Sygnatura
I CSK 595/25
postanowienie SN I CSK 595/25
- Izba
- Izba Cywilna
- Data orzeczenia
- 27 sierpnia 2026
Treść rozstrzygnięcia
<!DOCTYPE html> I CSK 595/25 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Marcin Krajewski 27 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym 27 sierpnia 2026 r. w Warszawie w sprawie ze skargi S. w S. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w Sieradzu z 11 maja 2011 r., I Ns 652/10, wydanego w sprawie z wniosku O. w S. z udziałem S. w S. o stwierdzenie zasiedzenia, na skutek skargi kasacyjnej S. w S. od postanowienia Sądu Okręgowego w Sieradzu z 26 sierpnia 2024 r., I Ca 397/24, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasądza od S. w S. na rzecz O. w S. 1350 zł zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia orzeczenia zobowiązanemu do dnia zapłaty. UZASADNIENIE Postanowieniem z 26 sierpnia 2024 r. Sąd Okręgowy w Sieradzu zmienił postanowienie Sądu Rejonowego w Sieradzu z 10 maja 2024 r. w ten sposób, że oddalił skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w Sieradzu z 11 maja 2011 r., którym Sąd I CSK 595/25 2 stwierdził, że O. nabyła przez zasiedzenie własność bliżej określonej w postanowieniu nieruchomości. Uczestniczka S. w S. wniosła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego, zaskarżając to postanowienie w całości. Skarżąca wskazała, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), gdyż Sąd drugiej instancji wskutek pobieżnej i tendencyjnej oceny materiału dowodowego dokonał odmiennych ustaleń niż Sąd pierwszej instancji, całkowicie niezgodnych z rzeczywistym stanem faktycznym, naruszając przy tym przepisy prawa materialnego i procesowego przedstawione w uzasadnieniu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną wnioskodawczyni O. w S. wniosła o odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania, a także o zasądzenie od uczestniczki na rzecz wnioskodawczyni kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Skarga kasacyjna stanowi nadzwyczajny środek zaskarżenia prawomocnych orzeczeń, którego celem jest ochrona interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa, usunięcie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych. Ograniczenie przesłanek do czterech ma zapewnić, że przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nastąpi jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane te funkcje, a skarga kasacyjna nie stanie się instrumentem wykorzystywanym w każdej sprawie. Wskazana w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanka w postaci oczywistej zasadności skargi kasacyjnej zachodzi wówczas, gdy zasadność zarzutów podniesionych w skardze jest dostrzegalna prima facie, bez głębszej analizy prawnej. Dotyczy to więc jedynie uchybień przepisom prawa materialnego albo I CSK 595/25 3 procesowego o charakterze elementarnym, polegających w szczególności na oparciu rozstrzygnięcia na wykładni przepisu oczywiście sprzecznej z jednolitą i ugruntowaną jego wykładnią przyjmowaną w orzecznictwie oraz nauce prawa, na zastosowaniu przepisu, który już nie obowiązywał, względnie na oczywiście błędnym zastosowaniu określonego przepisu w ustalonym stanie faktycznym. Do wykazania oczywistej zasadności skargi powinno wystarczyć jedno konkretne twierdzenie, jedna stanowcza, przekonująca od razu teza, wskazująca racje podważające rozstrzygnięcie poddane krytyce i zaskarżeniu (zob. postanowienia SN: z 29 listopada 2022 r., I CSK 4912/22; z 30 listopada 2022 r., I CSK 2735/22; z 20 października 2023 r., I CSK 1612/23; z 26 października 2023 r., I CSK 76/23, i z 31 października 2023 r., I CSK 4805/22). Skargi kasacyjnej nie można uznać za oczywiście uzasadnioną. Wbrew założeniu przyjętemu w skardze kwalifikacja charakteru posiadania jako samoistnego bądź zależnego nie jest ustaleniem faktycznym. Choć wiąże się ona ściśle z okolicznościami faktycznymi danej sprawy, stanowi jednak ich ocenę prawną. Nie można zatem zarzucić Sądowi drugiej instancji, że w oparciu o te same dowody zakwalifikował posiadanie nieruchomości przez wnioskodawczynię jako samoistne, a nie zależne, jak uczynił to Sąd pierwszej instancji. Jednocześnie nie sposób – jak chciałaby tego skarżąca – zarzucić Sądowi drugiej instancji, że ocenił ustalone okoliczności faktyczne bez należytej wnikliwości. Sąd Okręgowy wyjaśnił, dlaczego odmiennie interpretuje wyrażenie przez prezesa zarządu uczestniczki w piśmie z 18 października 1973 r. zgody na wejście na nieruchomość celem budowy zlewni mleka oraz na powzięcie uchwały na walnym zebraniu o przekazaniu nieruchomości nieodpłatnie na rzecz wnioskodawczyni. Sąd ad quem wskazał również na inne okoliczności, które sugerowały, że wnioskodawczyni nie zachowywała się, jakby sprawowała władztwo nad cudzą, a nie własną rzeczą. W tym kontekście w szczególności wskazać należy na uzyskanie pozwolenia na budowę, wydzielenie działki, wybudowanie zlewni mleka, uiszczanie podatków, a także opłacanie ubezpieczenia budynku. Sąd zwrócił również uwagę na 30-letni brak sprzeciwu uczestniczki na używanie terenu, co pozwalało wnioskodawczyni wywodzić, że włada jak właściciel. Wszystkie te I CSK 595/25 4 okoliczności w powiązaniu z domniemaniem wynikającym z art. 339 k.c. nie pozwalają uznać, że przyjęta kwalifikacja władztwa nad nieruchomością jako posiadania samoistnego była oczywiście bezzasadna. Mając powyższe na względzie, należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1, 11, 3 i 4 oraz art. 99 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 5 pkt 1 w zw. z § 2 pkt 6 oraz § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. (E.M.) [r.g.]
Analiza z kontekstem sprawy
Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?
Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.
Informacje o sprawie
- Typ dokumentu
- postanowienie SN
- Jednostka
- Izba Cywilna Wydział I
- Sędziowie
- SSN Marcin Krajewski
Powiązane dokumenty
Źródło urzędowe: Sąd Najwyższy