I NSP 346/26

I NSP 346/26 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Chmielnicki Dnia 14 października 2026 r. w sprawie ze skargi M. C. na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w Białymstoku w sprawie o sygn. I ACa 2237/25, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 14 października 2026 r. wniosku o przywrócenie terminu, odrzuca wniosek. UZASADNIENIE Skargą datowaną na 24 czerwca 2026 r. M.C., zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o stwierdzenie przewlekłości postępowania toczącego się przed Sądem Apelacyjnym w Białymstoku w sprawie o sygn. I ACa 2237/25. Pismem z 8 lipca 2026 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do uzupełnienia braków formalnych powyższej skargi poprzez przedłożenie oryginału bądź poświadczonego za zgodność z oryginałem egzemplarza pełnomocnictwa (wraz z odpisem), z którego treści będzie wynikało umocowanie pełnomocnika do zastępowania skarżącej przed Sądem Najwyższym – w terminie tygodniowym od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Pełnomocnik skarżącej w odpowiedzi na ww. pismo przesłał potwierdzenie dokonania opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. I NSP 346/26 2 Postanowieniem z dnia 1 września 2026 r. Sąd Najwyższy odrzucił skargę z uwagi na to, że pełnomocnik skarżącej nie przedłożył w terminie tygodniowym oryginału bądź poświadczonego za zgodność z oryginałem pełnomocnictwa, z którego wynikałoby, że jest uprawniony do zastępowania skarżącej w postępowaniu przed Sądem Najwyższym. Pismem z dnia 22 września 2026 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o „przywrócenie terminu do złożenia oryginału lub poświadczonego za zgodność z oryginałem odpisu pełnomocnictwa, wraz z jednoczesnym złożeniem pełnomocnictwa”. Na podstawie art. 168 § 1 k.p.c. w zw. z art. 169 k.p.c., wniósł o: 1) przywrócenie uchybionego terminu do złożenia oryginału lub poświadczonego za zgodność z oryginałem odpisu pełnomocnictwa do reprezentowania Skarżącej przed Sądem Najwyższym, zakreślonego pismem Sądu z dnia 8 lipca 2026 r.; 2) dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z akt sprawy I NSP 346/26 – w szczególności z dziennika podawczego oraz koperty, w której nadesłano odpowiedź na wezwanie z dnia 8 lipca 2026 r. – na okoliczność zawartości przesyłki nadanej przez pełnomocnika Skarżącej w odpowiedzi na to wezwanie; 3) umożliwienie pełnomocnikowi skarżącej wglądu do akt sprawy celem ewentualnego uzupełnienia niniejszej argumentacji dodatkowymi dowodami. W uzasadnieniu wniosku, pełnomocnik skarżącej oświadczył, że w odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 8 lipca 2026 r. przygotowała i nadała do Sądu Najwyższego przesyłkę zawierającą jednocześnie potwierdzenie dokonania opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz poświadczony za zgodność z oryginałem odpis pełnomocnictwa do reprezentowania Skarżącej. Wskazała, że oba te dokumenty zostały umieszczone w jednej kopercie i nadane łącznie. Następnie podniósł, że za wiarygodnością powyższego oświadczenia przemawia również sama logika procesowa podjętego działania: uiszczenie opłaty skarbowej od pełnomocnictwa i przedłożenie Sądowi wyłącznie dowodu tej opłaty, bez jednoczesnego złożenia samego dokumentu pełnomocnictwa, byłoby czynnością pozbawioną sensu procesowego - to bowiem samo pełnomocnictwo, nie zaś dowód uiszczonej od niego opłaty, stanowi podstawę wy kazania umocowania do działania przed sądem. Nie sposób zatem zakładać, by profesjonalny pełnomocnik, świadomy rygoru I NSP 346/26 3 odrzucenia skargi, celowo ograniczył się wyłącznic do przesiania dowodu opłaty, pomijając dokument, którego dotyczyła ta opłata. Do wniosku załączono odpis pełnomocnictwa oraz odpis ww. wniosku. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wniosek podlega odrzuceniu. W doktrynie i w orzecznictwie przyjmuje się, że wniosek o przywrócenie terminu jest niedopuszczalny, jeśli czynność, która ma być dokonana w wypadku jego uwzględnienia nie jest już aktualna. Taka sytuacja zachodzi zaś w razie zgłoszenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych lub fiskalnych środka odwoławczego po jego prawomocnym już odrzuceniu (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 stycznia 2017 r., V CZ 83/16 oraz wskazane tam orzecznictwo: orzeczenie Sądu Najwyższego z 5 listopada 1957 r., 2 CR 1100/56, OSPiKA 1959, Nr 3, poz. 71; uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z 31 maja 2000 r., III ZP 1/2000, OSNC 2001, Nr 1, poz. 1). Wobec tego, że postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 września 2026 r. o odrzuceniu skargi jest prawomocne, wniosek należało odrzucić. [a.ł]