VIII SAB/Wa 24/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak (sprawozdawca) Sędzia WSA Justyna Mazur po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 23 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi J. W. na przewlekłość Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie poziomu wsparcia z 5 czerwca 2025 r. 1. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. do rozpatrzenia wniosku J. W. z 5 czerwca 2025 r.; 2. stwierdza, że Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania; 3. stwierdza, że przewlekłość organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. oddala skargę w zakresie żądania wymierzenia Wojewódzkiemu Zespołowi do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. grzywny; 5. oddala skargę w zakresie przyznania sumy pieniężnej;

Pismem z 14 stycznia 2026 r. J. W. (dalej: skarżący, strona) złożył skargę na bezczynność i przewlekłość Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w W. (dalej: organ, WZON) w przedmiocie rozpoznania wniosku z 5 czerwca 2025 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy o ustalenie poziomu potrzeby wsparcia od decyzji z 23 kwietnia 2025 r. Skarżący wskazał, że w październiku 2025 r. złożył ponaglenie, które do daty sporządzenia skargi nie zostało rozpoznane. Następnie organ wyznaczył termin posiedzenia na listopad 2025 r., ale zawiadomienie o tym fakcie zostało doręczone skarżącemu zbyt późno. Taka sama sytuacja powtórzyła się w styczniu 2026 r. Postępowanie odwoławcze, które powinno trwać jeden miesiąc, trwa już 8 miesięcy; do czasu złożenia ponaglenia nic nie działo się w sprawie. W ocenie strony taki tryb postępowania jest jaskrawo sprzeczny z terminami opisanymi w art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572 t.j., dalej: k.p.a.). Organ winien zawiadamiać o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, jednak czyni to wybiórczo. Wobec powyższego skarżący wniósł o: 1) zobowiązanie organu do rozpoznania przedmiotowej sprawy w terminie 90 dni liczonych od dnia zwrotu akt organowi wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu, 2) stwierdzenie, że w niniejszej sprawie nastąpiła przewlekłość oraz bezczynność, które mają miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3) nałożenie na organ grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 t.j., dalej: p.p.s.a.), 4) przyznanie od organu na rzecz strony sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., 5) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego według norm przepisanych. Uzasadniając zgłoszone w skardze roszczenia finansowe, skarżący wskazał, że samo uzyskanie ostatecznej decyzji w przedmiocie ustalenia poziomu potrzeby wsparcia nie stanowi wartości samej w sobie. Jej uzyskanie uprawniać będzie stronę do wystąpienia o przyznanie świadczeń wypłacanych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Bez tego dokumentu jest to niemożliwe, więc pasywność organu generuje dla skarżącego realny koszt. W odpowiedzi na skargę WZON wniósł o jej oddalenie wskazując, że wniosek strony z 12 czerwca 2024 r. został rozpoznany przez wydanie 23 kwietnia 2025 r. decyzji o ustaleniu poziomu potrzeby wsparcia. Aktualnie toczy się postępowanie w II instancji wywiedzione na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z 5 czerwca 2025 r. W odpowiedzi na ponaglenie WZON w piśmie z 7 listopada 2025 r. wskazał m.in., że w sprawie został wyznaczony termin rozpatrzenia wniosku na 10 listopada 2025 r. Pismem z 1 grudnia 2025 r. skarżący usprawiedliwił swoją nieobecność wskazując, że zawiadomienie o terminie odebrał 20 listopada 2025 r. WZON 15 grudnia 2025 r. wyznaczył nowy termin ustalenia poziomu potrzeby wsparcia na dzień 3 stycznia 2026 r. Zawiadomienie zostało zarejestrowane do wysyłki 15 grudnia 2025 r. Pierwszy raz przesyłka była awizowana 19 grudnia 2025 r. Adresat odebrał przesyłkę 5 stycznia 2026 r., a pismem z 14 stycznia 2026 r. usprawiedliwił swoją nieobecność na posiedzeniu, wskazując na otrzymanie zawiadomienia po wyznaczonym terminie. WZON 28 stycznia 2026 r. wyznaczył kolejny termin ustalenia poziomu potrzeby wsparcia na 14 lutego 2026 r. Zawiadomienie zostało nadane 28 stycznia 2026 r., pierwszy raz awizowane 2 lutego 2026 r., a odebrane przez adresata 16 lutego 2026 r. Na wyznaczony termin posiedzenia skarżący nie stawił się. Organ 20 lutego 2026 r. wyznaczył kolejny termin ustalenia poziomu potrzeby wsparcia na 27 marca 2026 r. Zawiadomienie zarejestrowano do wysyłki 20 lutego 2026 r. WZON podkreślił, że czynności we wszystkich sprawach są wykonywane zgodnie z kolejnością wpływu wniosków. Korelacja terminów między wyznaczeniem terminu posiedzenia, na którym są dokonywane czynności oceniające, jak i wysyłanie zawiadomień uwzględnia ekonomię postępowania i wykonywania czynności obsługi administracyjnej, jakie są konieczne w toku postępowania administracyjnego. Przyjęte terminy wykonywania czynności, poza nielicznymi wyjątkami, pozwalają na prowadzenie skutecznych czynności w danej sprawie. W ocenie WZON skarżący w sposób istotny przyczynia się do przedłużania postępowania, bowiem do ostatniego dnia okresu po pierwszym awizo wyczekuje na odbiór zawiadomień o terminie posiedzenia, na którym ma zostać rozpoznany jego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Poza tym, gdyby wskazał we wniosku swój numer telefonu, to organ dokonałby zawiadomienia w drodze telefonicznej ze stosownym wyprzedzeniem o wyznaczonym terminie i niniejsze postępowanie dawno już by się zakończyło wydaniem decyzji w II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z treścią art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie, zaś kontrola tej działalności, zgodnie z § 2 pkt 8 tego przepisu, obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym miejscu należy wyjaśnić, że w obu przypadkach (tj. bezczynności oraz przewlekłości) istota sporu pozostaje ta sama, a mianowicie chodzi o sprawę sądowoadministracyjną, w której sąd ma obowiązek rozpoznać i rozstrzygnąć spór o legalność niewydania aktu lub niezałatwienia sprawy w terminie. Na zasadzie analogii pozostaje to w związku z zasadą, że przedmiotem zaskarżenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym może być tylko jedna decyzja lub inny akt, którego legalność badana jest przez sąd administracyjny (por. np. wyroki NSA: z 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 255/16 oraz z 1 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 2567/14, oba publ. cbosa). W szczególności w judykaturze ugruntowane jest już stanowisko, że zarzucenie w jednym piśmie bezczynności organu i przewlekłego prowadzenia przez niego postępowania (co w istocie w skardze uczynił skarżący) nie stanowi skumulowania dwóch skarg, o ile kwestionowana jest terminowość i sprawność postępowania w zakończeniu tej samej sprawy administracyjnej. W takiej sytuacji dopuszczalność objęcia jedną skargą obu form opieszałości organu inicjuje jedną sprawę sądowoadministracyjną, w której sąd ma obowiązek rozpoznać i rozstrzygnąć spór o legalność braku wydania aktu lub podjęcia czynności. Należy przy tym podkreślić, że w obu przypadkach (tj. bezczynności i przewlekłości) sąd administracyjny dysponuje tymi samymi środkami prawnymi, a ich zastosowanie jest obowiązkowe w razie stwierdzenia jakiejkolwiek postaci niesprawnego funkcjonowania organu, niezależnie od podniesionych w skardze zarzutów i wniosków oraz podstawy prawnej (art. 134 § 1 p.p.s.a., por. wyroki NSA: z 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 255/16; z 21 września 2018 r., sygn. akt I OSK 16/17; z 18 września 2019 r., sygn. akt II OSK 1290/19, wszystkie publ. cbosa). Innymi słowy, decyzja, która z form nieterminowego załatwienia sprawy ma miejsce w danej sprawie, należy do sądu rozpoznającego skargę (por. wyrok NSA z 22 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 1029/15, publ cbosa oraz wyrok WSA w Warszawie z 13 kwietnia 2016 r., sygn. akt IV SAB/Wa 457/15, z aprobująca glosą J. Chmielewskiego, publ. OSP 2017, nr 7-8, poz. 69). Zgodnie z przepisem art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona może wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Skarżący spełnił ten warunek, składając do WZON 27 października 2025 r. ponaglenie. Natomiast WZON, działając na podstawie art. 37 § 4 k.p.a., przy piśmie z 7 listopada 2025 r. przekazał Ministerstwu Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej ponaglenie skarżącego wraz z wyjaśnieniami i aktami postępowania. Skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez WZON przedmiotowego postępowania została nadana na poczcie 14 stycznia 2026 r., a zatem po wniesieniu ponaglenia. Stosownie do art. 149 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W świetle art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. W myśl art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. W myśl natomiast art. 6b4 ust. 5 w związku z art. 6b5 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2005 r. poz. 913 t.j., dalej: ustawa o rehabilitacji) wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia rozpatrywany jest w terminie nie dłuższym niż 3 miesiące od dnia wpływu do wojewódzkiego zespołu. Poza tym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (§ 2). Zgodnie z treścią art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. bezczynność organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1. Natomiast gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy - mamy do czynienia z przewlekłością w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. Trzeba przy tym podkreślić, że dla stwierdzenia bezczynności czy przewlekłości organu nie ma znaczenia, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy ta bezczynność lub przewlekłość została spowodowana zawinioną czy niezawinioną opieszałością organu (zob. wyrok WSA w Warszawie z 19 listopada 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 590/13, publ. CBOSA). Przekładając powyższe przepisy na stan faktyczny przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że WZON, zgodnie z art. 6b4 ust. 5 w związku z art. 6b5 ust. 5 ustawy o rehabilitacji, powinien rozpoznać wniosek z 5 czerwca 2025 r. (o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji organu I instancji z 23 kwietnia 2025 r.) w terminie nie dłuższym niż do 5 września 2025 r. Tymczasem – jak wynika z akt administracyjnych sprawy - organ dopiero 8 października 2025 r. wyznaczył osobę do analizy formalno-prawnej wniosku o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia. Natomiast wniesienie przez skarżącego ponaglenia 27 października 2025 r. spowodowało, że w tym samym dniu organ wyznaczył skład ustalający poziom potrzeby wsparcia oraz miejsce ustalenia poziomu potrzeby wsparcia, jak również zawiadomił stronę o miejscu i terminie posiedzenia ([...]listopada 2025 r. w Delegaturze [...]Urzędu Wojewódzkiego w R.). Zaznaczono przy tym, że obecność skarżącego jest obowiązkowa. Zawiadomienie o powyższym terminie skarżący otrzymał pocztą 20 listopada 2025 r., a więc zamierzone czynności organu nie doszły do skutku. Skarżący w piśmie z 1 grudnia 2025 r. usprawiedliwił swoją nieobecność, wskazując na otrzymanie wezwania po wyznaczonym terminie czynności procesowych. Ponowny termin rozpoznania wniosku z 5 czerwca 2025 r. został wyznaczony na 3 stycznia 2026 r. (zawiadomienie z 15 grudnia 2026 r.), jednak skarżący otrzymał tę korespondencję dopiero 5 stycznia 2026 r. W piśmie z 14 stycznia 2026 r. skarżący usprawiedliwił swoją nieobecność na posiedzeniu Zespołu zbyt późnym doręczeniem zawiadomienia o czynnościach. Kolejny termin posiedzenia WZON pismem z 28 stycznia 2026 r. wyznaczył na 14 lutego 2026 r., które zostało doręczone stronie ponownie za późno – 16 lutego 2026 r. W aktach sprawy znajduje się jeszcze dokumentacja z 20 lutego 2026 r. dotycząca wyznaczenia składu, miejsca i terminu rozpoznania przedmiotowego wniosku na posiedzeniu 27 marca 2026 r. (brak informacji o doręczeniu stronie). Ponadto z informacji uzyskanych w toku postępowania sądowego wynika, że organ 8 kwietnia 2026 r. wydał decyzję uchylającą częściowo decyzję pierwszoinstancyjną i ustalającą poziom potrzeby wsparcia na 75 punktów w miejsce 67 punktów. Po analizie akt administracyjnych niniejszej sprawy Sąd uznał, że organ rozpoznawał wniosek skarżącego z 5 czerwca 2025 r. przewlekle, w sposób opieszały i niesprawny, w sytuacji gdy można było zakończyć postępowanie odwoławcze w terminie krótszym, aniżeli po 9 miesiącach od wpływu ww. wniosku. Jednak przed upływem terminu wynikającego z art. 6b4 ust. 5 w związku z art. 6b5 ust. 5 ustawy o rehabilitacji nie można twierdzić, że organ jest bezczynny lub że postępowanie jest prowadzone przewlekle. Zatem przewlekłość w prowadzeniu postępowania odwoławczego przez organ należy oceniać od 6 września 2025 r. W tym czasie organ nie informował strony o przedłużeniu terminu do załatwienia sprawy, ani o przyczynach zwłoki, jak przewiduje art. 36 § 1 k.p.a. Czynności związane z wyznaczeniem posiedzenia z udziałem skarżącego podjął dopiero po wniesieniu ponaglenia, tj. 27 października 2025 r. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy WZON wyznaczał trzykrotnie terminy posiedzenia nieefektywnie, ponieważ były one zbyt krótkie, aby skarżący otrzymał na czas zawiadomienie, przy uwzględnieniu awizowania przesyłek. Brak prawidłowego planowania podejmowanych czynności w efekcie spowodowało opóźnienie zakończenia postępowania odwoławczego decyzją drugoinstancyjną. Tym samym organowi można skutecznie postawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie. W związku z powyższym Sąd uznał, że WZON naruszył nie tylko przepis art. 6b4 ust. 5 w związku z art. 6b5 ust. 5 ustawy o rehabilitacji, art. 36 ust. 1 k.p.a., ale i zasadę szybkości postępowania z art. 12 k.p.a. oraz zasadę zaufania uczestników do organów władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.). W demokratycznym państwie prawa, którego organy przestrzegają praworządności nie ma miejsca na powolne i nieudolne prowadzenie sprawy. Prawo do rozpoznania sprawy administracyjnej w rozsądnym terminie, jako element prawa do dobrej administracji, jest również jednym z praw podstawowych w porządku prawnym Unii Europejskiej (zob. art. 41 ust. 1 Karty Praw Podstawowych, Dz.U.UE.C.2007.303.1, dalej: Karta). Powołany przepis Karty odnosi się co prawda wprost do organów unijnych, ale w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego jest on również wiążący dla państwa członkowskiego jako zasada ogólna prawa unijnego (zob. np. wyrok NSA z 10 lutego 2016 r., sygn. akt II GSK 2294/14, publ. Lex nr 1982649 i cyt. tam orzecznictwo). Zatem Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stwierdził w punkcie 2 sentencji wyroku, że WZON dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania w rozpatrzeniu wniosku z 5 czerwca 2025 r. Jednocześnie Sąd na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. orzekł, że stwierdzona przewlekłość nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (punkt 3 sentencji wyroku). "Rażące" naruszenie prawa jest kwalifikowaną postacią naruszenia prawa. Orzeczenie o kwalifikowanej formie bezczynności lub przewlekłości winno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się w żaden sposób usprawiedliwić. Jednak w celu ustalenia, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ, dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Samo przekroczenie przez podmiot zobowiązany ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy, musi być szczególnie znaczące i niezaprzeczalne, a rażące opóźnienie w podejmowanych czynnościach musi być pozbawione racjonalnego uzasadnienia (wyrok NSA z 17 maja 2019 r., sygn. akt I OSK 2171/17, publ. Lex nr 2689402). W ocenie Sądu w kontrolowanej sprawie opieszałość organu w rozpatrzeniu wniosku strony z 5 czerwca 2025 r. nie miała wyżej określonego charakteru. Podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, Sąd uwzględnia stan sprawy istniejący w dacie wydania wyroku. Jeżeli więc przed dniem orzekania organ administracji publicznej wydał akt lub dokonał czynności, chociażby z przekroczeniem ustawowych terminów, to Sąd nie może zobowiązać organu do określonego działania, które przed dniem orzekania zostało już podjęte (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 1789/16, publ. cbosa). Zatem, skoro organ przed rozpoznaniem skargi załatwił wniosek skarżącego z 5 czerwca 2025 r., to postępowanie sądowe dotyczące nakazania organowi rozpatrzenie tego wniosku (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.) podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w punkcie 1 sentencji wyroku. Rozważając przyznanie skarżącemu od WZON wnioskowanej w skardze sumy pieniężnej, jak również odnosząc się do wniosku o ukaranie organu grzywną, o których to żądaniach mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a., Sąd uwzględnił okoliczność, że te rozstrzygnięcia mają charakter fakultatywny i zależne są wyłącznie od uznania Sądu. Ich celem jest oddziaływanie na organ mobilizująco (w sytuacji gdy organ nadal pozostaje w stanie bezczynności), ale także represyjnie (z uwagi na stwierdzony stan bezczynności czy przewlekłości) i prewencyjnie – aby wzmocnić gwarancje terminowego załatwiania spraw. Decyzja, zarówno co do wymierzenia grzywny, jak i przyznania sumy pieniężnej czy też odstąpienia od zastosowania tychże środków, powinna być w pierwszym rzędzie uwarunkowana celem skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, którym jest zwalczenie stanu opieszałości i doprowadzenie do zakończenia postępowania, a także zapobieganie bezczynności lub przewlekłemu prowadzeniu postępowania. W ocenie Sądu analiza akt sprawy pozwala jednak uznać, że całokształt działań organu nie nosi znamion celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym nie stwierdzono w kontrolowanej sprawie przewlekłości o charakterze rażącym. Dlatego żądania skargi w zakresie wymierzenia organowi grzywny oraz przyznania sumy pieniężnej nie mogły zostać uwzględnione i podlegały oddaleniu, o czym Sąd orzekł w punktach 4 i 5 sentencji wyroku, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.