I NSP 535/26

I NSP 535/26 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w składzie: Dnia 28 października 2026 r. SSN Oktawian Nawrot (przewodniczący) SSN Paweł Czubik SSN Grzegorz Pastuszko (sprawozdawca) w sprawie ze skargi I. M. i W. M. na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. I ACa 3203/24, z udziałem Skarbu Państwa – Prezesa Sądu Apelacyjnego w Warszawie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 28 października 2026 r.: 1. stwierdza, że w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. I ACa 3203/24 nastąpiła przewlekłość postępowania; 2. zaleca Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie wyznaczenie terminu w celu rozpoznania sprawy I ACa 3203/24, w ciągu trzech miesięcy od daty zwrotu akt; 3. w sprawie o sygn. I ACa 3203/24, w terminie trzech miesięcy od daty zwrotu akt; 4. przyznaje I. M. i W. M. od Skarbu Państwa – Sądu Apelacyjnego w Warszawie sumy pieniężne w wysokości po 2000 (dwa tysiące) złotych za okres od 27 stycznia 2023 r. do 28 października 2026 r.; 5. oddala skargę w pozostałym zakresie; 6. zasądza od Skarbu Państwa – Sądu Apelacyjnego w Warszawie na rzecz I. M. i W. M. kwoty po 240 (dwieście I NSP 535/26 2 czterdzieści) złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas po upływie tygodnia od dnia jego doręczenia Skarbowi Państwa – Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego; 7. nakazuje Skarbowi Państwa – Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie zwrócić I. M. i W. M. opłaty sądowe w kwotach po 200 (dwieście) złoty. Paweł Czubik Oktawian Nawrot Grzegorz Pastuszko UZASADNIENIE Pismem z 8 lipca 2026 r. (data prezentaty Sądu Apelacyjnego w Warszawie), I. M. i W. M. (dalej: „skarżący”), reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, za pośrednictwem Sądu Apelacyjnego w Warszawie, wnieśli do Sądu Najwyższego skargę na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki, toczącej się przed tym Sądem pod sygn. I ACa 3203/24. Pismem z 9 października 2026 r. (data prezentaty Sądu Najwyższego) Sąd Apelacyjny w Warszawie przedstawił ww. skargę Sądowi Najwyższemu. W przedmiotowej skardze skarżący wnieśli o: 1. stwierdzenie przewlekłości postępowania w sprawie z ich powództwa przeciwko Bank AG z siedzibą w W. prowadzącemu w Polsce działalność za pośrednictwem oddziału Bank AG (Spółka Akcyjna) Oddział w Polsce, toczącej się obecnie przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie, sygn. I ACa 3203/24; 2. wydanie Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie, rozpoznającemu sprawę zalecenia, aby Sąd ten niezwłocznie wydał zarządzenie o wyznaczeniu terminu rozprawy apelacyjnej w przedmiotowej sprawie na dzień przypadający nie później niż 2 miesiące od stwierdzenia przewlekłości i w terminie tym rozprawę tę przeprowadził; 3. przyznanie każdemu ze skarżących od Skarbu Państwa – Sądu Apelacyjnego w Warszawie sumy pieniężnej w wysokości po 7500 złotych; I NSP 535/26 3 4. zwrócenie skarżącym od Skarbu Państwa – Sądu Apelacyjnego w Warszawie kosztów postępowania, tj. kwoty 400 zł tytułem opłaty sądowej od skargi oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wnieśli również o dopuszczenia dowodu z wydruków korespondencji mailowej prowadzonej w imieniu skarżącego W. M. przez córkę N. M. i pełnomocnika w sprawie leasingu auta, na fakt niedogodności będących konsekwencją przewlekłością postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że pozwem z 25 stycznia 2023 r. wnieśli o zasądzenie na swoją rzecz łącznie 685 224,24 zł oraz 287 463,69 CHF wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dat wskazanych w treści pozwu od pozwanego Banku. Postępowanie przed Sądem Okręgowym w Warszawie zakończyło się wydaniem wyroku 19 czerwca 2024 r., od którego obie strony wniosły apelację. Dalej podali, że wpływ obu środków zaskarżenia został odnotowany w Portalu Informacyjnym Sądów Powszechnych 27 sierpnia 2024 r. W tym dniu akta sprawy zostały przekazane do Sądu Apelacyjnego w Warszawie. Następnie 28 sierpnia 2024 r. został wyznaczony sędzia, a 5 września 2024 r. zarejestrowano sprawę. Na zarządzenie Sądu II instancji z 16 marca 2026 r. każdej ze stron postępowania doręczono odpis apelacji strony przeciwnej. Odpis apelacji pozwanego doręczono pełnomocnikowi skarżących 20 marca 2026 r., na którą wnieśli odpowiedź 2 kwietnia 2026 r. Jak podkreślili skarżący, doręczenie odpisów apelacji nastąpiło po 18 miesiącach od ich złożenia, i do dnia wniesienia niniejszej skargi Sąd Apelacyjny w Warszawie nie podjął dalszych czynności w niniejszej sprawie, w tym nie został wyznaczony termin rozprawy apelacyjnej. Skarżący podnieśli, że przedmiotem postępowania z ich powództwa są roszczenia wynikające z dwóch umów kredytów hipotecznych indeksowanych do waluty obcej (CHF). Według nich sprawa ta nie ma charakteru szczególnie skomplikowanego ani pod względem faktycznym, ani prawnym, dotyczy bowiem zagadnień, które od wielu lat stanowią przedmiot licznych postępowań sądowych, a także bogatego i ugruntowanego orzecznictwa zarówno sądów krajowych, jak i Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Tym samym – zdaniem skarżących – przedmiotowe postępowanie należy uznać za typowe dla kategorii spraw dotyczących kredytów indeksowanych lub denominowanych do waluty obcej. I NSP 535/26 4 Skarżący zauważyli kolejno, że pomimo upływu blisko czterech lat od wszczęcia postępowania nie doczekali się prawomocnego rozstrzygnięcia, co wywołuje dla nich daleko idące i realne konsekwencje w sferze życia osobistego, majątkowego oraz zawodowego. Przedłużający się stan niepewności prawnej uniemożliwia im swobodne planowanie przyszłości oraz podejmowanie istotnych decyzji życiowych. W szczególności pozostają oni ograniczeni w możliwości swobodnego rozporządzania należącą do nich nieruchomością, bowiem w dziale IV księgi wieczystej nadal ujawniona jest hipoteka ustanowiona na rzecz Banku jako zabezpieczenie roszczeń wynikających z kwestionowanych umów kredytowych. Oznacza to, że nie mogą oni w pełni korzystać z przysługującego im prawa własności, w szczególności mają utrudnioną możliwość sprzedaży nieruchomości, jej obciążenia lub wykorzystania jako zabezpieczenia ewentualnego finansowania. Skarżący wskazali również, że równie istotne są negatywne skutki w zakresie ich sytuacji finansowej. W związku z prowadzonym sporem oraz sposobem raportowania zobowiązań przez Bank zostali oni wpisani do rejestru Biura Informacji Kredytowej (BIK), co w praktyce znacząco ogranicza ich zdolność kredytową. Powoduje to trudności w uzyskaniu finansowania na realizację bieżących potrzeb życiowych i inwestycyjnych, a w przypadku pozytywnej decyzji kredytowej skutkuje koniecznością akceptacji mniej korzystnych warunków finansowania, w tym wyższego oprocentowania lub dodatkowych zabezpieczeń. Tym samym przewlekłość postępowania wywołuje wymierne i aktualne konsekwencje ekonomiczne, które wykraczają poza sam przedmiot sporu sądowego. Przykład w tym względzie stanowi wydruk korespondencji mailowej prowadzonej z pełnomocnikiem w sprawie leasingu auta, gdzie odmówiono udzielenia leasingu a następnie przedstawiono gorsze warunki jego finansowania. Skarżący podnieśli, że nie można pominąć wpływu przedłużającego się postępowania na ich stan psychiczny. Wieloletnie oczekiwanie na prawomocne rozstrzygnięcie, przy jednoczesnym braku możliwości przewidzenia terminu zakończenia sprawy, stanowi źródło stałego napięcia, stresu oraz poczucia- niepewności co do ich sytuacji prawnej i finansowej. Jak zaznaczyli, stan ten utrzymuje się nieprzerwanie od niemal czterech lat i negatywnie oddziałuje na ich codzienne funkcjonowanie oraz poczucie bezpieczeństwa. W konsekwencji – ich zdaniem – przewlekłość postępowania nie ma wyłącznie charakteru formalnego, lecz przekłada się na rzeczywiste i odczuwalne naruszenie praw oraz uzasadnionych I NSP 535/26 5 ich interesów. Każdy kolejny okres oczekiwania na prawomocne rozstrzygnięcie pogłębia stan niepewności prawnej oraz utrzymuje ograniczenia w zakresie wykonywania prawa własności i możliwości swobodnego kształtowania swojej sytuacji majątkowej oraz finansowej. Skarżący ponadto zauważyli, że nastąpiło rażące naruszenie prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, gdyż postępowanie w tej sprawie trwa zdecydowanie dłużej, niż jest to konieczne dla wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych, które są istotne dla jej rozstrzygnięcia i to nawet przy uznaniu wyjątkowego obciążenia sprawami podobnymi do spraw skarżących Sądu Apelacyjnego w Warszawie. Jak dodali, zwłoka w rozpatrzeniu sprawy naraża ich przede wszystkim na konsekwencje finansowe i podtrzymuje u nich stan niepewności. Mając powyższe na uwadze, skarżący wnieśli o łączną kwotę 15 000 zł, tj. po 7500 złotych na rzecz każdego z nich, stwierdzając, że nie jest ona wygórowana i będzie stanowić odpowiednią rekompensatę. W piśmie z 23 października 2026 r. (data prezentaty Sądu Najwyższego), stanowiącym odpowiedź na skargę, Prezes Sądu Apelacyjnego w Warszawie zgłosił swój udział w sprawie, wniósł o stwierdzenie przez Sąd Najwyższy swojej niewłaściwości i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu, z ostrożności procesowej wniósł o oddalenie skargi. W stanowisku, jakie zaprezentował, w pierwszej kolejności przedstawił przebieg czynności w sprawie, wskazując, że sprawa została zainicjowana pozwem z 27 stycznia 2023 r. Sąd Okręgowy w Warszawie 19 czerwca 2024 r. wydał wyrok w sprawie. Akta sprawy wraz z apelacjami obu stron zostały przekazane do Sądu Apelacyjnego w Warszawie 27 sierpnia 2024 r. Kolejnego dnia w sprawie został wylosowany sędzia referent. Sprawa wpisano do repertorium ACa 29 sierpnia 2024 r., w zarządzeniu wskazano, że sprawa zostanie rozpoznana według kolejności wpływu do danego referatu na podstawie § 79 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 18 czerwca 2019 r. – Regulamin urzędowania sądów powszechnych (dalej: „Regulamin”). Następnie 13 marca 2026 r. nadano bieg obu apelacjom, zarządzono m.in. doręczenie odpisu apelacji stronie przeciwnej. W dniu 30 marca i 8 kwietnia 2026 r. wpłynęły odpowiedzi na apelacje. W dalszej części swojego stanowiska Prezes Sądu argumentował przekazanie przedmiotowej sprawy do Sądu Apelacyjnego z uwagi I NSP 535/26 6 na powoływanie się przez skarżących na łączny czas trwania postępowania, co – w jego ocenie – oznacza, że skarga dotyczy postępowania przed Sądem Okręgowym w Warszawie i Sądem Apelacyjnym w rozumieniu art. 4 ust. 1b ustawy o skardze na przewlekłość. W przypadku niepodzielenia powyższego stanowiska Prezes Sądu ocenił, że skarga winna podlegać oddaleniu. W dalszej kolejności Prezes Sądu odniósł się do przesłanek oceny przewlekłości postępowania, akcentując brak istnienia jednoznacznych regulacji określających dopuszczalny czas oczekiwania na rozpoznanie sprawy. Zaznaczył również, że każda sprawa wymaga indywidualnej oceny przez sąd, nawiązując przy tym do wynikającej z § 79 ust. 1 Regulaminu zasady rozpoznawania spraw zgodnie z kolejnością wpływu, poza sprawami pilnymi, do których sprawa skarżących nie należy. Prezes Sądu stwierdził, że nie neguje, iż czas trwania postępowania w sprawie może nie być postrzegany przez skarżących jako satysfakcjonujący. Podkreślił jednak, że postępowanie w sprawie toczy się od 27 stycznia 2023 r. i trwało przed Sądem I instancji około półtora roku, a przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie od 27 sierpnia 2024 r. Stąd – jego zdaniem – nie upłynął łączny okres 5 lat oczekiwania na uzyskanie prawomocnego rozstrzygnięcia. Dodał jeszcze, że w postępowaniu apelacyjnym zostały podjęte czynności zmierzające do jej zakończenia, nadano bowiem bieg apelacjom, które doręczono stronom. Wreszcie Prezes Sądu przedstawił podejmowane przez ustawodawcę działania legislacyjne oraz podejmowane przez kierownictwo Sądu Apelacyjnego działania zmierzające do zapobiegania przewlekłości postępowania, sygnalizując, że w czasie, kiedy została wniesiona niniejsza sprawa, do sądów, w tym Sądu Okręgowego w Warszawie, a następnie Sądu Apelacyjnego, wpłynęła ogromna liczba spraw dotyczących roszczeń związanych kredytami frankowymi, których źródłem są umowy kredytu waloryzowanego walutą obcą. Wreszcie Prezes Sądu, oceniając, że skarga skarżących jest niezasadna, stwierdził, że brak jest podstaw do przyznania skarżącym sumy pieniężnej od Skarbu Państwa. Reasumując, stwierdził, że cel w postaci zapewnienia sprawie właściwego toku procesowego został osiągnięty, gdyż w sprawie podjęte zostały czynności zmierzające do zakończenia postępowania apelacyjnego. I NSP 535/26 7 Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz. 1725, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”) wskazano, że jeżeli skarga dotyczy przewlekłości postępowania przed sądem apelacyjnym lub Sądem Najwyższym – właściwy do jej rozpoznania jest Sąd Najwyższy. W rozpoznawanej sprawie skarżący żądają stwierdzenia przewlekłości przed sądem apelacyjnym. Zgodnie z przywołaną regulacją, rozpoznanie tak sformułowanej skargi pozostaje w zakresie właściwości Sądu Najwyższego. W konsekwencji brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku Prezesa Sądu Apelacyjnego o stwierdzenie przez Sąd Najwyższy swojej niewłaściwości, wobec czego wniosek ten podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość, strona może wnieść skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego. Ustawodawca w ustawie o skardze na przewlekłość nie określił wyraźnie, jaki okres oczekiwania na rozpoznanie sprawy należy uznać za nieuzasadnioną zwłokę. W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalił się wszelako pogląd, że przewlekłość jest pojęciem odnoszącym się do konkretnego zdarzenia, które po wnikliwej analizie należałoby uznać za nadmiernie rozciągnięte w czasie i niezasadnie przedłużające się (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z: 21 kwietnia 2021 r., I NSP 20/21; 15 listopada 2022 r., I NSP 322/22). Ocena, czy w konkretnej sprawie doszło do przewlekłości postępowania, powinna być wypadkową czynników obiektywnych oraz czasu niezbędnego do podejmowania działań zgodnych z obowiązującymi przepisami, przy uwzględnieniu zachowania określonych procedur. Oczywiście przy ustalaniu, czy postępowanie miało charakter przewlekły, należy odwołać się do kryteriów I NSP 535/26 8 sformułowanych w art. 2 ust. 2 tej ustawy. Zgodnie z nimi, dla stwierdzenia, czy w sprawie doszło do przewlekłości postępowania, trzeba zwłaszcza ocenić terminowość i prawidłowość czynności podjętych przez sąd w celu wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie, a także uwzględnić łączny dotychczasowy czas postępowania, od jego wszczęcia do chwili rozpoznania skargi, charakter sprawy, stopień faktycznej i prawnej jej zawiłości, znaczenie dla strony, która wniosła skargę, rozstrzygniętych w niej zagadnień oraz zachowanie się stron, a w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania. Wskazane przez ustawę przesłanki korespondują z przesłankami sformułowanymi przez Europejski Trybunał Praw Człowieka (dalej: „Trybunał”) w jego orzecznictwie. Zgodnie z nimi, oceniając czy w sprawie doszło do przewlekłości postępowania, sąd obok czasu trwania postępowania obowiązany jest wziąć pod uwagę szczególne warunki sprawy, w szczególności stopień jej złożoności, a także zachowanie stron i organów prowadzących sprawę oraz znaczenie materii objętej skargą (zob. wyroki Trybunału z: 21 września 2000 r. w sprawie Wojnowicz przeciwko Polsce, skarga nr 33082/96; 4 kwietnia 2000 r. w sprawie Dewicka przeciwko Polsce skarga nr 38670/97; 26 października 2000 r. w sprawie Sobczyk przeciwko Polsce skarga nr 25693/94; 26 lipca 2001 r. w sprawie Jedamski przeciwko Polsce, skarga nr 29691/96; 14 stycznia 2003 r. w sprawie W.M. przeciwko Polsce, skarga nr 39505/98; zob. też M.A. Nowicki, Europejski Trybunał Praw Człowieka – orzecznictwo, Tom I – Prawo do rzetelnego procesu sądowego, Kraków 2001 s. 46 i n. oraz powołane tam orzecznictwo tego Trybunału). Powyższe oznacza, że standard ochrony prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki ma charakter zindywidualizowany (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z: 11 lipca 2019 r., I NSP 48/19; 6 maja 2020 r., I NSP 34/20; 10 listopada 2020 r., I NSP 142/20; 28 września 2021 r., I NSP 145/21; 14 września 2022 r., I NSP 251/22; 15 listopada 2022 r., I NSP 322/22). Co do zasady przewlekłość zawsze musi być odnoszona do konkretnych realiów sprawy i przyjętego trybu postępowania. W niniejszej sprawie Sąd Najwyższy ustalił, że na dzień rozpatrywania przezeń skargi postępowanie przed Sądem Apelacyjnym trwa od 27 sierpnia 2024 r. tj. 26 miesięcy. Ponadto Sąd Najwyższy stwierdził, że 27 sierpnia 2024 r. Sąd Okręgowy w Warszawie przedstawił Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie akta sprawy I NSP 535/26 9 wraz z apelacjami obu stron. W dniu 28 sierpnia 2024 r. został wylosowany sędzia sprawozdawca, a zarządzeniem z 29 sierpnia 2024 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie wpisał sprawę do repertorium ACa 3203/24, wskazując, że będzie ona rozpoznana według kolejności wpływu do danego referatu. Zarządzeniem z 13 marca 2026 r. przeprowadzono kontrolę formalną obydwu apelacji, zarządzono doręczenia ich odpisów pełnomocnikom przeciwnych stron, odnotowano wniosek pozwanego o przeprowadzenie rozprawy i zaznaczono, że sprawa oczekuje na wyznaczenie terminu rozprawy. W dniach 30 marca i 8 kwietnia 2026 r. wpłynęły do Sądu Apelacyjnego odpowiedzi na apelacje od powodów i pozwanego. Uwzględniając powyższe okoliczności, nie sposób uznać, aby długotrwałość postępowania była uzasadniona charakterem sprawy, stopniem jej zawiłości faktycznej i prawnej bądź zachowaniem stron, w szczególności strony, która podniosła zarzut przewlekłości postępowania. Prezes Sądu Apelacyjnego w Warszawie nie przedstawił przy tym żadnych argumentów, które mogłyby podważyć powyższą ocenę. W takim stanie rzeczy Sąd Najwyższy stwierdza, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie, co uzasadnia uznanie postępowania za przewlekłe. Należy zauważyć, że skarga na przewlekłość postępowania i związana z nią możliwość przyznania skarżącym, na ich żądanie, od Skarbu Państwa sumy pieniężnej w wysokości 2000-20 000 zł, w znacznej mierze służy wymuszeniu na państwie takiej organizacji wymiaru sprawiedliwości, która umożliwi rozpoznanie sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 17 grudnia 2013 r., III SPP 242/13). Obok swoistej sankcji dla państwa za niewłaściwe zorganizowanie wymiaru sprawiedliwości, suma pieniężna, o której jest mowa w art. 12 ust. 4 ustawy o skardze na przewlekłość, pełni funkcję rekompensaty dla strony za doznaną szkodę niematerialną, będącą wynikiem przewlekłości. Nie jest to więc odszkodowanie za poniesione straty i utracone korzyści (art. 361 § 2 k.c.) lub zadośćuczynienie pieniężne za doznaną krzywdę w rozumieniu art. 445 k.c. Ustawodawca wprowadza przy tym zasadę, że strona, której skargę uwzględniono, może w odrębnym postępowaniu dochodzić naprawienia szkody ze stwierdzonej przewlekłości (art. 15 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość). Konsekwentnie sumę, o której jest mowa w ustawie o skardze na przewlekłość, uznać należy za wstępną (tymczasową) rekompensatę z tytułu I NSP 535/26 10 doznanej szkody niematerialnej (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z: 8 maja 2013 r., III SPP 51/13; 22 stycznia 2019 r., I NSP 71/18). W przedmiotowej sprawie skarżący wnieśli o przyznanie od Skarbu Państwa sumy pieniężnej w łącznej wysokości 15 000 zł, czyli po 7500 zł na każdego z nich. Wskazali przy tym, że sprawa ma dla nich znaczenie, ponieważ pomimo upływu blisko czterech lat od wszczęcia postępowania nie doczekali się prawomocnego rozstrzygnięcia, to zaś wywołuje daleko idące i realne konsekwencje w sferze życia osobistego, majątkowego oraz zawodowego. Zgodnie z art. 12 ust. 4 ustawy o skardze na przewlekłość, wysokość sumy pieniężnej, o której mowa we wskazanym przepisie, wynosi nie mniej niż 500 zł za każdy rok dotychczasowego trwania postępowania, przy jednoczesnym uwzględnieniu jej wartości minimalnej na poziomie 2000 zł. Mając na uwadze przywołaną regulację, należy zauważyć, że od dnia 27 sierpnia 2024 r., kiedy akta sprawy wraz z apelacjami obu stron wpłynęły do Sądu Apelacyjnego w Warszawie, do dnia rozpoznania sprawy przez Sąd Najwyższy upłynęło 26 miesięcy. Przy ustalaniu całkowitego czasu trwania postępowania nie można jednak pominąć faktu, że zostało ono zainicjowane już 27 stycznia 2023 r., wraz z wniesieniem przez skarżących pozwu o ustalenie i zapłatę do Sądu Okręgowego w Warszawie. Warto przypomnieć w tym miejscu, że w świetle wskazań wynikających z wyroku Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (Pierwsza Izba) z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie Apicella przeciwko Włochom (skarga nr 64890/01) oraz uchwały siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 28 marca 2013 r., III SPZP 1/13, dla oceny zasadności oraz wysokości przyznawanej rekompensaty miarodajna jest całkowita długość postępowania. Biorąc pod uwagę powyższe, a także okoliczność, że skarżący nie uzasadnili wysokości żądanej kwoty, podnosząc jedynie ogólnikowo, że toczące się przewlekle postępowanie wpływa realnie na sferę ich życia osobistego, majątkowego oraz zawodowego, Sąd Najwyższy uznaje, że adekwatna jest kwota po 2000 zł dla każdego ze skarżących za okres od 27 stycznia 2023 r. do 28 października 2026 r., zaś w pozostałym zakresie żądanie skargi oddalił. Z uwagi na stwierdzoną przewlekłość postępowania a zarazem brak wyznaczenia terminu rozpoznania sprawy I ACa 3203/24, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 12 ust. 3 ustawy o skardze na przewlekłość, I NSP 535/26 11 zaleca Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie wyznaczenie tego terminu, w ciągu trzech miesięcy od dnia zwrotu akt sprawy. O kosztach postępowania skargowego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1, 11 i 3 w zw. z art. 99 w zw. z art. 391 § 1 w zw. z art. 39821 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość oraz § 14 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. 2026, poz. 118), zasądzając od Skarbu Państwa – Sądu Najwyższego na rzecz każdego ze skarżących kwoty po 240 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sąd Najwyższy na podstawie art. 17 ust. 3 ustawy o skardze na przewlekłość nakazuje zwrot każdemu ze skarżących uiszczonych przez nich opłat sądowych w kwotach po 200 zł. Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. Paweł Czubik Oktawian Nawrot Grzegorz Pastuszko [D.Z.] [a.ł]