Sygnatura
I CSK 1258/26
postanowienie SN I CSK 1258/26
- Izba
- Izba Cywilna
- Data orzeczenia
- 27 sierpnia 2026
Treść rozstrzygnięcia
<!DOCTYPE html> I CSK 1258/26 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Mariusz Załucki 27 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym 27 sierpnia 2026 r. w Warszawie w sprawie z powództwa I.B., M.B., D.K. przeciwko Bank w W. o zapłatę i ustalenie, na skutek skargi kasacyjnej I.B., M.B., D.K. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 17 listopada 2025 r., VIII ACa 2076/25, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasądza od powodów na rzecz pozwanego kwotę 5 400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego postanowienia powodom do dnia zapłaty. UZASADNIENIE Powodowie I.B., M.B. i D.K. wywiedli skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 17 listopada 2025 r., wydanego w sprawie przeciwko Bank z siedzibą w W. o zapłatę i ustalenie. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania powodowie wskazali, że skarga jest oczywiście uzasadniona, ponieważ Sąd przyjął, iż powodowie nie wykazali zapłaty na rzecz pozwanego kwoty 101 727,93 zł oraz I CSK 1258/26 2 75 833 CHF, pomimo że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika wysokość ich roszczenia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W celu wykazania przesłanki oczywistej zasadności należy wykazać, że zachodzi niewątpliwa, widoczna bez konieczności głębszej analizy, sprzeczność orzeczenia z przepisami prawa nie podlegającymi różnej wykładni i w wyniku takiego naruszenia prawa zapadło w drugiej instancji orzeczenie oczywiście wadliwe. O przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania nie decyduje zatem samo, nawet oczywiste, naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego przez sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Skarżący zaś powinien uzasadnić tę przesłankę, wskazując jedynie na argumenty mieszczące się w zakresie kognicji Sądu Najwyższego. Nie może więc powoływać się na wadliwość ustaleń faktycznych, ani opierać na innych faktach niż stanowiące podstawę rozstrzygnięcia (zob. np. postanowienia SN z 7 grudnia 2023 r., I CSK 5630/22; z 8 listopada 2023 r., I CSK 3494/23; z 20 października 2023 r., I CSK 1631/23 oraz z 25 września 2023 r., I CSK 903/23). Skarżący nie uczynili zadość temu wymaganiu z dwóch przyczyn. Po pierwsze, niektóre twierdzenia zawarte w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania nie odpowiadają elementom ustalonego stanu faktycznego bądź dokumentom zebranym w aktach sprawy, do których powodowie załączyli jedynie matematyczne wyliczenie własne uiszczonych kwot bez poparcia go dowodami faktycznej zapłaty. Następnie (k. 335) sformułowali wniosek o zakwalifikowanie ww. wyliczeń jako dowodu w sprawie, w kolejnych pismach powodowie dołączyli kolejne wyliczenie prywatne oraz oświadczenie banku o uruchomieniu kredytu. Po dalszej wymianie pism, przedstawili w toku postępowania dokument bankowy zawierający historię transakcji dokonywanych przez nich we frankach szwajcarskich (k. 542), natomiast analogiczny dokument zawierający transakcje złotówkowe został dołączony dopiero wraz ze skargą kasacyjną, a zatem po zakończeniu postępowania przed sądami powszechnymi. Co więcej, wśród załączników do pozwu nie wymieniono, ani nie załączono faktycznie I CSK 1258/26 3 zaświadczenia banku, na które powodowie powołują się we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. W końcu nie sposób podzielić argumentu skarżących, iż wysokość ich roszczenia jest faktem przyznanym, a przynajmniej nigdy nie kwestionowanym przez stronę pozwaną, skoro począwszy od pierwszego pisma procesowego pozwany wskazywał na prywatny charakter załączonych wyliczeń, zaś w postępowaniu apelacyjnym podnosił zarzut niewłaściwego wyliczenia wartości przedmiotu sporu. Druga przyczyna, dla której przedstawione uzasadnienie nie może doprowadzić do przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania ma charakter generalny i systemowy. Postępowanie kasacyjne nie stanowi bowiem trzeciej instancji sądowej w sprawach cywilnych. Sąd Najwyższy działa wyłącznie jako sąd prawa, rozstrzygający nowe, precedensowe problemy jurydyczne oraz dbający o jednolitość orzecznictwa. Z tej przyczyny ustawodawca ograniczył kognicję Sądu Najwyższego, wyłączając z jej zakresu kwestie dotyczące ustalania stanu faktycznego sprawy oraz oceny dowodów (art. 3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c.). Ponieważ wywód uzasadniający potrzebę przyjęcia skargi do rozpoznania został w całości oparty na argumentacji dotyczącej oceny dowodów, nie mógł stanowić przyczyny przyjęcia skargi do rozpoznania. Z tej przyczyny Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania, o kosztach postepowania kasacyjnego rozstrzygnął zaś na podstawie § 10 ust. 4 pkt 2 i § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych. [SOP]
Analiza z kontekstem sprawy
Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?
Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.
Informacje o sprawie
- Typ dokumentu
- postanowienie SN
- Jednostka
- Izba Cywilna Wydział I
- Sędziowie
- SSN Mariusz Załucki
Powiązane dokumenty
Źródło urzędowe: Sąd Najwyższy