany przez powoda - koncesjonariusza olej napędowy nie spełniał wymogów j akościowych określonych w ro zporząd zeniu. W następ- stwie powyższego 4 listopada 2015 r. P rezes URE wydał decyzję stwierdzającą n a ruszenie i nakł adającą karę w wysokości 5 000 zł (obniżon ą z pierwotnie wyliczonych 32 000 zł ) . Koncesjonariusz odwo łał się od powyższej decyzji . Sąd pi e rws zej instancji uznał, że decyzja został a wydana bez podstawy prawnej z uwagi na fakt, że niespełn i eni e wymogów przewidzianych w przepisach prawa nie mogło być uznane za naruszenie warunku koncesyj- nego – warunek nie konkretyzował obowiązku powoda ani nie wpł ywał na jego treść , zaś do nałożenia k ary w oparciu o dysp ozycję art. 56 ust. 1 pkt 12 u.p.e. ko n iec zn e jest, aby decyzja koncesyjna stanowiła autonomiczne źródło obowiązku – tak, jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z 6 października 2011 r. o sy gn. akt III SK 18/11 . Prezes URE wniósł apelacj ę o d powyższego wyroku. W toku postępowania apelacyj- nego powód wy jaśnił, że sprzedawane przez niego paliwa były d ostarczane przez franczyzo- dawcę , zaś on sam nie miał żadnego wpływu na parametry sprzedawan ego p aliwa. W skaz ał również, że franczyzodawc a , każdo ra zowo dokonywał pobrania próbki paliwa i sprawdzenia j e go jakoś ci. Sąd pytający wskazał , że koncesjonariusz nawet pomimo dołożenia przez niego nale- żytej staranności przy re alizacji obowiązków wynikających z koncesji i b raku możliwości dowiedzenia si ę o naru szeniu t ych obowiązków mógł zostać obciążony karą na s kutek zn acz- nego zakresu dokonan ych naruszeń oraz niezaniechania naruszenia na etapie przedkontrol- nym. 1.2. W o cenie s ądu pytającego , regulacja, na podstawie któ r ej doszło do nałożenia ka- ry na powoda – k oncesjonariusza – prowadzi do niemożności odstąpienia o d obcią żenia karą w sytuacji, w której nie można przypisać mu zarzutu niedołożenia należytej staran ności bądź u myślnego niewłaściwego działania czy też z aniech ania , nawet w wypadku, gdy nie wiedz iał i – rozsądnie rzecz oceniając – nie mógł wiedzieć o ty m , że naru sza warunki wskazane w koncesji. 1.3. Odnosząc się do przywołanych wzorców kontroli sąd p ytają cy powo łał się na orzeczenie Trybunału zapadłe w sprawie o syg n. SK 6/12 (wyrok z 1 lipca 2014 r . ) , w którym Trybunał uznał niez g odność z art. 64 ust. 1 i 3 w zw i ązku z art. 31 ust. 3 Konstytucji przepi- sów ustawy o ochronie p rzyrody , przewidujących obowiązek nałożenia przez właś ciwy organ samorządu terytorialnego adm inistra cyjnej kary pieniężnej za usuni ęcie bez wymaganego zezwolen i a lub zniszczenie przez posiadacz a ni eruchomości drzewa lub krzewu, w sztywno określonej wysokoś ci, bez względu na okoliczności tego czynu. Sąd przywo łał również orzecznictwo Trybunału Kons tytucyjnego wskazujące, że stosowanie kar administracyjnych nie mo ż e opierać się na idei odpowiedzia lnoś ci czysto obiektywnej, całkowicie oderwanej od okoliczności konkretnego przypadku , oraz że podmiot, który nie dope łnił obowiązku admini- stracyjnego , musi mieć możliwość uwolnienia się od odpo wiedzialności przez wykazanie, że OTK ZU A/2022 P 8/19 poz. 43 3 niedopełnienie obowiązku jes t nast ępstwem okoliczności, za które nie ponosi odpowiedzial- noś ci ( por. orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z 1 marca 1994 r., sygn. U 7/93 ). 2. W pi śmie z 17 czerwca 2019 r. Rzecznik Praw Ob ywatelskich poinformo w ał, że nie zgłasza udziału w sprawie. 3 . W piśmie z 29 lipca 2019 r. Prokurator Generalny wniósł o umorzenie postępowania w sprawie ze względu na niedopuszczalność wydania orzeczenia na podst awie art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania prze d T rybu nałem K onstytucyjnym (D z. U. poz. 2072, ze zm.). 4. Stanowisk o Sejmu ni e wpłynęł o . II Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje : 1. Warunki do pusz czalności pytania prawnego. Zgodnie z art. 193 Konstytucji , „ [ k ] ażdy sąd może przedstawi ć Trybunałow i Konsty- tucy jnemu pytanie prawne co do zgodności aktu normatyw nego z Kon s tytucją, ratyfikowa- nymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowied zi n a pytanie prawne zależy rozstrzygnięci e sprawy toczącej się przed sądem ”. Unormowanie to znajduje sw oje odzwierciedlenie również w art. 52 i art . 60 ustawy z dnia 30 listopa d a 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393 ; dalej : u.o.t.p .TK) . Powyższe przepisy wyrażają przesłanki skutecznoś ci wnies ienia oraz merytorycznego rozpoznania pytania prawn ego sądu pr z ez Trybun ał Konstytucyjny. Przesłanki te zostały szczegółowo wyjaśnione w orzecznictwie T rybu nału Konstytucyjnego (zob. np. postano wie- nie z 27 marca 2009 r., sygn. P 10 /09 , OTK ZU nr 3/A/ 2009, poz. 40 ). Zachowują one aktual- ność także na gruncie u.o.t.p.TK . Pytanie prawne powinno zate m spełniać łącznie następujące przesłanki: 1) podmiotową – z pyta niem prawnym może wystąpić tylko sąd, 2) przedmiotową – przedmiotem pytania prawnego może być jedyni e zgodność akt u normatywn ego z Konsty- tucją, ratyfik owanymi umo wami międzynarodowymi lub ust a wą oraz 3) funkcjonalną – musi zachodzić związek między orze czen iem Trybunału a sprawą rozpoznawaną pr zez sąd, na tle której sąd zadał pyta nie prawne. Wyraża się on w zależności o charakter ze bezpośrednim, merytoryc znym i praw nie istotnym (zob. postanowie n ie TK z 30 czerwca 2009 r., sygn. P 34/07 , OTK ZU nr 6 / A/200 9, p oz. 101 i powołane tam orzecznictwo). Niespełnienie której- kolwiek z przesła nek kontroli w trybie pyt ania prawnego stanowi przeszkodę formalną w prowadz eniu merytorycz nego badania konstytucyjności zaskarżonych norm. W takim wy- padku powstaje konieczność umor zenia pos tępowania ze względu na niedo puszczalność wy- dania wyroku (zob. pos tanowienie TK z 3 marca 2 009 r., sygn. P 63/08 , OTK ZU nr 3 / A/2009, poz. 31 ) . 1. 1 . Sąd Apelacyj ny w Warszawie jest sądem w r o zumieniu art. 193 Konstytucji. 1. 2. Wskazany w pytani u pr awnym przedmiot kontroli w postaci art. 56 ust. 1 pkt 12 w zw iązku z art. 56 ust. 6a ustawy z dnia 1 0 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczn e (Dz. U. z 2021 r. poz. 716, ze zm .; dalej: u.p.e.) spełnia przesłankę przedmiotową pytania prawnego. OTK ZU A/2022 P 8/19 poz. 43 4 1. 3. Przesł a nka funk cjonaln a, jak już wskazano, oznacz a i stnienie związku pomiędzy rozp oznawaną przez sąd pytający sprawą a odpowiedzią na zada ne prze z ten sąd pytanie . Dokonując analizy orzecznictwa w zakresie przepisów objętych treścią pytania praw- nego , Trybunał za u waż ył, że w o rzecznictwie Sądu Najwyższego z a padłym na gruncie stanu faktycznego analogicznego do przed stawionego przez sąd pytający wystę puje rozbieżność tego rodzaju, że opowiedzenie się przez sąd meriti po stronie jednego z możliwych rozwią zań będzie m i ało in ny rezu ltat w możliwości stwierdzeni a w ystępowania przes łanki pr zedmioto- wej w postępowaniu zainic jowanym pytaniem prawnym . Zaznaczen ia w tym miejscu wyma- ga, że rozbieżności te nie stanowią elementu analizy przepisów prawa, ale dotyczą je go sub- sumpcj i i zastosowania w stanach faktycznych w to żs a mych z zaistniały mi w niniejszej s pra- wie okolicznościach – czego Trybunał nie jest władny oce niać. Trybunał Konstytucyjny nie posiada kompetencji do badania prawidłowości zastosowania przepisów w od niesieniu do kon kretnego stanu faktycznego. Konstytucyj ne oraz ustawowe kom petencje Trybunału ukształtowały bowiem j ego pozycję jako sądu prawa, a nie sądu faktu. W świetle tych roz- bieżności, Trybunał Konstytucyjny powziął jednak wątpliwości co do występow ania prze- sła n ki funkcjonalnej pytania prawnego . Wątpliw oś c i te, wyni kające z wykła dni art. 56 ust. 1 pkt 12 u.p.e. , wymaga ły szczegółowego omówienia. 1. 4 . Trybunał Konstytucyjny przede wszystkim zauważył , że art. 56 ust. 1 pkt 12 u.p.e. , w brzmieniu : „Karze pieniężne j po dlega ten, kto ni e przest r zega obowiązk ów wynika- jący ch z koncesji” , stanow ił wielokrotnie przedmiot zainteresowania Sądu Najwyższego (da- lej: SN) . W wyroku z 6 października 2011 r. ( sygn. akt III SK 18/11 , Lex nr 1108488 ) SN orzekł, że użyte w dyspozycj i pr zepisu słowo „wyn ikać” znaczy „że coś w ypływa jako wnio- sek (kon kluzja) z czegoś innego”. W dalszej c zęści wyroku stwierdzon o, że dla zastosowania art. 56 ust. 1 pkt 12 u.p.e. konieczne jest ustalenie, że „decyzja o jej [koncesji] udzieleniu mu- si być au t ono micznym źródłem ( … ) obowiązków. Nie moż na natomiast trak t ować jako wyni- kającego z koncesji – obowiąz ku, któ rego bezpośrednim źródł em jest przepis obowiązującego prawa , określający dany obowiązek w sposób umożliwiaj ący jego bezpośrednia realizację bez p o trz eby dodatkowe j konkretyzacji”. SN na po twierdzenie powyższe j tezy posiłkował się nie ty lko wykładni ą językową, ale równi eż systemow ą i funkcjonalną, stwierdzając, że szerokie rozumienie tego przepisu doprowadziłoby do przyjęcia, że inne przewidziane pr z ez ustawo- dawcę w art. 56 u.p.e. okolicznoś ci uprawni ające Prez e sa Urzędu Regulacji E nergetyki (dalej : P rezes URE ) do nałożenia kary na prz edsiębiorcę byłyby zbędne – każde z wymienionych zachowań stanowiłoby bowiem nieprzestrzeganie obowiązków wynikają cyc h z ko ncesji. W dokonanej wykładni SN powoł ywał się również na rozwiązania normatywne dotyczące k onse kwe ncji naruszenia przez koncesjonariusza obowiązków wynikających z koncesji, przewidzianych przez inne przepisy prawa , częściowo nie znajd ujące zastosowani a w aktual- nym stanie prawnym z uwagi na uch ylenie ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działal- n o ści go spodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447, ze zm.) . Sąd Najwyższy wskazał po- nadto, że „ zgodnie z art. 59 ust. 1 i 2 ustawy z dn ia 19 listopada 2 0 09 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540, ze zm.) koncesja na prowadzenie działalności m oże zost ać cofnię- ta w przypadku nieusunięcia w wyznaczonym terminie stanu faktycznego lub prawnego nie- zgodnego z przepisami regu lującymi dz iałalność o bjętą k onc esją lub zezwoleniem, lub z wa- runkami o kreślonymi w koncesji, bądź rażącego naruszenia w arunków okre ślonych w konce- sji lub innych określonych p rzepisami prawa warunków wykonywania działalności, na którą udzielono koncesji. A nalogiczne rozróżnienie międ z y n aruszeniem warunków prowadzenia działal ności określonych w koncesji a naruszeni em warunków wykon ywan ia koncesjonowa- nej działalności określonyc h przepisami prawa, zawarte jest w art. 22 ust. 2 pkt 1 i 2 z dnia 22 sierpnia 199 7 r. o ochr onie osób i mieni a ( D z. U. z 2005 r. , Nr 145, poz. 1221, ze zm.). Z kolei zgodnie z art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 4 l uteg o 1994 r. P rawo geologiczne i górnicze OTK ZU A/2022 P 8/19 poz. 43 5 (Dz. U. z 2005 r. , Nr 228, poz. 1947, ze zm.) organ koncesyjny wzywa do zaniechania nar u- sz eń przepisów ustawy lub nie wypełniania warunków koncesji ” . SN nie dostrzegł podstaw do przyjęcia, że na gruncie prawa energetyc znego zachodzą „szczególne ok [ o ] liczności, któr e usprawiedliwiałyby znacz e nie [znacznie] bardziej restrykcyjne dla przedsiębiorst w energe- tycz nych w poró w nan iu do innych rynków, do których dostęp reglamentowany, czy jest za pomocą instytucji konces ji, okreś lenie zas ad nakładania kar pieniężnych za zachowania trak- tow a ne jako naruszenia obowiązków wynikających z koncesji”. Podsumowując, w ocenie SN , dla przy j ęci a, iż koncesja nakłada na koncesjonariu sza obowiązek, którego naruszenie uzasadnia nałożen i e kary pi eniężnej na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 12 u.p.e. , konieczne jest kumulatywne spełnienie dwóch warunków. Po pierwsze, decyzja o u dzieleni u ko ncesji mus i st anowić autonomiczne źródło obowiązku ko ncesjonariusza, po drugie zaś, musi konkretyzować ba rdziej sz czegółowo niż obowiązujące normy prawne wy- konywanie działaln o ści koncesyjnej. Takie rozumienie treści art. 56 ust. 1 pkt 12 u.p.e . zostało nas tępnie prz y jęt e r ównie ż w szeregu późniejszych orzecz eń SN – wymienić tu można na przykład wyroki z : 19 l istopa- da 2014 r., sygn. akt III SK 82/13, OSNP nr 9/2016, poz. 124 , 28 stycznia 2015 r., sygn. akt III SK 29 / 14 , Lex n r 1653761, czy 22 czerwca 2016 r., sygn. ak t II I SK 33/15 , Lex nr 2077544. W dwóch wyr okach z 27 lutego 2019 r. (sygn. akt I NSK 13/18 i I NSK 15/1 8) SN powtórzył argumentację zaprezentowan ą w sprawie III SK 18/1 1 oraz odniósł ją do narusze- nia postano wienia decyzji koncesyjnej o tr e ści „koncesjonar i usz owi nie wolno czynić przed- mi otem obrotu paliw ciekłych, który ch parametry jakościowe są niezgo dne z param e trami określonymi obowiązującymi przepisami i wynikającymi z zawartych umów” – analogiczne- go zatem , jaki występuje w koncesji udz i elonej powodowi w sp rawie rozpoznawanej przez py tający sąd. W obu wyrokach SN uzn ał, że „ [ d ] ecyzja o udzieleniu koncesji jest tylko wówczas au- tonomicznym (niezależnym) źródłem obowiązku koncesjonariusza, gdy obowiązek o taki ej treści lub zakresie, jak okr e ślony w koncesji , ni e wynika z inn ych źródeł , w szczególnoś ci z obowiązują cych pr zepisów ” . Na podstawie powyższych ustaleń SN doszedł do przekonania, że w wypadku zawar- cia w decyzji koncesyjnej postanowienia o przytoczonej już treści, art. 56 ust. 1 pkt 1 2 u.p.e. nie może zna leźć z astosowania jako podstawa prawna wymierzenia kary przez Prezesa URE. Jednocześnie SN w obu przywo łan ych orzeczeniach zaznaczył, że znany jest mu z urzędu fakt wystąpienia przez sąd pytający z pyta niem prawnym do Trybunału K onstyt u cyj- nego. Doszedł jed nak do przekon ania, że z uwagi na wyraż ony przez SN pogląd co do wy- kładni art. 56 ust. 1 p kt 12 u.p.e. , ud zielona przez Trybunał Konstytucyjny odpowiedź nie mogłaby mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia. Z powyższym stwierdzeniem zgadza się również Tryb u nał Ko nstytucyjn y. Przyjęcie wykładni zapr ezentowanej w obu orze czeniach prowadzi do konstata cji, że w tak im wypadku nie zachodzi przesłanka funkcjonalna dopuszczalności występowania z pytanie m prawnym do Trybunału Konstytucyjnego . M eryto r yczne rozpoznani e sp rawy nie miałoby wpływu na treść orzecz enia sądu pytającego, wobec czego postępowanie to n ależ ałoby umorzy ć z uwagi na niedopuszczalność wydania wyroku – stosownie do treści art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK. W dotychczasowym orzecznictw i e Trybunał wyjaś n ił bow iem, że zal eżność między odpowiedzią na pytanie prawne a r ozstrzygnięciem sprawy polega na tym, że treś ć orzeczenia Try bunału Konstytucyjnego ma wpływ na rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem zadającym pytanie prawne. Zale ż ność ta jest opa r ta na odpowiednie j relacji między treścią kwestionowanego przepi su i stanem faktycznym sprawy , w związku z kt órą zadano pytanie prawne. Przedmiotem pytania prawnego może być tylko przepis mogą cy mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia sprawy, której ono dotyc z y ( tak np.: postanowienie z 15 maja 2007 r ., sygn. OTK ZU A/2022 P 8/19 poz. 43 6 P 13/06 , OTK ZU nr 6 / A/2007, poz. 57 oraz wyroki z: 17 lip ca 2007 r., sygn. P 16/06 , OTK ZU nr 7 / A/2007, poz. 79 , 23 października 2007, sygn. P 10/07 , OTK ZU nr 9 / A/2007, poz. 107 , 20 grudnia 2007 r. , syg n . P 39/06 , OTK ZU nr 11 / A/2007, poz. 161 , 19 lutego 2008 r., sygn. P 49/06 , OTK ZU nr 1 / A/200 8, poz. 5 , 27 ma ja 2008 r., sygn. P 59/07 , OTK ZU nr 4 / A/2008, poz. 64 i 16 czerwca 2008 r., sygn. P 37/07 , OTK ZU nr 5 / A/2008, poz. 80 , a także wyrok z 30 paździ e rni ka 2 00 6 r., sygn. P 10/06 , OTK ZU nr 9 / A/2006, poz. 128 i przywołane tam wcześniejsze orz ecz enia Trybunału ). W wypadk u przyjęcia zaprezentowa- nego sposobu wykładni, związek ten nie występuj e. 1 . 5 . W razie uznania, że p owyższa wykła dnia nie jest poprawna i n ie zosta n ie zasto- sowana przez sąd pytaj ący na gruncie rozpoznawanej p rzez niego s prawy, py tanie prawne ski erowane d o Trybunału Konstytucyjnego mogłoby przekładać się na sposób rozp oznania sprawy przez sąd pytający . Po nieważ jednak – jak już wskazano – T ryb unał nie posiada kom- petencji do opowied zeni a się za sąd w pytający w kwestii wybr anej prze z niego możliwej wykładni , konieczne jest również wykonanie analizy alternatywnego wariant u i ustalenie, czy w wypadku jego prz yjęcia zachodziła będzie przesłanka fun kcjonaln a . Z atem konieczne było ustalen ie, czy w takim wypadku w sprawie zach odzi prze słanka funkcjonalna. Sąd pytający może bowiem wystąpić z pytaniem prawnym do Try bunału w sprawie oceny określonego ak tu normatywnego je dynie wówczas, gdy od odpowiedz i na nie zależy rozstrzygnięcie kon- kretnej sprawy toczącej się przed tym sąde m. J ak już za znaczono, p rzedstawi on a p owyżej wykładnia a rt. 56 ust. 1 pkt 12 u.p.e. nie st anowi jedyne j , jak a może zostać dokonana przez sąd pytający w toku rozpoznania sprawy . W p rzy woła n ej przez ten sąd sprawie o sygn . a kt III SK 14/17 (wyrok z 20 marca 2018 r. , OSNP nr 1/2019 , poz. 12 ) SN , zajmował się postanowieniem dec yzji koncesyjnej, na mocy którego „ko ncesjonariuszowi nie wolno czynić przedmiotem obrotu paliw ciekłych, któr y ch parametry jakościowe są n iezgodne z pa r ametrami wynikającymi z zawartych umów i z norm określonyc h obowiąz ującymi przepisami”. Również w tym o rzeczeniu, wcze śniejszym w sto- sunku d o poglądu wyrażonego w prezentowanych uprzednio wyrokach, SN wyszedł od p r zy- c hylenia się do poglądu w y rażonego w wy r oku o sygn. akt III SK 18/11. Stwierdził jednakże, że sformułowanie „w ynikające z koncesji” nie mo że być rozumiane w ten sposób, że to kon- cesj a jest „samoistnym, wyłącznym i autonomicznym źródłem obowiązku prawneg o ko nce- sjonariusza”. W ocenie SN , jedyni e a kty normaty wne rangi ustawy mogą w demokratycznym państwie prawnym stanowić źró dło praw i obowiązków osób. Organy administracji „jedyni e konkretyzuj ą obowiązki wynikające z ustawy ( … ) nie są natomiast upoważnione do nakłada- nia na osoby obowią zk ów prawnych, które nie mają podstawy ustawowej”. Na gruncie powyżej przedstawionej wykł adni , SN uznał, że obowiązek przewidziany w koncesji – t reściowo identyczny zarówno z obowiązkiem przewid zian ym w koncesji udzie- lonej w sprawie prezentowanej przez pytający sąd, jak i badanym p rzez SN w sprawach o sygn. akt I NSK 1 3/18 i I NSK 15/18 – je st obowiązkiem wynikającym z koncesji w rozu- mieniu art. 56 ust. 1 pkt 12 u.p.e . Uzasadniając taki pogląd, SN ws kazał, że zapis „po pierw- sze – zawiera wyraźnie sformułowany zakaz, a zatem obowiąz ek nieczynienia przedmiotem obrotu paliw ciekłych o parametr ach jakościowych niezgodnych z parametrami wynikającymi z umów zawartych przez koncesjonariusza i z norm określon ych obowią zującymi przepisami, po drugie – wskazany zakaz ( … ) jest określony w treś ci decyzji o udziel eniu koncesji, po trzecie – wskazany waru nek koncesji stanowi konkretyzację ustawowego obowiązku wpro- wadzania do obrotu jedynie paliw spełniających wymaga nia jakościowe , określone dla dane- go paliwa ze względu na ochronę środowiska, wpływ na zdrowie ludzi o raz prawidłową pracę silni ków zamontowany ch w pojazdach”. Według SN, taki zapis przewidziany w tr eści konce- sji nie może być interpretowany jako nakładając y ogólny obow iązek przestrzegania prawa, ale stanowi „warunek koncesji, który precy zyjnie określa, ja kimi względami i wartościa mi OTK ZU A/2022 P 8/19 poz. 43 7 powinno się kierować przedsiębiorstwo energetyczne przy wykonywaniu działalności”. Przyjmując zaprezentowaną powyżej interpret ację , art. 56 ust. 1 pkt 12 u.p.e. może zostać zastosowany w zaprezentowanym przez pytający s ąd stanie faktycznym . 1. 6 . Ustalając relewancję pytania prawnego, należy mieć równ ież na uwadze, że z re- guły nie będzie podstaw do przyjęcia wystąpienia tej przesł a nki wtedy, gdy rozstrzygnięcie sprawy jest możliwe bez uruchomienia instytucji pyt ania p rawnego. Sytuacja taka wys tąpi w szczególności wówczas, gdy istnieje możliwość usunięc ia n asuwających się wątpliwości prawnych za pomocą stosown ej wykładni budzącego z astrz eżenia aktu prawnego bądź też możliwość przyjęcia za podstawę rozstrzygnięcia innego akt u. Innymi słowy – przesłan ka funkcjonalna obejmuje m.in. konieczno ść wykazania, że zastrze żenia zgłoszone wobec kwe- stionowanego przepisu są obiektywnie uzasadnione oraz na tyle istotne, że zachodzi potrzeba ich wyjaśnienia w ramach procedury pyta ń prawnych do Trybun ału Konstytucyjn ego. Jeżeli zatem sąd orzekający poweźmi e wątpliwości natury kon stytucyjnej co do przepisu, który ma być przesłanką rozstrzygnięcia, powi nien w pierwszej kolejności dążyć do ich usunięcia w drodze znanych nauce prawa reg uł interpr etacyjnych i kolizyjnych, w szczególności – jeżeli jest to możliwe – w drodze wykładni zgo dnej z Konstytucją. Takie zachowanie stanowi reali- zację nakazu dokonywani a wyk ładni ustaw w sposób zgodny z Konstytucją i winno poprze- dzać wystąpienie do Tr ybunału Ko nstytucyjn ego z pytaniem p rawnym w trybie art. 193 Kon- stytucji. Pr oces wykładni tekstu pra wnego, który doprowadził do zainicjowania przez sąd postępowania przed Tr ybuna łem, leży u podstaw kontroli konstytucyjności prawa dokonywa- nej przez Trybunał Konstytuc yjny. Z te go powodu rozumo wanie sądu w tym zakresie podlega kontro li Trybunału. Pogląd odm ienny prowadziłby do stanu, w którym Trybunał Konstytucyj- ny musiałby usto sunko wywać się merytorycznie do pytań prawnych opartych na niepełnej bądź wadliwej wykładni d okonywanej przez sądy pows zechne. Na treść konkretnej normy prawne j, która jest stosowana przez sąd, składa się nie tylko literalne brzmienie zaskarżonego przepisu , ale i jego systemowe uwarunkowania, przyjęte poglądy doktryny prawa oraz ukształt owana w te j materii linia orzecznicz a (por. postanowienie TK z 15 maja 2007 r., sygn. P 13/06 i wcześniejsze z 27 kwietnia 2004 r., sygn. P 16/03 , OTK ZU nr 4 / A/2004, poz. 3 6 ). W ocenie sądu pytającego, kwestionowana regulacja prowadzi do zrek onstruowania normy, z godnie z którą organ nie może odstą pić od nałożenia kary w wypad ku, gdy nie doszło do zaprzestania naruszenia. Jak wywodził dalej sąd, w szcze gólności nie ma zatem m ożliwo- ści odstąpienia od wymierzenia kary w przypadku, gdy narusz ający koncesję nie miał św ia- domości tego naruszenia (a nawet przy dołożeniu należytej star anności nie mógł powziąć ta- kiej wiedzy). Sąd wskazał, że kara administracyjna w takim wypadku nie spe łnia swojej funkcji prewencyjnej ani represyjnej. Nie pozwala rów nież na zapobieżen ie takim zdarzeniom w przyszłości z uwagi n a fakt, że ukarany nie miał n awet świadomości naruszenia. 1. 7 . Trybunał Konstytucy jny przypomina, że w polskim systemie prawnym ut rwaliła się zasada prokonstytucyjnej wyk ładni przepisów. Z uwagi n a zasadę domniema nia zgodności aktó w normatywnych niższego rzędu z postanowieniami Konstytucji (zob. wyroki TK z : 7 lutego 2001 r. , sygn. K 27/00 , OTK ZU nr 2/2001, poz. 29 oraz 25 lutego 20 02 r., sygn. SK 29/01 , O TK ZU nr 1 / A/2002, poz. 5 ), podm ioty stosujące prawo, w tym sądy oraz organy administracji, mają c na uwadze treść art. 8 ust. 2 Konstytucji , winny w razie wątpliwości przy jmować takie znaczenie przepisów prawnych, które nie będzie k olidowało z normami k onstyt ucyjnymi . Podkreślić przy t ym należy, że niedopusz czalne jest stwierdzenie niekonsty- tucyjno ści normy lub aktu, jeżeli możliwe jest jego zinterpretowanie w zgodzie z Kons tytucją, przy czym realizacja nakazu takiej wykładni musi do konywać się w ramach obowiąz ującego prawa i być zgodna z przyjętymi dyrektywa mi wyk ładni przepisów prawa, a więc być w y- kładnią secundum legem ( por. L. Morawski, Wykładni a w orzecznictwie sądów. Komenta rz , OTK ZU A/2022 P 8/19 poz. 43 8 Toruń 2002, s. 168 - 170). Również z art. 2 Konstytuc ji wynika nakaz adres owany do wsz yst- kich organów stosującyc h prawo, by stosow ały wy kładnię „zgodną z konstytucją”, tj. starały się nadawać interpretowanym przepisom sens najbardziej odpowiadający warto śc iom chro- nionym konstytucyjnie (co stwierdził SN jeszc ze w wyroku z 24 czer wca 1993 r. , sygn. akt III ARN 33/93; zob. J. Mikołajewi cz, Za sada demokratycznego państwa prawnego w orzecz- nictwie NSA , [w:] Zasada demokratycznego państwa prawnego w K onstytucji RP , red. S. Wronkowska, Warszawa 2006 , s. 191). Ukierun kowanie przez zasadę państwa pra wa wy- kładni prawa dokonywa nej w toku działalności o rzeczniczej uzyskuje szczególnie doniosłe znaczenie, kiedy przemianie rewolucyjnej ulega cały system akceptowanych sp oł ecznie war- tości, zaś ewolucyjnej – system obowiązujące go prawa (por. B. Banaszak, Praw o konstytu- cyjne , Warszawa 2017 , s. 181 - 18 2). 1 .8 . O rzecznictwo wskazuje, że kara pieniężna wymierzana przez Prezesa URE na podstawie art. 56 u.p.e. spełnia cele represyjne za niezastoso wanie się do bezwzględnie obo- wiązującyc h w ymagań, a ponadto prewencyjnie zmierza do wymu szenia na ukaranych przed- s iębiorca ch przestrzegania tych imperatywnych reguł w przyszłości. Funkcja kar pieniężnych nie polega wię c na samym korygowaniu zachowań przeds iębiorców energetycznych. Gene- ralnie ka ry pieniężne pełnią funkcję odstraszającą i prewe ncyjną, a ryzyko ich nałoż enia ma zniechęcać przedsiębiorstwa energetyczne do naruszania obowiązków wynikających z ustawy lub decy zji regulatora (tak np. Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z 26 lipca 2016 r ., sygn. akt VI ACa 799/15 , Lex nr 2111375 ). Kara administr acyjna nie stanowi odpła ty za po- pełniony czyn, lecz ma charakter środka przymusu służącego zapewnieniu realizacji wyko- nawczo - zarządzając ych zadań administracji agregowanych p rzez pojęcie interesu p ubl icznego (zob. wyrok TK z 31 marca 2008 r., SK 75/06 , OTK ZU nr 2 / A / 2008, poz. 30 ). Sa nkcje ad- ministracyjne służą prewencji, zniechęcając do naruszenia obowiązków oraz skłaniając uka- ranego d o zapobieżenia powtórnemu naruszeniu o bowiązków w przy szłości (z ob. wyrok TK z 14 października 2009 r., s ygn . Kp 4/09, OTK ZU nr 9/ A / 20 09, poz. 134 ). Analiza orzecznictwa zapadłego na gruncie przepisów objętych pytaniem prawnym prowadzi do wniosku, że o dpowiedzialność z tytułu naruszenia o bowiązków wynikających z u.p.e . , sankcjonowana karą p ieniężną nakładaną przez Prezesa URE na p odstawie art. 56 us t. 1 u.p.e. , ma charakter odpowiedzialności obiektywnej . N ie jest zatem konieczne wykaza- n ie winy umyślnej lub n ieumyślnej (czy też raczej – pozostając w kategoriach pr awnoka rnych – umyślności lub nieumyślności) kar anego podmiotu. Taki pogl ąd znalazł równi eż swoje odzwierciedlenie w dotychczasowym orzecznic- twie Trybunału Konstytucyjnego , który stwierdził, że „ [ w ] d oktrynie w sprawach deliktów a dministracyjnych przyjmuje się k oncepcję winy obiektywnej, tj. opartej na przewadze obiek- tywnego faktu naruszenia n ormy sankcjonowanej, który sam w sobie uzasadnia postawienie zarzutu niez achowania na leżytej ostrożności wymaga nej w stosunkach danego rodzaj u. W przekonaniu Trybunału Konst ytucyjnego przemawia to za odrzuceniem zasady domnie ma- nia niewinności jako reguły w iążącej organy orzekające o konsekwencjach popełnionego czynu. Trybunał K onstytucyjny podziela pogląd wyrażony w szczególności w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjneg o z dnia 23 kwietnia 2002 r. K. 2/2001, że opłata ja ko sankcja administracyjna nie jest sankcją w rozumieniu prawa karnego. Przesłanką konstruo- wania odpowie dzialności r óżnej od odpowiedzialności karnej jest legitymacja ustaw odawcy do represjonowania bezpra wia z tytułu samej niesubo rdynacji wobec porządku pr awnego, w oderwaniu od warunku czynu, winy i podziałów na klasyczne rodzaje odpowiedzialności oraz poza ustawami kar nymi (tzw. obiektywna konc epcja odpowiedzialności)” (zob . wyrok z 24 stycznia 2006 r., s ygn. SK 52/04, OTK ZU nr 1/ A / 2006, poz. 6, powoływany w wy roku Sądu Ochrony Konkure ncji i Konsumentów z 27 maja 2013 r., sygn. akt XV II AmE 54/11 , Lex nr 1728278 ). OTK ZU A/2022 P 8/19 poz. 43 9 1 . 9 . Nie znacz y to, że nie istnieje możliwość ograniczenia lub wyłączenia tej odpo- wiedzia lno ści, gdyż w zakresie, w jakim dochodzi do wymierzenia przedsiębiorcy kary pie- niężne j, zasady sądowej weryfikacj i prawidłowo ści orzeczenia organu regulacyjnego w tym zak resie powin ny odpowiadać wymogom analogicznym do tych, jakie obowiązują sąd orze- kając y w sprawie karnej. Powoduje to, że przedsiębiorstwo energetyczne może uniknąć kary, g dy wykaże, że obiektywne oko liczności da nej sprawy uniemożliwiają mu przypisanie naru- szenia prze pisów u.p.e. , z uwagi na podjęte przez to przedsiębiorstwo działania o charak t erze ostrożnościowo - prewencyjnym. Do takich okoliczności można zaliczyć np. wprowa dzenie do obrotu paliwa pochodzą cego o d renomowanego dostawcy, którego zgodność z obowiąz ują- cy mi w tym zakresie normami potwierdza dodatkowo stosowny certyfikat (tak też SN w wy- roku z 30 września 2011 r., sygn. akt I I I SK 10/11, Lex nr 1101332, a za nim Są d Apelacyjn y w Warszawie w wyroku z 4 czerwca 2013 r., sygn. akt VI ACa 1527/12 , Lex nr 1342421 , zob. również wyroki SN z : 14 kwietnia 2010 r. , sygn. akt III SK 1/10 , Lex nr 1037765 , 1 czerwca 2010 r. , sygn. akt III SK 5/ 10 , Lex nr 622205 i 21 kwietnia 201 1 r., sygn. akt III SK 45/10, Lex nr 901645, a także 21 września 2010 r., sygn. akt III SK 8 /10, Lex nr 1113035, 4 listopa- da 2010 r., sygn. akt III SK 21/10 , Lex nr 73 7390 i 5 stycznia 2011 r., sygn. ak t III SK 32/ 10 , Lex nr 824312 ) . 1. 10 . Sąd orzekający w pierwszej i drugiej instancji w sprawie z odwołania od dec yzji Prezesa URE sprawuje pełną merytoryczną kontrolę nad wymiarem kary pieniężnej. Nie kon- troluje tylko, czy kar a pieniężna została wymierzona przez Preze sa URE zgo dnie z ustawo- wymi wytycznymi wy miaru kary bądź w sposób odpowiadający zasadom wynikając ym z pragmatyki organu uja wnionej w postaci różnego rodzaju wyjaśnień. S ąd jest także władny sa modzielnie dostosować poziom ostatecznie wymierzanej kar y pieniężnej do u stalonych w sprawie okoliczności , z uwzględnieniem funkcji kar pieniężnych oraz przesłan ek wymiaru kary określonyc h w ustawie bądź wynikających z ogólnych zasa d prawa, regulacji kons tytu- cyjnych, czy zobowi ązań prawnomiędzynarodowych. Sąd nie jest przy tym związany prakty- ką Prezesa URE i wypracowanym przez niego sposobem dochodzenia do ust alenia wysokości kary pien iężnej. W zależności od okoliczności sprawy mo że inaczej rozłożyć akcenty, a nawet przypisać wi ększe lub mniejsze znaczen ie poszczególnym elem entom wpływającym na osta- teczny wymi ar kary pieniężnej ( tak też np. w yrok Sądu Apelacyjn ego w Warszawie z 18 maja 2017 , sygn. akt VI ACa 1909/15 , Lex nr 2317789 ) . Sąd bierze pod uwa gę również prawo przedsiębio rcy do obrony analog icznie do sądu karnego, przed którym oskarżyciel , aby uzy- skać s ądowe potwierdzenie oskarżenia, musi zwłaszcza wykazać bezzasadność wyjaś nień oskarżonego (zob. wyr ok SN z 21 października 2010 r., sygn. akt III SK 7 /10 , Lex nr 1113037 ). 1 . 11 . Podsumow ując powyższe rozważania , Trybunał skonstatował, że zgodnie z ogól - nie przyj ętą wykładnią , kara przewidziana w objętym pytaniem prawnym przepisie ma cha- rakter kary a dministracyjnej, co skutku je obiekty wną odpowiedzialnością za naru szenie nor- my prawnej. Istn ieje jednak możliwość uniknięcia tej odpowiedzialności – zarówno poprz ez wyk azanie, że naruszenie miało miejsce pomimo podjęcia przez przedsiębiorcę działań wska- zuj ących na dołożenie przez n iego stara nności w wykonywaniu obowiązkó w wynikającyc h z koncesji , jak i z uwagi na brak ciągu przyczynowo - skutkowego pomiędzy działanie m czy zaniechaniem koncesjonariusza a wystąpieniem skutku stanowiącego przesłankę nałożenia ka ry. 2. W przedstawionym T rybunałowi Konstytucyjnemu pytaniu prawnym sąd pytają cy w sposób b ardzo lakoniczny zasugerował, że w jego ocenie , koncesjonariusz nie mó gł prze- widywać wystąpienia skutku w postaci wprowadzenia do obrotu oleju napędowego niespeł- OTK ZU A/2022 P 8/19 poz. 43 10 niaj ącego pr zewidzianych w prz episach p rawa norm. W ocenie T rybunału, w takim wypa dku ma miejsc e wskazana już wcześniej i znana w orzecznictwie sytuacja, pozwalająca na roz wa- żenie możliwości uwolnienia się przez koncesjonariusza od obowiązku zapłaty kary . W św ie- tle po wyższego Trybunał doszedł d o przekonania, że przedstawione przez sąd p ytający pyta- n ie prawne nie pozostaje w funkcjonalnym związku ze sprawą. Trybunał w tym mie jscu po raz kolejny przypomina, że pytanie prawne – podobnie jak skarga konstytucyjna – stanowi narzędzie kontroli konkretn ej, a nie abstrakcyjnej. Przedstawienie pyt ania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu wymaga bowiem istnienia merytorycznego i funkcjo nalnego związku między wątpliwością sądu w kwestii kon- stytucyjności aktu normatywnego a konkretn ą sprawą zawisłą p rzed tym sądem, w toku roz- poznawania której pojawiła się wątpliwo ść co do legalności lub konstytucyjności przepisu mającego zastosowani e w tej sprawie. Wiąże się z tym konieczność wykazania przez sąd py- tający zależności między odp owiedzią na pytanie prawne a rozstr zygnięciem sprawy, na któ- rej tle powstała w ątpliwość nat ury konstytucyjnej ( zob. postanowienia TK z: 27 kwietnia 2004 r., sygn . P 16/03, 1 5 maja 2007 r., sygn. P 13/06, czy 21 października 2009 r., sygn. P 31/07 , OTK ZU nr 9 / A/200 9, poz. 144 oraz wyrok TK z 18 listopada 2010 r., sygn. P 29/09 , OTK ZU nr 9 / A/201 0, poz. 104 ). Ustawodawca w art. 52 ust. 2 pkt 5 u.o.t.p.TK wprowadził obowiązek wskazania przez sąd, w jakim zakresie odpowiedź na pytanie prawne może mieć wpływ na rozstrzygnię cie sprawy, w związku z kt órą pytanie zostało przedstawione. Dla spełnienia te go obowiązku nie wystarczy powtórzenie ogólnej formuły ustawowej, ale konieczne jest wykaz anie, że w kon- kretnej sprawie zachodzi zależność między odpowiedzią na pytan ie prawne a rozstrzygnię- ciem tej s praw y, w której zostało ono przedstawione ( zob. wyrok TK z 7 listopada 2005 r., sygn. P 20/04 , OTK ZU nr 10 / A/2005, poz. 111 ). Istota wymagania polega na tym, że sąd powinien określić, jakie skutki dla toczącego się postępowan ia wywrze ew entualne stwier- dze nie, że przepis wskazany jako przedmiot pyt ania prawnego jest niezgodny z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub u stawą. W przypadku przed miotowej sprawy , Trybunał Konstytucyjny w oparciu o przedsta- wione przez sąd pytający pyt anie prawne nie do strzega takiego skutku. Sąd pytający bowiem przeprowadzi ł wywód, wedle którego jest w stanie samodzielnie dokonać prokonstytuc yjnej wykładni objętych pytaniem przepisów – czyniąc tym samym zbędne występowanie z pyta- niem prawny m do Trybuna łu . Co więcej, prz ytoczone w przedmiotowym postanowieniu orze cznictwo jedn oznacznie wskazuje, że problem charakteru normy pozwalającej na nałoże- nie kary administracyjne j na koncesjonariusza może nie znajdować przełożenia na stan fak- tyczny spraw y. Skoro bow iem sąd pytający w skazał, że koncesjonariusz nie przewidywał i nie mógł pr zewidzieć, że pomimo jego prawidłowego postępowania dojdzie do narusze nia normy prawnej, a orz ecznictwo oraz doktryna są zgodne, że nie można nałożyć kary na koncesjona- ri usza w wypad ku, gdy pomiędzy j ego zach owaniem a skutkiem (naruszeniem pra wa) brak jest związku przyczynowego, Trybunał nie dostrzega, w jaki sposób wydanie rozstrzygnięcia w przedm iotowej sprawie mogłoby wpłynąć na wyrok sądu pytającego. 2.1. W związku z p owyższym, Tr ybunał doszedł do przekona nia, że niezależnie od wybranej in t erpretacji sk arżonej normy, na przeszkodzie merytorycznemu rozpoznaniu przed- stawion ego pytania prawnego st a ć będzie brak wymaganego funkcjonalnego związku pomię- dzy odpowiedzią na pytanie a rozstr zygnięciem sprawy. Zdaniem Trybunału, sąd pytający jest w sta nie rozpoznać sprawę bez potrzeby posiłkowania się pomocą ze strony Trybunału Kon- st ytucyjnego – i to niezal eżnie od wybranej przez sąd pytający interpretacji. Dlate go też po- stępowanie wywołane pr zedstawionym pytan iem praw nym należało umorzyć w oparciu o ar t. 59 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK . OTK ZU A/2022 P 8/19 poz. 43 11 2.2. Sąd pytający w treści pytania prawnego powołał również związkowo art. 5 6 ust. 6a u.p.e. , zgodnie z którym „Prezes URE może odstąpić od wymierzenia kary, jeżeli sto- pień szkodli wości czynu je st znikomy, a podmiot zaprzesta ł naruszani a prawa lub zrealizował obowiązek ” . W ocenie Trybunału Konstytucyjnego, adresatem powyższej normy pr awnej nie jest sąd meriti rozpoznający odwołanie , ale organ administracyjny. Z tego wzgl ędu, postano- wienia zawarte w tym przepisie nie są relewan tne dla prz edmiotowej sprawy . S ąd – jak już wskazywano przy okazji rozbudowanego wy wodu dotyczącego art. 56 ust . 1 pkt 12 u.p.e. – na skutek odwołania dokonuje ponownego rozpoznania sprawy, kierując się wskazany mi już dyrekty wami. W orzecznictwie wskazuje się, że roz poznając sprawę, sąd jest władny poddać kontroli prawidłowość niezastoso wania tego przepisu, a także sam odstąpić od wymierzenia kary w oparciu o je go dyspozycję (tak np. SN w w yroku z 15 października 20 14 r., sygn. akt III SK 47/13 , Lex nr 15 40 636 ) . Jednakże – co potwierdza przeprowadzony już wywód – sąd , dokonując kontroli , nie nakłada na koncesjonariusza k ary również w innych wypadkach, w szczególności , gdy stwierdzi brak związku przycz ynoweg o pomiędzy jego zachowanie m a następstwem, które s ta ło się podstawą wydania decyzji przez Prezesa URE. W związku z powyższym w zakresie przywołane go związkowo przepisu postępowanie należało umorzyć, na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK wobec niedop uszczalności wydania wyrok u także w tym zakresie. M ając na uwadze powyższe, Trybunał postanowił jak w sentencji .