III KK 122/26

III KK 122/26 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w składzie: Dnia 31 sierpnia 2026 r. SSN Barbara Skoczkowska na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2026 r. sprawy M.B., skazanego za popełnienie przestępstwa z art. 178b k.k., z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego, od wyroku Sądu Okręgowego w Rzeszowie, z dnia 15 października 2025 r., sygn. akt III Ka 506/25, zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Łańcucie, z dnia 20 marca 2025 r., sygn. akt II K 188/23 postanowił 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; 2. obciążyć skazanego M.B. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego; 3. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz radcy prawnego K.K. z Kancelarii Prawnej w Ł. kwotę 885,60 zł, w tym 23 % VAT, z tytułu wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji. [WB] UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Łańcucie wyrokiem z dnia 20 marca 2025 r., sygn. akt II K 188/23, uznał oskarżonego M.B. za winnego szczegółowo opisanego w wyroku III KK 122/26 2 przestępstwa z art. 178b k.k., za które wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności (pkt I), a ponadto orzekł wobec oskarżonego na podstawie art. 42 § 1a k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na rok (pkt II). Po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego, w której zarzucono błąd w ustaleniach faktycznych, naruszenie art. 7 k.p.k. oraz rażącą niewspółmierność kary, a także apelacji Prokuratora Rejonowego w Łańcucie, w której zarzucono naruszenie art. 43a § 2 k.k., Sąd Okręgowy w Rzeszowie wyrokiem z dnia 15 października 2025 r., sygn. akt III Ka 506/25, zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że na podstawie art. 43a § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w wysokości 5 000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej, w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymując w mocy. Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego, zaskarżając go w całości, zarzucając: „- rażące naruszenie prawa, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 433 § 2 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k. poprzez nierozważenie w stopniu dostatecznie wnikliwym zarzutów apelacji obrońcy; - rażące naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a mianowicie art. 410 k.p.k., art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k., polegające na arbitralnym oraz bezkrytycznym zaakceptowaniu przez Sąd odwoławczy niewątpliwie nieprawidłowej oceny materiału dowodowego poczynionego przez Sąd I instancji i przez to brak należytej kontroli odwoławczej zastosowania art. 7 k.p.k. w toku przeprowadzonego postępowania, przy jednoczesnym ogólnikowym powoływaniu się na poprawność orzeczenia sądu a quo: - rażące naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a mianowicie art. 457 § 2 i 3 k.p.k. poprzez nienależyte uzasadnienie podstaw rozstrzygnięcia oraz nie odniesienie się do argumentacji strony postępowania, podczas gdy treść art. 457 § 3 KPK nakłada na sąd odwoławczy obowiązek należytego uzasadnienia podstaw orzeczenia oraz odniesienia się do argumentacji strony apelującej; III KK 122/26 3 - rażące i mające istotny wpływ na naruszenie prawa procesowego, to jest art. 410 KPK i polegającego na przyjęciu, że oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona występku z art. 178b k.k., podczas gdy żaden z dowodów przeprowadzonych w toku przewodu sądowego nie wykazał, aby oskarżony M.B. prowadził auto m-ki V., o numerze rej. (…) w dniu 13 stycznia 2023 roku w miejscowości R., woj. […]; - rażące naruszenie art 424 KPK i art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. i art. 5 § 2 k.p.k. przez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu wyroku do wszystkich podniesionych w apelacji zarzutów, w szczególności do zeznań świadka G.P., w których przyznał się, że to właśnie on kierował autem m-ki V. o numerze rej. (…) w dniu 13 stycznia 2023 roku w miejscowości R., woj. […]; - rażące naruszenie prawa, które miało wpływ na treść zaskarżonego wyroku Sądu odwoławczego, a mianowicie art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez nierozważenie zarzutów apelacji oraz nierozważenie treści apelacji, a tym samym pozbawienie oskarżonego M.B. prawa do sprawiedliwego procesu karnego”. Podnosząc powyższe zarzuty obrońca skazanego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Rzeszowie, jako sądowi odwoławczemu, do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na kasację Prokurator Rejonowy w Łańcucie wniósł o oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja podlegała oddaleniu na posiedzeniu w trybie określonym w art. 535 § 3 k.p.k. ze względu na oczywistą bezzasadność. Zarzuty kasacji sprowadzają się w zasadzie do dwóch kwestii: podnoszonej przez skarżącego nieprawidłowej kontroli odwoławczej dokonanej przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie oraz próby wzruszenia ustaleń faktycznych w sprawie. W tym miejscu przypomnieć należy, że o naruszeniu art. 433 § 2 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k. można twierdzić zasadnie wówczas, gdy sąd odwoławczy zupełnie pominął argumentację skarżącego zaprezentowaną w środku zaskarżenia, a więc nie wywiązał się z obowiązku wszechstronnego rozważenia zarzutów apelacji, a także wówczas, gdy nie wyjaśnił motywów takiego postąpienia. Z kolei zakwestionowanie III KK 122/26 4 ustaleń faktycznych, z uwagi na brzmienie art. 523 § 1 k.p.k., w postępowaniu kasacyjnym jest niedopuszczalne. Zarzuty naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. nie zostały przez obrońcę skazanego należycie wykazane. Skarżący jedynie ogólnikowo wskazał, że zarzuty apelacyjne zostały ocenione przez Sąd odwoławczy niedostatecznie wnikliwie oraz bez „odniesienia się do argumentacji strony apelującej”, a jednocześnie Sąd odwoławczy arbitralnie i bezkrytycznie zaakceptował „niewątpliwie nieprawidłową ocenę materiału dowodowego poczynionego przez Sąd I instancji”. Zdaniem skarżącego Sąd pominął również zarzut dotyczący oceny zeznań świadka G.P. W zasadzie istotą zarzutów była ocena tego, czy skazany był kierowcą samochodu, tj. sprawcą zarzucanego przestępstwa. Należy jednak stwierdzić, że Sąd odwoławczy nie pominął zarzutów odnoszących się do ustaleń w zakresie sprawstwa skazanego oraz wyjaśnił, dlaczego nie powinno się ich uwzględnić. Nie uchybił treści art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. twierdząc, że rozpoznanie skazanego jako kierowcy samochodu mogło być ustalone na podstawie zeznań funkcjonariuszy Policji. Sąd wskazał ponadto, że w tym zakresie ustalenia innych świadków nie zasługują na uwzględnienie. Warto odnotować, że w przypadku braku uwzględnienia zarzutów apelacyjnych sąd odwoławczy nie jest zobowiązany do szczegółowego wykazywania racji, dla których utrzymał w mocy wyrok sądu I instancji. Co więcej, skarżący uzasadniając zarzuty kasacyjne powiela w zasadzie argumentację zawartą w apelacji. Tymczasem postępowanie kasacyjne nie stanowi postępowania „trzecioinstancyjnego”. Z powyższym spostrzeżeniem wiąże się też to, że skarżący w uzasadnieniu kasacji forsuje tezę, jakoby skazany nie był kierowcą samochodu, za którym podążali funkcjonariusze Policji. Skarżący nie konfrontuje jednak alternatywnego przebiegu zdarzeń z ustaleniami faktycznymi, których dokonał Sąd I instancji. W wyroku pierwszoinstancyjnym wyraźnie wskazano – co potwierdził Sąd odwoławczy – dlaczego zeznania świadka G.P. oraz pracodawcy R.B. nie zasługują na uwzględnienie przy ustalaniu stanu faktycznego. Skarżący po raz kolejny twierdzi w kasacji, iż G.P. przyznał się, że to on kierował pojazdem, ale nie odnosi się do szczegółowo opisanych powodów, dla których zeznania te okazały się dla Sądów III KK 122/26 5 obu instancji niewiarygodne (w szczególności braku spójności zeznań). Podobnie skarżący twierdzi, że z zeznań pracowników firmy oraz pracodawcy wynika, że skazany w czasie popełnienia przestępstwa był obecny w pracy. Skarżący całkowicie pomija ustalenie Sądu I instancji, zgodnie z którym świadek R.B., pracodawca skazanego, „nie pamiętał, czy oskarżony w dniu 13.01.2023 świadczył na jego rzecz pracę”, a ponadto „fragment listy obecności nie potwierdza świadczenia przez oskarżonego pracy w tym dniu”. Na marginesie należy odnotować, że te fragmenty zarzutów kasacyjnych oraz ich uzasadnienia, które bezpośrednio odnosiły się do kwestii sprawstwa czynu skazanego, nie mogły być brane pod uwagę w postępowaniu kasacyjnym ze względu na niedopuszczalność kwestionowania w tym postepowaniu ustaleń faktycznych. W konsekwencji żaden z zarzutów podniesionych przez obrońcę skazanego nie zasługiwał na uwzględnienie, co skutkowało oddaleniem kasacji jako oczywiście bezzasadnej. O kosztach orzeczono na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak na wstępie. [WB] [a.ł]