I NSP 468/26

I NSP 468/26 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w składzie: SSN Leszek Bosek Dnia 16 września 2026 r. w sprawie ze skargi R. D. na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w Gdańsku w sprawie o sygn. V ACa 1115/25, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 16 września 2026 r., odrzuca skargę. UZASADNIENIE 27 lipca 2026 r. R. D. wniósł osobiście do Sądu Apelacyjnego w Gdańsku o „dopełnienie nadzwyczajnej skargi kasacyjnej” i o „natychmiastowe naprawienie wyrządzonej szkody i krzywdy…wobec porażających dowodów zbrodni.” Zastępca Przewodniczącej V Wydziału Cywilnego Sądu Apelacyjnego w Gdańsku uznał wniesione pismo za skargę na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. I NSP 468/26 2 Artykuł 6 ust. 2 ustawy z 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz. 1725, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”) zalicza do konstrukcyjnych elementów skargi sformułowanie żądania i przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie. „Przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie”, o których mowa w art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o skardze na przewlekłość oznacza m. in. wskazanie konkretnych czynności procesowych, których sąd nie podjął lub dokonał wadliwie, powodując w ten sposób nieuzasadnioną zwłokę w postępowaniu (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z 7 czerwca 2005 r., III SPP 95/05; z 15 stycznia 2008 r., III SPP 46/07). Wskazanie tych okoliczności jest niezbędne dla merytorycznej oceny skargi (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z 7 czerwca 2005 r., III SPP 95/05; z 7 czerwca 2005 r., III SPP 113/05, z 15 stycznia 2008 r., III SPP 46/07; z 11 grudnia 2013 r., III SPP 256/13; z 10 czerwca 2020 r., I NSP 69/20; z 21 lipca 2020, I NSP 93/20). W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalił się pogląd, zgodnie z którym sąd rozpoznający skargę na przewlekłość nie ma obowiązku badania z urzędu sprawności postępowania w sprawie, a powinien ograniczyć się jedynie do okoliczności wskazanych przez stronę (por. uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 28 marca 2013 r., III SPZP 1/13). Skargę niespełniającą tych wymagań sąd odrzuca bez wzywania do uzupełnienia braków (art. 9 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość). Odnosząc powyższe do niniejszej skargi na przewlekłość należy stwierdzić, że nie spełnia ona tych wymagań. Po pierwsze, skarżący nie podjął nawet próby wykazania, co decyduje w jego ocenie o przewlekłości postępowania w sprawie I ACa 1115/25. Skarżący nie podał żadnej okoliczności dotyczącej przebiegu postępowania w sprawie, czasu trwania tego postępowania, nie opisał czynności procesowych, których zaniechanie lub wadliwe wykonanie przez Sąd Apelacyjny miało – w ocenie skarżącego – doprowadzić do przewlekłości. Po drugie, za „okoliczności uzasadniających żądanie”, o których mowa w art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o skardze na przewlekłość nie sposób uznać ogólnych twierdzeń na temat nadzwyczajnej skargi kasacyjnej ani przestępstw. Rolą Sądu Najwyższego nie jest zastępowanie skarżącego w formułowaniu podstaw skargi i ich uzasadniania. I NSP 468/26 3 Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. JW. [a.ł]