VIII SAB/Wa 7/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kobylski po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w sprawie wniosku o uzupełnienie postanowienia postanawia : odrzucić skargę M. S..

Pismem z dnia 31 grudnia 2015 r. M. S. (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w sprawie wniosku o uzupełnienie postanowienia. W odpowiedzi na skargę Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie. Organ wyjaśnił, iż przedmiotem skargi jest bezczynność Prezesa ARiMR w sprawie uzupełniania postanowienia Nr [...]. Żądanie w przedmiotowej kwestii zostało skierowane do organu w dniu 17 grudnia 2015 r. (data otrzymania pisma z 13 grudnia 2015 r.). W dniu [...] stycznia 2016 r. Prezes ARiMR wydał postanowienie nr [...] o odmowie uzupełnienia postanowienia nr [...], a tym samym termin na załatwienie sprawy został określony w art. 35 k.p.a. został zachowany. Jednocześnie organ zauważył, iż wniesienie przez skarżącego skargi na bezczynność Prezesa ARiMR powinno być poprzedzone wyczerpaniem trybu określonego w art. 37 § 1 k.p.a. Tymczasem wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało wniesione przez skarżącego po wniesieniu skargi na bezczynność tj. w dniu 12 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2014 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 p.p.s.a. należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przewidziany w ustawie. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest skarga M. S. na bezczynność Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie z § 2 powołanego przepisu, organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Z akt sprawy wynika, że w rozpoznawanej sprawie w dniu 12 stycznia 2016 r., po wniesieniu skargi na bezczynność, skarżący wniósł wezwanie do usunięcia naruszenia prawa oraz zażądał, aby jego pismo z dnia 15 grudnia 2015 r. również potraktować jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Na wstępie należy zauważyć, że organem wyższego stopnia nad Prezesem Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa jest Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi Wynika to z treści art. 3 ust. 1 ustawy z 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. z 2014 r. poz. 1438 ze zm.), który stanowi, że nadzór na Agencją sprawuje minister właściwy do spraw rozwoju wsi. Dlatego też organem wyższego stopnia w rozumieniu art. 37 w związku z art. 17 pkt 3 k.p.a. jest Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi. W związku z powyższym skarżący w niniejszej sprawie winien, przed wniesieniem skargi na bezczynność, złożyć zażalenie na bezczynność Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Powyższe ma określone konsekwencje związane z obowiązkiem udzielenia odpowiedzi na zażalenie. W wypadku złożenia bowiem zażalenia na bezczynność zgodnie z art. 37 § 2 k.p.a. organ wyższego stopnia ma obowiązek ustosunkowania się do zażalenia w formie postanowienia, w którym bądź może oddalić zażalenie uznając je za niezasadne, bądź uwzględniając zażalenie organ ten wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Mając powyższe na względzie w wypadku zażalenia, skargę na bezczynność należy złożyć dopiero po doręczeniu postanowienia wydanego w przedmiocie zażalenia na bezczynność. Brak takiego postanowienia stanowi o niedopuszczalności skargi na bezczynność organu. W związku z powyższym skarżący w myśl przywołanego powyżej przepisu obowiązany był przed skierowaniem skargi do sądu administracyjnego wnieść ponaglenie (w formie zażalenia) do właściwego organu i dopiero po uzyskaniu postanowienia w tym zakresie wydanego przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi złożyć skargę na bezczynność. Z akt administracyjnych wynika, że strona skarżąca z powyższego nie skorzystała, dlatego też nie zostały wyczerpane wszystkie przysługujące stronie środki zaskarżenia, co oznacza, że skarga jest niedopuszczalna. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a. odrzucił skargę jako niedopuszczalną.