VIII SA/Wa 912/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Nawrot po rozpoznaniu w dniu 10 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Zarządu Dróg Powiatowych w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zezwolenia na lokalizację w pasie drogi powiatowej postanawia : odrzucić skargę

Pismem z dnia [...] lipca 2014 r. (data nadania) Zarząd Dróg Powiatowych w K. (zwany dalej: "skarżący") wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. (zwany dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy") z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...] orzekającą o uchyleniu wydanej w dniu [...] kwietnia 2014 r. przez Zarząd Dróg Powiatowych w K. (jako organ I instancji) decyzji odmawiającej wydania zezwolenia na lokalizację linii światłowodowej w pasie drogi powiatowej nr [...] B. – G. na działkach nr [...], [...], [...], [...] i [...] gmina G. i przekazaniu sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Wnioskując o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia skarżący podniósł, iż decyzja organu odwoławczego wydana została z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 6 i art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267; zwana dalej: "k.p.a.") statuujących zasady legalności i przekonywania poprzez dokonywanie ustaleń bez koniecznej dokładności i wnikliwości oraz w sposób lakoniczny i nie przekonywujący oraz art. 107 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób odbiegający od wymogów stypizowanych we wzmiankowanym przepisie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Zauważył, iż skarżący nie ma legitymacji do wniesienia skargi, gdyż w przedmiotowej sprawie występuje jako organ wydający decyzję w I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwana dalej: "p.p.s.a"), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Jak stanowi natomiast art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Legitymacja do złożenia skargi została oparta na kryterium interesu prawnego, co oznacza, że ze skargą może wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że zgodnie z art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a. podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi nie może być organ, który orzekał w sprawie jako organ I instancji (postanowienie NSA w Warszawie z 12 lipca 2002 r. , sygn. akt III SA 393/01, postanowienie NSA w Gdańsku z 19 października 2000 r., sygn. akt II SA/Gd 2159/00). Nie ma on bowiem interesu prawnego w rozumieniu ww. przepisu. Dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nadawało by temu organowi dwojakie uprawnienia. Z jednej strony uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej – uprawnienie strony, która kwestionuje poprzez skargę takie rozstrzygnięcie. Uprawnień takich nie przewidują przepisy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podsumowując stwierdzić należy, iż skarżący, jako organ administracji, który w I instancji wydał decyzję odmawiającą wydania zezwolenia na lokalizację w pasie drogi powiatowej linii światłowodowej, nie posiada w przedmiotowej sprawie legitymacji do wniesienia skargi do Sądu. Legitymację tę posiada bowiem odwołujący się i to jego interesu prawnego dotyczy toczące się postępowanie. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.