I NSW 12/26

I NSW 12/26 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w składzie: SSN Elżbieta Karska Dnia 16 września 2026 r. w sprawie ze skargi M. J. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 31 lipca 2020 r., sygn. I NSW 4977/20 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 16 września 2026 r., odrzuca skargę. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z 31 lipca 2020 r. Sąd Najwyższy pozostawił bez dalszego biegu protest wyborczy M.J. przeciwko wyborowi Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Skargę o wznowienie postępowania od powyższego postanowienia Skarżący oparł na podstawie „art. 4011 k.p.c. w związku z art. 401 § 1 k.p.c., w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 16 kwietnia 2026 r. Sygn. Akt K 8/26”, wnosząc o wznowienie postępowania i uchylenie tego postanowienia w całości, oraz „zniesienie postępowania przed Sądem w całości, jak również skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania z uwagi na wadliwość postępowania i składu orzekającego przed sądem w toku postępowania jak i poprzedzających go postanowień w tym w przedmiocie wyłączenia, albowiem tam zastosowano tryb rozpoznania wniosku o wyłączenie niezgodny z prawem Unii, a w konsekwencji sprawę rozpoznawał skład z udziałem osoby nie mającej statusu Sądu w rozumieniu I NSW 12/26 2 Art. 6 ust. 1 EKPCz i Art. 47 Karty Praw Podstawowych”. Skarżący powołał się na niezgodność z prawem z tej przyczyny składu, który orzekał w przedmiotowej sprawie. W związku z wymienionym orzeczeniem TK podniósł, że skoro skład Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Rady Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw był nielegalny, to osoby nominowane przez taki organ nie są skutecznie nominowane na urząd sędziego. Zarządzeniem z 31 lipca 2026 r., doręczonym 10 sierpnia 2026 r., pełnomocnik skarżącego A. N. został wezwany do uzupełnienia braków skargi poprzez: przedłożenie pełnomocnictwa do reprezentowania Skarżącego przed Sądem Najwyższym; jednoznaczne określenie podstawy wznowienia i jej uzasadnienie, gdyż art. 4011 k.p.c. oraz 401 k.p.c. stanowią odrębne podstawy wznowienia, ponadto podstawa określona w skardze jako 401 § 1 k.p.c. nie istnieje; wskazanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi; uprawdopodobnienie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu i dopuszczalność wznowienia, złożenia dwóch odpisów skargi, w terminie tygodniowym pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie Skarżący wniósł 17 sierpnia 2026 r. pismo, w którym ponownie wskazał jako podstawy skargi te same co uprzednio przepisy, tj. art. 4011 k.p.c. oraz „art. 401 § 1 k.p.c.”, odniósł się do kwestii zachowania terminu do wniesienia skargi, załączając jednocześnie do tego pisma wymagane pełnomocnictwo. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 409 k.p.c., który określa wymagania skargi o wznowienie postępowania, skarga ta powinna czynić zadość warunkom pozwu oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz wniosek o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. W przypadku, gdy skarga jest dotknięta brakiem któregokolwiek z tych elementów, skarżący powinien zostać wezwany do ich uzupełnienia na podstawie art. 130 k.p.c. w zw. z art. 406 k.p.c. Ponadto na żądanie sądu skarżący może także zostać zobowiązany do uprawdopodobnienia okoliczności stwierdzających zachowanie terminu I NSW 12/26 3 lub dopuszczalność wznowienia (art. 410 § 2 k.p.c.). Jak trafnie wskazano w orzecznictwie Sądu Najwyższego za brak formalny skargi należy uważać nie tylko niewskazanie lub nieuzasadnienie podstawy wznowienia, lecz również niejasność w jednym bądź drugim zakresie (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 9 października 2002 r., IV CZ 119/02). Skarżący pomimo wezwania do uzupełnienia braków skargi zadośćuczynił temu wezwaniu jedynie w ograniczonym zakresie. Skarżący ponownie wadliwie powołał jako podstawę skargi „art. 401 § 1 k.p.c.”, a zapewne chodziło mu jednak o art. 401 pkt 1 k.p.c. Jeśli tak to należy stwierdzić, że na przepis ten można skutecznie się powoływać wyłącznie w przypadku, gdy skargę o wznowienie postępowania wnosi się od wyroku (postanowienia merytorycznego) nie zaś postanowienia o charakterze formalnym, tak jak ma to miejsce w sprawie niniejszej. Zważywszy, że w swym piśmie uzupełniającym Skarżący całkowicie zaniechał przedstawienia jakichkolwiek argumentów mających stanowić uzasadnienie podstaw skargi i powołał się na te podstawy – jak się wydaje – w sposób równoległy bez bliższego wyjaśnienia tej istotnej kwestii, nie można uznać, ażeby w zakresie wskazania podstaw i ich uzasadnienia skarga spełnia wymaganie określone w art. 409 k.p.c. Jeśli dodać jeszcze do tego, że wywody skargi w istocie koncentrują się wokół kwestii zarzutu wadliwego powołania sędziego, który orzekał w zakończonej zaskarżonym postanowieniem sprawie, co w świetle art. 29 § 3 i 4 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (tekst jedn. Dz.U. 2024, poz. 622) jest zakazane, prowadzi to do jednoznacznego wniosku, iż doszło do wadliwego skonstruowania podstaw skargi, a w konsekwencji, że skarga jest nie tylko niedopuszczalna z uwagi na jej nieusunięte nadal braki, lecz także z powodu nie oparcia jej na ustawowej podstawie wznowienia, a to prowadzi do jej odrzucenia. Z tych oto przyczyn Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, stosownie do art. 410 § 1 k.p.c. JW [a.ł]