VIII SAB/Wa 21/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 24 maja 2023 r. sprawy ze skargi P. N. na bezczynność Dyrektora Publicznej Szkoły Podstawowej z Oddziałami Integracyjnymi i Sportowymi Nr [...] im. [...] w P. w przedmiocie nierozpoznania wniosku z dnia 30 listopada 2022 r. w sprawie dostępu do informacji publicznej 1. zobowiązuje Dyrektora Szkoły Podstawowej z Oddziałami Integracyjnymi i Sportowymi Nr [...] im. [...] w P. do rozpoznania wniosku P. N. z dnia 30 listopada 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie punktów 10-11, w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Dyrektora Szkoły Podstawowej z Oddziałami Integracyjnymi i Sportowymi Nr [...] im. [...] w P. do rozpoznania wniosku, o którym mowa w puncie 1 wyroku, w zakresie punktów 1-9; 3. stwierdza, że Dyrektor Szkoły Podstawowej z Oddziałami Integracyjnymi i Sportowymi Nr [...] im. [...] w P. dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku z dnia 30 listopada 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Dyrektora Szkoły Podstawowej z Oddziałami Integracyjnymi i Sportowymi Nr [...] im. [...] w P. na rzecz skarżącego P. N. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wnioskiem z 30 listopada 2022 r. P. N.dalej: skarżący, strona, wnioskodawca) zwrócił się do Dyrektora Publicznej Szkoły Podstawowej z Oddziałami Integracyjnymi i Sportowymi nr [...] im. [...]w P.(dalej: Dyrektor, organ) o przesłanie w trybie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2176, dalej: u.d.i.p.) oraz art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP następującej informacji publicznej: 1) planów lekcji wszystkich oddziałów oraz oddziałów wirtualnych; 2) planów lekcji wszystkich uczniów nauczania indywidualnego; 3) planów/grafików poszczególnych nauczycieli; 4) przydziału sal; 5) maksymalnej ilości uczniów mogących uczestniczyć w zajęciach w każdej z sal; 6) wszystkich kryteriów (lista priorytetów) jakie były wprowadzone do systemu komputerowego podczas układania planów lekcji wraz z oznaczeniem wagi/priorytetu każdego z kryteriów; 7) liczby uczniów w poszczególnych oddziałach; 8) liczby uczniów, którzy złożyli oświadczenia o chęci udziału w zajęciach z religii z podziałem na klasy i dodatkowo z podziałem na nazwę kościoła lub innego związku wyznaniowego; 9) liczby uczniów, którzy złożyli oświadczenia o chęci udziału w zajęciach etyki z podziałem na klasy; 10) czy szkoła zatrudnia nauczycieli, którzy dokształcają się lub odbywają szkolenia branżowe lub wykonują zadania społeczne; 11) jeżeli odpowiedź na pytanie nr 10 brzmi "tak", proszę o podanie imienia i nazwiska każdego z nauczycieli, którzy dokształcają się, odbywają szkolenia lub wykonują zadania społeczne oraz przesłanie zebranej dokumentacji potwierdzającej ten fakt. Skarżący wniósł o przesłanie wskazanej informacji na dzień 30 listopada 2022 r. w formacie PDF poprzez system epuap. Pismem z 16 grudnia 2022 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Dyrektora w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W skardze zarzucił naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek, 2) art. 10 ust 1 w z art. 13 ust 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (u.d.i.p.) w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o: 1) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 30.11.2022 r., 2) zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając skargę, wnioskodawca przedstawił złożony wniosek o udzielenie informacji publicznej. Wskazał, iż termin do udostępnienia przedmiotowej informacji publicznej upłynął, zgodnie z art. 13 ust 1 u.d.i.p., po 14 dniach od złożenia wniosku. Dodał, że pomimo upływu tego terminu podmiot zobowiązany, do którego skierowano wniosek, nie udzielił jakiejkolwiek odpowiedzi. Według skarżącego, to czyni niniejszą skargę zasadną i konieczną. Pismem z 2 marca 2023 r. organ udzielił odpowiedzi skarżącemu, przekazując mu aktualne na dzień 30 listopada 2022 r. 1) plany lekcji dla klas i klas wirtualnych; 2) plany lekcji nauczycieli; 3) przydział sal szkolnych; 4) informacje o maksymalnej ilości uczniów mogących uczestniczyć w zajęciach w poszczególnych salach; 5) informacje o liczbie uczniów w poszczególnych oddziałach. Ponadto Dyrektor przesłał plik zawierający informację o zależnościach wprowadzonych do programu podczas układania planu jednocześnie wskazując, że oprócz nich w czasie układania planu były uwzględniane także kryteria takie jak uzupełnianie przez nauczyciela etatu w innej placówce, praca w świetlicy szkolnej, realizacja dodatkowych zajęć. Natomiast w odpowiedzi na pozostałe żądane informacje przez stronę, organ wskazał, iż na dzień 30 listopada 2022 r. żaden uczeń: 1) nie realizował nauczania indywidualnego; 2) nie składał oświadczeń o chęci udziału w zajęciach z religii (uczniowie są niepełnoletni i w związku z tym nie składają oświadczeń dotyczących udziału w zajęciach); 3) nie składał oświadczeń o chęci udziału w zajęciach z etyki (uczniowie są niepełnoletni 1 w związku z tym nie składają oświadczeń dotyczących udziału w zajęciach). Z kolei w kwestii żądania udostępnienia informacji wskazanych w pkt 10-11 wniosku organ podał, że żaden przepis prawa nie obliguje Organu do pozyskiwania informacji co osoby zatrudnione na stanowisku nauczyciela robią w czasie wolnym od pracy, w tym w szczególności co do tego czy, a jeżeli tak, którzy z nich dokształcają się lub odbywają szkolenie branżowe lub wykonują zadania społeczne. Zatem organ wyjaśnił, że nie sposób uznać, że tego typu informacje stanowią informacje publiczne. Pismo skierowane do skarżącego zawierało 6 załączników. Jednocześnie w odpowiedzi na skargę (pismo z 2 marca 2023 r.) Dyrektor wniósł o jej oddalenie w całości, przedstawiając dotychczasowy stan sprawy i udzieloną odpowiedź. Natomiast w kwestii żądania udostępnienia informacji wskazanych w pkt 10-11 Wniosku Skarżącego Dyrektor wyjaśnił, że żaden przepis prawa nie obliguje Organu do pozyskiwania informacji co osoby zatrudnione na stanowisku nauczyciela robią w czasie wolnym od pracy, w tym w szczególności, którzy się dokształcają lub odbywają szkolenie branżowe lub wykonują zadania społeczne. W ocenie organu żądane informacje w tym zakresie nie stanowią informacji publicznej. Zaznaczono, że skarżący nie wniósł wymaganej opłaty sądowej, ponadto skarga nie została poprzedzona wniesieniem ponaglenia do właściwego organu. Stwierdził także, że opóźnienie, w odczytaniu wniosku złożonego za pośrednictwem EPUAPU związane jest tym, iż pracownik w natłoku codziennych zadań nieświadomie nie ustawił powiadomień mailowych o przychodzących wiadomościach na skrzynkę ERUAP PSP nr [...]. W przekonaniu że powyższe powiadomienia są włączone, pracownik informował dyrektora, że skrzynka EPUAP nie zawiera wiadomości. Po powzięciu informacji, o wpłynięciu wniosku od skarżącego P. N. o udzielenie informacji publicznej jak wskazano, niezwłocznie informacja ta została udzielona w zakresie w jakim była ona w posiadaniu organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie, zaś kontrola tej działalności, zgodnie z § 2 pkt 8 tego przepisu, obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Zauważenia wymaga, że celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Dla stwierdzenia bezczynności nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem, że nie istnieje obowiązek wydania stosowanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Poza tym należy wskazać, że Sąd ocenia skargę na bezczynność na moment jej wniesienia, niemniej zobowiązany jest również uwzględnić wszelkie okoliczności zaistniałe od tego zdarzenia prawnego do chwili orzekania. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że z dniem 1 czerwca 2017 r. definicja legalna bezczynności została wprowadzona do art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej: k.p.a.) jako brak załatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. W odniesieniu do skargi na bezczynność organu w udzieleniu informacji publicznej ugruntowane jest również orzecznictwo sądów administracyjnych, że nie jest wymagane w tych sprawach wniesienie przez stronę ponaglenia, o którym mowa w art. 37 k.p.a. (por. wyrok WSA w Krakowie z 16 stycznia 2018 r., sygn. akt II SAB/Kr 244/17, publ. LEX nr 2449096, wyrok WSA w Bydgoszczy z 26 października 2022 r., sygn. akt II SAB/Bd 56/22, publ. CBOSA). Dla uznania bezczynności organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej konieczne jest ustalenie przez Sąd, czy określony podmiot jest zobowiązany do jej udzielenia oraz czy żądana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. (por. postanowienie NSA z 30 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 1049/12, publ. CBOSA). Zatem z bezczynnością w takiej sprawie mamy więc do czynienia wówczas, gdy żądaniem wniosku jest objęta informacja mająca walor informacji publicznej, a podmiot zobowiązany do jej udostępnienia nie czyni tego w ustawowym 14-dniowym terminie (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy o niemożliwości udzielenia informacji publicznej w wyznaczonym terminie, o przyczynach opóźnienia i nowym terminie wydania informacji, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku w tej sprawie (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.), nie informuje o przeszkodach technicznych w uzyskaniu informacji w żądanej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że danej informacji nie posiada, bądź że istnieje odrębny tryb dostępu do tej informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy (...): 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W przypadku uwzględnienia skargi sąd stwierdza także, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości Sądu, że dyrektor placówki oświatowej do którego z wnioskiem o udzielenie informacji zwrócił się P. N., jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., tj. organem władzy publicznej, a zatem organem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Dyrektor szkoły wykonuje zadania publiczne związane z realizacją prawa każdego obywatela do kształcenia się oraz prawa dzieci i młodzieży do wychowania i opieki, a nadto jest uprawniony do działania w formie władczej w stosunku do uczniów, np. przez wydanie decyzji administracyjnej w przedmiocie skreślenia ucznia z listy uczniów. Tym samym jest organem władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. (por. wyrok NSA z 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 248/12, wyrok WSA w Warszawie z 26 października 2018 r., sygn. akt II SAB/Wa 265/18, publ. CBOSA). Na marginesie wypada przypomnieć, że szkoła podstawowa, prowadzona przez jednostkę samorządu terytorialnego (gminę), jest jednostką organizacyjną gminy, która realizuje zadania własne gminy w zakresie edukacji publicznej (art. 7 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, Dz.U. z 2018 r. poz. 994) na zasadach określonych w ustawie z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz.U. z 2018 r. poz. 996). Dyrektor szkoły podstawowej, który kieruje i reprezentuje szkołę na zewnątrz (art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela, Dz.U. Nr 3, poz. 19 ze zm., dalej: Karta Nauczyciela), jest tym samym zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej również na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem do udostępniania informacji publicznej obowiązane są m.in. organy władzy publicznej, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego publicznych. Przechodząc do meritum, tj. dokonując oceny charakteru informacji objętej przedmiotowym wnioskiem skarżącego wskazać należy, że zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. charakter informacji publicznej ma każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Informacją publiczną będzie więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacją publiczną jest zatem treść dokumentów bezpośrednio wytworzonych przez organy władzy publicznej i tych, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, a wytworzonych przez inne podmioty, niebędące organami władzy publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą (por. np. wyroki WSA w Warszawie: z 23 lutego 2018 r., sygn. akt II SAB/Wa 1282/17, publ. LEX nr 2497868, z 26 października 2018 r., sygn. akt II SAB/Wa 265/18, publ. CBOSA). Z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. wynika, że prawo dostępu do informacji publicznej, mające umocowanie w Konstytucji RP (art. 61), przysługuje każdemu, bez względu na interes prawny lub faktyczny, na zasadach określonych w tej ustawie (por. np. wyrok WSA we Wrocławiu z 14 listopada 2017 r., sygn. akt IV SAB/Wr 214/17, publ. LEX nr 2401462). Zamieszczony w art. 6 u.d.i.p. wykaz (katalog) informacji i dokumentów, które stanowią informację publiczną, nie jest wyliczeniem wyczerpującym (zamkniętym), lecz ma charakter przykładowy. O zakwalifikowaniu określonej informacji do udostępnienia decyduje jej treść i charakter. Przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest więc spełnienie przez nią kryterium przedmiotowego i stąd też decydującymi są treść i charakter konkretnej informacji. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b) i lit. f) u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o ich organizacji i majątku, którym dysponują. Natomiast stosownie do ust. 1 pkt 3 lit. a) ww. przepisu udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych. W ocenie Sądu domaganie się przez skarżącego udostępnienia przez organ informacji zawartych w punktach od 1 do 9 wniosku z 30 listopada 2022 r., dotyczy zasad funkcjonowania i organizacji Publicznej Szkoły Podstawowej z Oddziałami Integracyjnymi i Sportowymi nr [...] im. [...]w P.w zakresie realizowanego w niej procesu nauczania (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b oraz pkt 3 lit. a u.d.i.p.). Z kolei żądanie zawarte w punktach od 10 do 11 wniosku dotyczy kwestii związanych z dysponowaniem majątkiem publicznym w zakresie zasad dofinansowania dokształcania i doskonalenia zawodowego nauczycieli (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.). Reasumując powyższe rozważania i uwagi prowadzą do wniosku, że w okolicznościach kontrolowanej sprawy zaktualizował się obowiązek organu określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., tj. obowiązek udostępnienia informacji publicznej bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że Dyrektor udzielił częściowej odpowiedzi na złożony wniosek z 30 listopada 2022 r., w dniu 2 marca 2023 r., tj. w dacie przekazania akt do Sądu i w dacie udzielenia odpowiedzi na skargę strony na bezczynność organu. Analizując odpowiedź organu na żądaną informację publiczną, należy uznać, że Dyrektor udzielił stronie odpowiedzi w zakresie punktów 1-9 wniosku, nie udzielił odpowiedzi w zakresie punktów 10-11 wniosku. Treść pisma stanowiącego odpowiedź organu w odniesieniu do udzielenia informacji publicznej zawartej w punktach od 1 do 9 wniosku skarżącego, zdaniem Sądu, należy uznać za odpowiedź organu w tym zakresie. Należy pamiętać, że zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2, są obowiązane do udostępnienia informacji publicznej, jeśli są w jej posiadaniu. Natomiast rolą sądu administracyjnego orzekającego w przedmiotowej sprawie nie jest sprawdzanie prawdziwości udostępnionej informacji publicznej, a jedynie sam fakt jej udzielenia w trybie u.d.i.p. Natomiast Dyrektor udzielił nieprecyzyjnej odpowiedzi w zakresie pkt 8 i 9. Wprawdzie Sąd dostrzega, że pytanie – żądanie skarżącego było mało precyzyjne, nie mniej Sąd stoi na stanowisku, że w razie wątpliwości należało zwrócić się do skarżącego o doprecyzowanie pytania, ewentualnie wskazać liczbę uczniów uczestniczących w zajęciach z religii z podziałem na klasy i liczbę uczniów uczestniczących w zajęciach z etyki w poszczególnych. Na marginesie odpowiedzi na pytania zawarte w punktach 8 i 9 Sąd zwraca uwagę organowi, że nie dotyczą one udostępnienia oświadczeń uczniów co do uczestniczenia w zajęciach religii czy etyki jako dokumentów prywatnych (jak to wskazano w odpowiedzi na skargę), tylko wskazania liczby uczniów, którzy złożyli takie oświadczenia. Stanowiłoby to wówczas odpowiedź wprost na zadane pytanie. Nie do zaakceptowania jest natomiast stanowisko Dyrektora w zakresie pkt 10-11 wniosku. Wniosek dotyczył dokształcania nauczycieli, szkolenia, a także wykonywania przez nich zadań społecznych. Niewątpliwie zatrudnieni nauczyciele dokształcają się, a nawet jeżeli nie dokształcają się, to wątpliwym jest aby nie mieli żadnych zadań społecznych realizowanych w ramach działalności szkoły. Dokształcaniem jest pogłębianie wiedzy z zakresu oligofrenopedagogiki w ramach studiów podyplomowych, co związane jest z nauczaniem oddziałów integracyjnych, czy zdobywanie wiedzy i podwyższanie kwalifikacji z zakresu dziedzin sportowych. Zdobywanie wiedzy może być również online. Sąd jest zdumiony stanowiskiem Dyrektora że nauczyciele nie realizują zadań społecznych w szkole, np. przygotowanie akademii z okazji różnych zdarzeń w szkole. W tym zakresie organ nie udzielił odpowiedzi, bowiem okoliczność podania, iż organ nie interesuje się co robią nauczyciele w czasie wolnym nie jest udzieleniem odpowiedzi. I nie taką odpowiedzią był zainteresowany skarżący. Warto przypomnieć Dyrektorowi, że dokształcanie i doskonalenie zawodowe nauczycieli jest uregulowane w rozdziale 7a Karty Nauczyciela, stąd informacje w tym zakresie, jak to już wyżej wskazano, mają charakter publiczny. Dlatego w tym zakresie niewątpliwie Dyrektor dopuścił się bezczynności w zakresie otrzymanego wniosku o czym orzeczono w punkcie 3 wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Bezczynność w sprawie dotyczącej udostępnienia informacji publicznej nie polega bowiem wyłącznie na całkowitym milczeniu podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej. Zachodzi również wtedy, gdy organ błędnie (niezgodnie z przepisami u.d.i.p.) informuje wnioskodawcę o tym, że dana informacja nie stanowi informacji publicznej oraz że nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Ponadto Dyrektor w przedmiotowej sprawie część wniosku strony z 30 listopada 2022 r. załatwił po wpływie skargi do Sądu. Dlatego bezprzedmiotowe jest rozstrzyganie o zobowiązaniu organu do załatwienia tego wniosku w zakresie punktów od 1 do 9, o czym Sąd orzekł w punkcie 2 wyroku, umarzając postępowanie w tej części na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Jednocześnie należy stwierdzić, że organ nie rozpoznał przedmiotowego wniosku w zakresie punktów od 10 do 11, stojąc na stanowisku, że nie dotyczą one informacji publicznej. Mając na uwadze powyższe wywody Sąd uznał, że zaszły podstawy do zobowiązania organu na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. do załatwienia wniosku strony z 29 września 2022 r. w powyższym zakresie w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (punkt 1 wyroku). Podsumowując Sąd stwierdza, że Dyrektor pozostaje w bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącej, Sąd przyjął, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w punkcie 3 wyroku na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Rażące naruszenie prawa jest bowiem postacią kwalifikowaną naruszenia prawa i powinno być interpretowane ściśle. Oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak również w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Z taką sytuacja nie mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Skarżącemu udzielono odpowiedzi z opóźnieniem. Końcowo wskazać także trzeba, że samo zakwalifikowanie informacji do kategorii informacji publicznej nie oznacza w każdym przypadku bezwzględnego obowiązku udostępnienia tego rodzaju danych. W przypadku zaistnienia okoliczności ograniczających prawo do informacji publicznych na podstawie art. 5 ust. 1, ust. 2 lub ust. 2a u.d.i.p. organ zobowiązany do udostępnienia informacji powinien, działając na podstawie art. 16 tej ustawy, wydać decyzję odmawiającą udostępnienia informacji, wyjaśniając podstawy faktyczne i prawne dokonanej odmowy. O kosztach postępowania, które obejmują wpis od skargi w wysokości 100 zł, Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 1 p.p.s.a. (punkt 4 wyroku).