Sygnatura
I CSK 1824/26
postanowienie SN I CSK 1824/26
- Izba
- Izba Cywilna
- Data orzeczenia
- 27 sierpnia 2026
Treść rozstrzygnięcia
<!DOCTYPE html> I CSK 1824/26 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Marcin Łochowski 27 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym 27 sierpnia 2026 r. w Warszawie w sprawie z powództwa W.O., D.O., R.O., N.O., N.O.1, M.O. i M.O.1 przeciwko Gminie Miejskiej […] o zapłatę, na skutek skargi kasacyjnej Gminy Miejskiej […] od wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 11 kwietnia 2025 r., I ACa 885/23, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasądza od Gminy Miejskiej P. na rzecz W.O., D.O., R.O., N.O., N.O.1, M.O. i M.O.1 5400 złotych kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Pozwana Gmina Miejska […] wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 11 kwietnia 2025 r., zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie poprzedzającego go wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z 28 listopada 2022 r. i orzeczenie co do istoty sprawy przez oddalenie powództwa w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących I CSK 1824/26 2 poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie tj. „art. 36 ust. 1 pkt 1 (co można odnieść jednak również do pkt 2) Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w powiązaniu 4 i 6 tej ustawy oraz innymi przepisami tej ustawy”. Skarżący wskazał ponadto, że „Wyjaśnienia wymaga prawidłowa wykładnia art. 36 ust. 1 pkt 1 (oraz 2) upzp z uwzględnieniem art. 37 ust. 1 upzp” oraz powołał się na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne. Podniósł też, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w zakresie kwestii „rozkładu ciężaru dowodu w postępowaniach o roszczenia z art. 36 ust. 1 upzp, w oparciu o normy art. 6 kc w zw. z art. 232 kpc”. W odpowiedzi na skargę powodowie wnieśli o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na potrzebie wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) wymaga wykazania, jaki konkretny przepis prawa, zastosowany w danej sprawie, jest przedmiotem rozbieżnej wykładni w orzecznictwie i na czym rozbieżność ta polega, co wymaga przytoczenia orzeczeń sądów wydanych w takich samych lub istotnie zbliżonych stanach faktycznych, względnie, jaki konkretny przepis prawa, zastosowany w danej sprawie, wymaga interpretacji ze strony Sądu Najwyższego, z czego potrzeba ta wynika i z jakich powodów dotychczasowy dorobek doktryny i orzecznictwa jest w tej mierze niewystarczający. Nieodzowne jest ponadto, podobnie jak w przypadku przyczyny kasacyjnej określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., wykazanie związku między oczekiwaną od Sądu Najwyższego wykładnią prawa a wynikiem postępowania kasacyjnego. Po pierwsze, skarżący nie wskazał, jaki konkretnie przepis lub przepisy wymagają dokonania przez Sąd Najwyższy wykładni. Nie spełnia tego wymagania stwierdzenie, że jest konieczna wykładnia „art. 36 ust. 1 pkt 1 (co można odnieść jednak również do pkt 2) Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w powiązaniu 4 i 6 tej ustawy oraz innymi przepisami tej ustawy” a następnie, że I CSK 1824/26 3 „Wyjaśnienia wymaga prawidłowa wykładnia art. 36 ust. 1 pkt 1 (oraz 2) upzp z uwzględnieniem art. 37 ust. 1 upzp”. Po drugie, przywołane w ramach uzasadnienia wniosku o przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania w zakresie drugiej przesłanki kasacyjnej orzecznictwo Sądu Najwyższego (s. 5-7 skargi) nie wskazuje na potrzebę dokonania postulowanej przez skarżącego wykładni. Należy także zauważyć, że problematyka poruszona w skardze była w ostatnim czasie przedmiotem pogłębionych rozważań m.in. w wyrokach Sądu Najwyższego: z 9 października 2020 r., III CSK 78/18; z 19 listopada 2020 r., II CSK 63/19; z 23 lutego 2022 r., II CSKP 442/22; z 30 czerwca 2022 r., II CSKP 65/22; z 31 stycznia 2023 r., II CSKP 506/22; z 15 marca 2023 r., II CSKP 1654/22 (OSNC-ZD 2024, nr 2, poz. 11); z 26 stycznia 2024 r., II CSKP 1657/22 (OSNC-ZD 2024, nr 7-8, poz. 76); z 14 czerwca 2024 r., II CSKP 1905/22. Skarżący nie wykazał, że istnieje potrzeba kolejnej wypowiedzi Sądu Najwyższego odnośnie do powyższej problematyki. Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest natomiast zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może przyczynić się do rozwoju prawa. Zagadnienie prawne powinno, przede wszystkim, być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń, a jednocześnie być przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej subsumpcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu. Skarżący nie sformułował istotnego zagadnienia prawnego, co wyklucza możliwość odniesienia się przez Sąd Najwyższy do tej przesłanki kasacyjnej. Skarga kasacyjna jest natomiast oczywiście uzasadniona, jeżeli zaskarżone nią orzeczenie zapadło wskutek oczywistego naruszenia prawa, zaś oczywiste naruszenie prawa powinno być rozumiane jako widoczna, bez potrzeby dokonywania pogłębionej analizy jurydycznej, sprzeczność wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem albo powszechnie przyjętymi regułami interpretacji. Skarżący powinien wykazać kwalifikowaną postać naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, widoczną prima facie, przy wykorzystaniu I CSK 1824/26 4 podstawowej wiedzy prawniczej. Ma to być przy tym zasadność łatwo dostrzegalna już nawet przy pobieżnej lekturze skargi. Skarżący nie wykazał, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Przede wszystkim pozwany nie wskazał, jaki konkretnie przepis bądź przepisy zostały jego zdaniem naruszone w stopniu kwalifikowanym. Ponadto, argumentacja skarżącego w istocie jest wymierzona w dokonaną przez Sądy meriti ocenę dowodów i poczynione na tej podstawie ustalenia faktyczne. Jednak ta sfera uprawnień jurysdykcyjnych sądu nie może być przedmiotem zarzutów kasacyjnych, gdyż w myśl art. 3983 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów a zgodnie z art. 39813 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy jest w postępowaniu kasacyjnym związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia. Tego rodzaju uchybienia nie mogą więc uzasadniać przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Według Sądu Najwyższego, nie ma przy tym innych przyczyn uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.). Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, a stosownie do art. 98 § 1, 11 i 3 k.p.c. oraz § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie obciążył skarżącego kosztami postępowania kasacyjnego. (D.Z.) [a.ł]
Analiza z kontekstem sprawy
Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?
Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.
Informacje o sprawie
- Typ dokumentu
- postanowienie SN
- Jednostka
- Izba Cywilna Wydział I
- Sędziowie
- SSN Marcin Łochowski
Powiązane dokumenty
Źródło urzędowe: Sąd Najwyższy