I NSP 357/26

I NSP 357/26 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w składzie: SSN Leszek Bosek Dnia 15 września 2026 r. w sprawie ze skargi M. W. na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w Poznaniu w sprawie o sygn. I ACa 2555/24, z udziałem Skarbu Państwa - Prezesa Sądu Apelacyjnego w Poznaniu po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 15 września 2026 r., odrzuca skargę. UZASADNIENIE Pismem z 21 czerwca 2026 r. M. W. wniósł do „Prezesa Sądu Apelacyjnego w Poznaniu” skargę na przewlekłość postępowania w sprawie I ACa 2555/24 (k. 4). Skarga została przekazana do Sądu Najwyższego przy piśmie z dnia 6 lipca 2026 r. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Z akt Sądu Apelacyjnego w Poznaniu wynika, że Sąd Apelacyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2026 r. w sprawie I ACa 2555/24 oddalił apelację powoda(k. 209). Skarga na przewlekłość postępowania została wywiedziona I NSP 357/26 2 21 czerwca 2026 r. i wpłynęła do Sądu Apelacyjnego w Poznaniu 24 czerwca 2026 r. (k. 4 i 5). Oznacza to, że kwestionowane postępowanie przed Sądem Apelacyjnym w Poznaniu zostało prawomocnie zakończone. Skoro kwestionowane postępowanie zostało zakończone prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Poznaniu, skarga na przewlekłość postępowania musiała zostać odrzucona. W utrwalonym orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że jeżeli postępowanie zostało prawomocnie zakończone, to skarga na przewlekłość postępowania – jako wniesiona poza tokiem instancji – nie jest dopuszczalna (zob. uchwała siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 28 marca 2013 r., III SPZP 1/13; postanowienia Sądu Najwyższego m.in.: z 12 sierpnia 2014 r., III SPP 159/14 oraz z 10 czerwca 2014 r., III SPP 110/14; z 26 listopada 2024 r., I NSP 376/24). Przepisy wyznaczające właściwość Sądu Najwyższego jako normy o charakterze kompetencyjnym powinny być interpretowane ściśle i literalnie (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z 19 grudnia 2019 r., I NSP 175/19; z 24 października 2024 r., I NSP 333/24; z 18 grudnia 2024 r., I NSP 401/24; z 30 lipca 2025 r., I NSP 146/25). Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. JW [r.g.]