V KK 124/26

V KK 124/26 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w składzie: Dnia 31 sierpnia 2026 r. SSN Barbara Skoczkowska na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2026 r. sprawy J.K., skazanego za popełnienie przestępstw z art. 200 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k., z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego, od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku, z dnia 6 listopada 2025 r., sygn. akt V Ka 1619/25, zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Kwidzynie, z dnia 25 marca 2025 r., sygn. akt II K 363/24 postanowił 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; 2. obciążyć skazanego J.K. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. [WB] UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Kwidzynie wyrokiem z dnia 25 marca 2025 r., sygn. akt II K 363/24, uznał oskarżonego J.K. za winnego trzech przestępstw z art. 200 § 1 k.k. popełnionych w warunkach ciągu przestępstw z art. 91 § 1 k.k., za które wymierzył mu karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności (I-IV wyroku). Ponadto Sąd na V KK 124/26 2 podstawie art. 41a § 2 i 4 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego na okres po 8 lat zakazy kontaktowania się z pokrzywdzoną oraz zbliżania się do pokrzywdzonej na odległość nie mniejszą niż 50 metrów (pkt V), na podstawie art. 41 § 1a k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. zakazy: zajmowania wszelkich stanowisk, wykonywania wszelkich zawodów, wszelkiej działalności związanych z wychowywaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub z opieką nad nimi – na 8 lat (pkt VI). Na podstawie art. 46 § 1 k.k. Sąd orzekł od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonej nawiązkę w wysokości 3000 złotych. Po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego, w której zarzucono naruszenie art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k., art. 422 § 1 k.p.k. oraz rażącą niewspółmierność kary, Sąd Okręgowy w Gdańsku wyrokiem z dnia 6 listopada 2025 r., sygn. akt V Ka 1619/25, zmienił zaskarżony wyrok w zakresie opisu przypisanych czynów oraz obniżył orzeczoną karę do 2 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności, w pozostałym zakresie utrzymując wyrok Sądu I instancji w mocy. Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego, zaskarżając go w całości, zarzucając: „I. rażące naruszenie prawa procesowego, a mianowicie art. 4, art. 7 i art. 410 k.p.k. przez dokonanie oceny materiału dowodowego w sposób dowolny i sprzeczny z zasadami logicznego myślenia, w szczególności zeznań M.K., której dwukrotne zeznania w sprawie różniły się od siebie; II. rażące naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 200 § 1 k.k. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że zachowanie przypisane skazanemu wypełnia znamiona dopuszczenia się innej czynności seksualnej z małoletnią poniżej 15 lat, podczas gdy z ustalonego w sprawie stanu faktycznego nie wynika, aby doszło do realizacji któregokolwiek z ustawowych znamion tego czynu zabronionego”. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy właściwemu Sądowi do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na kasację Prokurator Rejonowy w Kwidzynie wniósł o oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej. V KK 124/26 3 Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja jako oczywiście bezzasadna, podlegała oddaleniu na posiedzeniu na podstawie art. 535 § 3 k.p.k. W pierwszej kolejności należy wskazać, że drugi zarzut kasacji został postawiony nieprawidłowo. Skarżący podniósł, że w sprawie doszło do naruszenia art. 200 § 1 k.k., tj. obrazy prawa materialnego, bowiem „z ustalonego w sprawie stanu faktycznego nie wynika, aby doszło do realizacji któregokolwiek z ustawowych znamion tego czynu zabronionego”. Uzasadniając ten zarzut obrońca wskazał, że nie było w sprawie jednoznacznych i niewątpliwych ustaleń co do istnienia kontaktu cielesnego lub takiego psychicznego zaangażowania pokrzywdzonej, które w świetle przywołanego orzecznictwa mogłoby zostać uznane za ingerencję w sferę jej wolności seksualnej”. Oznacza to, że skarżący nie kwestionował interpretacji znamion art. 200 § 1 k.k., ale ustalenie przez Sąd I instancji, że rzeczywiście skazany podjął zachowanie, które w tym typie zostało opisane. Zarzut obrazy prawa materialnego ma miejsce zaś jedynie wtedy, gdy stan faktyczny został w orzeczeniu ustalony prawidłowo a nie zastosowano do niego właściwego przepisu prawa materialnego, a także wówczas, gdy nie zastosowano określonego przepisu w sytuacji, gdy jego zastosowanie było obowiązkowe. Natomiast nie zachodzi taka obraza, kiedy wadliwość zaskarżonego orzeczenia jest wynikiem błędnych ustaleń przyjętych za jego podstawę lub naruszenia przepisów prawa procesowego. Pogląd, że przy zarzucie naruszenia prawa materialnego za punkt wyjścia należy przyjmować nie to co sąd ustalił, lecz to co powinien ustalić jest nie do zaakceptowania i tak ujmowany zarzut obrazy prawa materialnego jest w istocie zarzutem błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dni: 8 stycznia 2002 r., V KKN 214/01; 16 lipca 2025 r., I KK 192/25). Podnoszenie zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych nie jest zaś możliwe w postępowaniu kasacyjnym, co czyni zarzut niedopuszczalnym. Z powyższym zarzutem bezpośrednio wiąże się podnoszone naruszenie art. 4, 7 i 410 k.p.k. (które prawidłowo powinno być ujęte jako zarzut nieprawidłowej kontroli odwoławczej, skoro Sąd odwoławczy nie dokonywał samodzielnie ustaleń V KK 124/26 4 faktycznych). Argumentem mającym uzasadnić brak sprawstwa skazanego miała być nienależyta ocena zeznań pokrzywdzonej. Kwestia ta pojawia się w treści zarzutu kasacyjnego: zeznania te, składane dwukrotnie, miały – zdaniem obrońcy – różnić się od siebie. Rzecz jednak w tym, że argumentacji dotyczącej tej kwestii skarżący nie rozwinął, wskazując jedynie – poza ogólnikowymi stwierdzeniami dotyczącymi zasady swobodnej oceny dowodów – że „w motywach wyroku Sądu Okręgowego brak jest dostatecznej próby takiej właśnie analizy ujawnionych w toku postępowania okoliczności i rozstrzygnięcia o tym, czy rzeczywiście — i w tym kontekście ocenianie — pozwalają one przypisać skazanemu sprawstwo zarzucanego czynu z aktu oskarżenia. (…) Zważyć bowiem należy, iż pokrzywdzona zeznawała w niniejszej sprawie dwukrotnie, a jej relacje zdarzeń różniły się od siebie. Zważywszy, iż w niniejszej sprawie istotne jest rozstrzygnięcie czy do innych czynności seksualnych w ogóle doszło, nie można jak to dowolnie przyjął Sąd Okręgowy stwierdzić, że mimo niespójnych zeznań M.K., skazany dopuścił się zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów”. Obrońca spostrzegł przy tym, że „skazany od początku postępowania konsekwentnie nie przyznawał się do popełnienia zarzucanego mu czynu”. Skarżący nie wykazał w ten sposób naruszenia jakichkolwiek przepisów postępowania. W tym kontekście należy podkreślić, że Sąd Okręgowy w Gdańsku – wobec braku uzasadnienia wyroku Sądu I instancji – szczegółowo ocenił zeznania świadków i wyjaśnienia skazanego. Po pierwsze, z dowodów zgromadzonych w sprawie – nie tylko pochodzących z zeznań pokrzywdzonej, ale też innych świadków oraz biegłego psychologa – wynika dopuszczanie się przez skazanego innych czynności seksualnych wobec pokrzywdzonej. Sąd odnotował jednocześnie to, że zeznania pokrzywdzonej różniły się od siebie. Rzecz w tym, że różnica dotyczyła nieistotnych szczegółów, zaś spójne względem siebie były zeznania pokrzywdzonej co do dokonywania wobec niej zachowań realizujących znamiona art. 200 § 1 k.k. Sąd Okręgowy opisał również powody, dla których uznał dowody z wyjaśnień skazanego oraz zeznań brata skazanego za niewiarygodne lub niemające znaczenia dla sprawy. V KK 124/26 5 W konsekwencji nie sposób twierdzić, że Sąd odwoławczy naruszył przepisy, którymi powinien kierować się w postępowaniu odwoławczym, co czyni kasację obrońcy skazanego oczywiście bezzasadną. O kosztach orzeczono na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w postanowieniu. SSN Barbara Skoczkowska [WB] [r.g.]