III KK 557/25

III KK 557/25 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w składzie: Dnia 11 lutego 2026 r. SSN Michał Laskowski w sprawie N. J. i R. A. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 11 lutego 2026 r., na posiedzeniu bez udziału stron, wniosku obrońcy o wyłączenie sędziego od udziału w rozpoznaniu wniosku p o s t a n o w i ł: na podstawie art. 41 § 1 k.p.k. w zw. z art. 42 § 1 i 4 k.p.k. wyłączyć sędziego SN Małgorzatę Bednarek od udziału w sprawie o wyłączenie SSN Pawła Kołodziejskiego. UZASADNIENIE Do referatu sędziego SN Pawła Kołodziejskiego wpłynęła sprawa III KK 557/25, od orzekania w której, na podstawie art. 41 § 1 k.p.k. w zw. z art. 42 § 1 i 4 k.p.k. postanowieniem Sądu Najwyższego z 5 grudnia 2025 r. został wyłączony pan sędzia Ryszard Witkowski. Obrońca N. J. i R. A. dostrzegł wady w procedurze powołania na stanowisko sędziego SN pana Pawła Kołodziejskiego, wskazując na to, że sędzia ten nominowany do urzędu na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym w ustawie z 8 grudnia 2017 r. nie spełnia wymaganej instytucjonalnej bezstronności i jego udział w rozpoznaniu kasacji prowadzi do naruszenia standardu niezawisłości rozumieniu art. 45 ust. 1 III KK 557/25 2 Konstytucji RP, art. 47 Karty Praw Podstawowych, art. 6 EKPCz oraz art. 19 ust. 1 TUE. i zażądał jego wyłączenia od rozpoznawania przedmiotowej sprawy a na obecnym etapie postępowania wniósł o wyłączenie pani sędzi Małgorzaty Bednarek od rozpoznawania tegoż wniosku złożonego w trybie art. 41 § 1 k.p.k., podkreślając, że ta sama przesłanka dotyczy także jej: została powołana na swoje stanowisko na skutek rekomendacji tego samego KRS. Wniosek okazał się zasadny. Ustalenie, że autor kasacji podniósł pod adresem sędziego referenta zarzut powołania go na stanowisko na wniosek KRS ukształtowanej na podstawie ustawy z 8 grudnia 2017 r., pozwoliło na sięgnięcie po instytucję odsunięcia sędziego objętego wnioskiem od prowadzenia sprawy, na podstawie art. 41 § 1 k.p.k. Pozostawienie przedmiotowej sprawy w referacie pani Małgorzaty Bednarek groziłoby naruszeniem reguły nemo iudex in causa sua i wystąpieniem obawy, że w odbiorze zewnętrznym pojawi się przeświadczenie o istnieniu kierunkowego nastawienia sędziego co do sposobu rozstrzygnięcia kwestii wskazanej w nadzwyczajnym środku zaskarżenia. Dlatego orzeczono jak wyżej. [J.J.] [a.ł]