VIII SA/Wa 843/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Renata Nawrot, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 marca 2021 r. w Radomiu sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w G. na uchwałę Rady Miejskiej [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na terenie gminy [...] oraz ustalenia wysokości stawki tej opłaty stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości.

Rada Miejska w [...] (dalej: "Rada Miejska"), działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018r., poz.994 ze zm., dalej także: "u.s.g.") oraz art. 6j ust. 1 pkt 1 i ust. 2a, art. 6k ust. 1 pkt 1, ust. 2, ust. 2a, ust. 3 ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. 2018r., poz. 1454 ze zm.; dalej: "ustawa o utrzymaniu czystości" lub "u.c.p.g"), podjęła [...]grudnia 2018 r. uchwałę nr [...]w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na terenie gminy [...]oraz ustalenia wysokości stawki tej opłaty. Pismem z [...]marca 2020 r. Prokurator Rejonowy w [...] (dalej: "Prokurator") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także jako "Sąd") na powołaną wyżej uchwałę nr [...]. Występując o stwierdzenie jej nieważności w całości, postawił zarzuty istotnego naruszenia art. 6j ust. 2a w zw. z art. 6j ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości polegające na zróżnicowaniu w § 2 stawek opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ustalonej metodą od gospodarstwa domowego według nieprzewidzianego w ustawie kryterium liczby osób w gospodarstwie domowym. W uzasadnieniu skargi Prokurator wskazał, iż możliwość różnicowania stawki przewidziana w art. 6j ust. 2a u.c.p.g wyraźnie odnosi się tylko do niektórych parametrów obliczania opłaty takich jak: ilość mieszkańców na danej nieruchomości czy powierzchni lokalu mieszkalnego, a więc tych, o których mowa w ust. 1. Pozostałe przesłanki różnicowania stawki przewidziane w tym przepisie w żadnym wypadku nie wiążą się z wielkością gospodarstwa domowego, a położeniem nieruchomości i jej rodzajem. Wskazał także, iż skoro rada gminy skorzystała z możliwości ustalenia jednej stawki od gospodarstwa domowego, to nie ma możliwości dalszego różnicowania stawki. Prokurator podkreślił bowiem, że w art. 6j ust. 1 ustawodawca posłużył się pojęciem opłaty jako iloczynu podstawy i stawki, a w art. 6j ust. 2 pojęciem opłaty jako jednej stawki od podstawy (gospodarstwa domowego). Dodał, że zgodnie z NSA niezasadny jest pogląd, że rada gminy może różnicować stawkę opłat zgodnie z kryteriami określonymi w art. 6j ust. 2a u.c.p.g, zarówno w przypadku wyboru metody określonej w art. 6j ust. 1 u.c.p.g, jak i w art. 6j ust. 2 cytowanej ustawy. Zamieszczenie art. 6j ust. 2a) u.c.p.g. bezpośrednio po art. 6j ust. 1 i 2 u.c.p.g. jest racjonalne, gdyż ustawodawca w pierwszej kolejności uregulował metody ustalania opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Następnie wprowadził możliwość różnicowania stawki opłaty, ale z zawartych w tej regulacji sformułowań wynika, że odnosi się ona jedynie do metody wskazanej w art. 6j ust. 1, a nie wymienionej w art. 6j ust. 2 u.c.p.g. Zdaniem Prokuratora, z żadnej regulacji powołanej ustawy nie wynika również upoważnienie dla rady gminy do wprowadzenia w ramach metody wymienionej w art. 6j ust. 2 u.c.p.g. dodatkowego kryterium, jakim jest podział gospodarstw domowych na kategorie zależne od liczby osób w nich zamieszkujących i zróżnicowanie na tej podstawie wysokości stawki opłaty. Uznał, że przewidziane w ustawie pojęcie "liczby mieszkańców zamieszkujących daną nieruchomość" nie możne być utożsamiane z zastosowanym w zaskarżonej uchwale pojęciem gospodarstwa domowego, gdyż osoby zamieszkujące nieruchomość nie muszą tworzyć ze sobą gospodarstwa domowego. W ocenie Prokuratora słuszność tego poglądu wynika także z faktu, że ustawą z dnia 28 listopada 2014r., obowiązującą od 1 lutego 2015r. (Dz. U. z 2015r., poz. 87) dokonano nowelizacji ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W zmienionym stanie prawnym, który ma zastosowanie w niniejszej sprawie brak jest normy ustawowej, z której można przy zastosowaniu wykładni systemowej wewnętrznej wywnioskować, że niezależnie od przyjętej metody ustalania opłat, stawki mogą być zróżnicowane. Odpowiadając na skargę, Rada Miejska wniosła o umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość i obciążenie skarżącego kosztami postępowania. Wskazała, iż zaskarżona uchwała została uchylona przez uchwałę Rady Miejskiej w [...]z dnia [...]grudnia 2019 r. Nr [...]w sprawie metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na terenie gminy [...]oraz ustalenia wysokości stawki tej opłaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 6 tej ustawy, także na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137 t.j.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji nie naruszyły prawa zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Zgodnie zaś z art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza możliwość stwierdzenia jej nieważności. Przepis ten pozostaje w związku z art. 91 ust. 1 u.s.g., w świetle którego nieważna jest uchwała organu gminy sprzeczna z prawem. Wprowadzając sankcję nieważności, jako następstwa naruszenia prawa, ustawodawca nie wskazał rodzaju naruszenia prawa, które skutkowałoby zastosowaniem tej sankcji. Zasadnym jest zatem sięgnięcie do przepisów u.s.g., gdzie przewidziano dwa rodzaje naruszeń prawa, które mogą być wywołane przez ustanowienie aktów uchwalanych przez organy gminy. Mogą to być naruszenia istotne lub nieistotne (art. 91 u.s.g.). Jednak i tu brak ustawowego zdefiniowania obu naruszeń, co stwarza konieczność sięgnięcia do stanowiska wypracowanego w tym zakresie w doktrynie i w orzecznictwie. Za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. W orzecznictwie sądowoadminstracyjnym przyjmuje się, że do istotnych wad uchwały, których wystąpienie skutkuje stwierdzeniem jej nieważności, zalicza się naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję organów samorządu do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego poprzez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (por. wyrok WSA w Olsztynie z 27 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Ol 452/17 i przywołane tam wyroki i pozycje z doktryny: wyrok NSA z 8 lutego 1996 r., SA/Gd 327/95, OwSS z 1996 r., nr 3, poz. 90; wyrok NSA z 11 lutego 1998 r., II SA/Wr 1459/97, OwSS 1998/3/79, wyrok WSA w Warszawie z 21 marca 2007 r., IV SA/Wa 2296/06, CBOSA; Z. Kmieciak, M. Stahl, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego, Samorząd terytorialny 2001/1-2, s. 102). Podnieść także należy, że zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483) źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego. Stosownie do art. 94 Konstytucji RP organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. W związku z tym w doktrynie oraz w orzecznictwie podkreśla się wykonawczy charakter uchwał. Wynika to wprost z art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym gmina ma prawo stanowienia, w formie uchwały, aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy, tylko na podstawie upoważnień ustawowych. Wykonawczy charakter uchwał stanowiących prawo miejscowe oznacza, że są one wydawane na mocy i w celu szczegółowej realizacji określonych unormowań materialno-prawnych przyjętych w ustawach upoważniających. Przy czym nie jest wystarczające upoważnienie zawarte w ustrojowych ustawach samorządowych, ale konieczne jest upoważnienie zawarte w ustawach szczególnych i to upoważnienie o charakterze szczegółowym, a nie upoważnienie generalne (zob.: Dorota Dąbek, Prawo miejscowe samorządu terytorialnego, Bydgoszcz-Kraków 2003, Oficyna Wyd. Branta s. 160 i n.). Tym samym zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. Powyższa zasada znalazła odzwierciedlenie w art. 40 ust. 1 u.s.g. Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym. Nie jest zaś konieczne rażące naruszenie, warunkujące stwierdzenie nieważności decyzji, czy postanowienia, o jakim mowa w art. 156 § 1 Kpa. Stosownie do art. 50 § 1, art. 52 § 1 i art. 53 § 3 p.p.s.a., prokurator może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Jak wynika z art. 52 § 1 p.p.s.a., obowiązek wyczerpania środków zaskarżenia służących w postępowaniu przed organem jest wyłączony, jeśli skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Skarga Prokuratora zasługuje na uwzględnienie z innych względów, albowiem zarzuty w niej wskazane nie są zasadne. Prokurator wskazuje bowiem na istotne naruszenie art. 6j ust. 2a w zw. z art. 6j ust. 2 u.c.p.g., wskazując na zróżnicowanie stawek opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ustalonej metodą od gospodarstwa domowego, według nieprzewidzianego w ustawie kryterium liczby osób w gospodarstwie domowym, podczas gdy z treści zaskarżonej uchwały nie wynika, aby Rada Miejska stosowała art. 6j ust. 2 u.c.p.g. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest bowiem uchwała Nr [...]Rady Miejskiej w [...]z dnia [...]grudnia 2018 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na terenie gminy [...] oraz ustalenia wysokości stawki tej opłaty, podjęta na podstawie art. 6j ust. 1 pkt 1 i ust. 2a oraz art. 6k ust. 1 pkt 1, ust. 2, ust. 2a oraz ust. 3 u.c.p.g. Ocena czy uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem prawa dokonywana jest na datę jej podejmowania. Szczegółowe upoważnienie ustawowe dla tej rodzaju uchwały przewiduje art. 6k ust. 1 pkt 1 u.c.p.g. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego. Na podstawie art. 6c ust. 1 u.c.p.g., gminy są bowiem obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. W art. 6c ust. 1 u.c.p.g. ustawodawca nakazując gminom zorganizowanie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, nie wskazuje w jakiej formie ma to nastąpić, tym niemniej z wykładni systemowej przepisu nie budzi wątpliwości, że następuje to w analogicznej formie, jak wskazana w art. 6c ust. 2 u.c.p.g., tj. uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego. Z art. 6c ust. 2 u.c.p.g. wprost wynika bowiem, że: rada gminy może w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego postanowić o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne. Mając powyższe na uwadze - w ocenie tut. Sądu - przedmiotowa uchwała jest aktem prawa miejscowego. Adresatami tej uchwały są wszystkie osoby określone ogólnie, tj. zobowiązane do ponoszenia opłat określonych w uchwale. Adresaci uchwały określeni zostali generalnie, a nie imiennie. Uchwała dotyczy sytuacji powtarzalnych, a nie jednorazowych. Zaskarżona uchwała ma charakter normatywny, generalny i abstrakcyjny. W § 1 zaskarżonej uchwały Rada Miejska wskazała, iż: "Dokonuje się wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, która stanowi iloczyn liczby mieszkańców zamieszkujących daną nieruchomość oraz stawki opłaty określonej w § 2 niniejszej uchwały." W § 2 ust. 1 tej uchwały wskazano, iż: "Ustala się stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jeżeli odpady komunalne są zbierane i odbierane w sposób selektywny w wysokości: • 12,00 zł/miesiąc na jednego mieszkańca zamieszkującego daną nieruchomość – dotyczy nieruchomości zamieszkałych przez nie więcej niż 4 osoby, • 8,00 zł/miesiąc na jednego mieszkańca zamieszkującego daną nieruchomość – dotyczy nieruchomości zamieszkałych przez więcej niż 4 osoby, przy czym stawka dotyczy osoby 5 i kolejnej." W § 2 ust. 2 ww. uchwały wskazano zaś, iż: "Ustala się stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jeżeli odpady komunalne nie są zbierane i odbierane w sposób selektywny w wysokości: • 20,00 zł/miesiąc na jednego mieszkańca zamieszkującego daną nieruchomość – dotyczy nieruchomości zamieszkałych przez nie więcej niż 4 osoby, • 16,00 zł/miesiąc na jednego mieszkańca zamieszkującego daną nieruchomość – dotyczy nieruchomości zamieszkałych przez więcej niż 4 osoby, przy czym stawka dotyczy osoby 5 i kolejnej." Przepis art. 6k ust. 1 pkt 1 u.c.p.g. zawiera ustawowe upoważnienia dla rady gminy do podjęcia uchwały w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zgodnie z jego brzmieniem rada gminy, w drodze uchwały dokona wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi spośród metod określonych w art. 6j ust. 1 i 2 oraz ustali stawkę takiej opłaty; dopuszcza się stosowanie więcej niż jednej metody ustalenia opłat na obszarze gminy. Stosownie do art. 6k ust. 2 u.c.p.g. rada gminy, określając stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, bierze pod uwagę: 1) liczbę mieszkańców zamieszkujących daną gminę; 2) ilość wytwarzanych na terenie gminy odpadów komunalnych; 3) koszty funkcjonowania systemu gospodarowania odpadami komunalnymi, o których mowa w art. 6r ust. 2-2b i 2d; 4) przypadki, w których właściciele nieruchomości wytwarzają odpady nieregularnie, w szczególności to, że na niektórych nieruchomościach odpady komunalne powstają sezonowo. W myśl art. 6k ust. 2a u.c.p.g. rada gminy ustala stawki opłat za odpady komunalne zbierane i odbierane w sposób selektywny w wysokości nie wyższej niż stawki maksymalne, a art. 6k ust. 3 – w sposób nieselektywny. Zgodnie z art. 6j ust. 1u.c.p.g., w przypadku nieruchomości, o której mowa w art. 6c ust. 1, opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn: 1) liczby mieszkańców zamieszkujących daną nieruchomość, lub 2) ilości zużytej wody z danej nieruchomości, lub 3) powierzchni lokalu mieszkalnego - oraz stawki opłaty ustalonej na podstawie art. 6k ust. 1. Jednocześnie, jak wynika z art. 6j ust. 2a u.c.p.g. w brzmieniu obowiązującym do dnia 5 września 2019 r., to jest także w dacie podejmowania zaskarżonej uchwały: "Rada gminy może zróżnicować stawki opłaty w zależności od powierzchni lokalu mieszkalnego, liczby mieszkańców zamieszkujących nieruchomość, odbierania odpadów z terenów wiejskich lub miejskich, a także od rodzaju zabudowy." Z dniem 6 września 2019 r. mocą art. 1 pkt 12 lit. a ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. (Dz. U. z 2019 r. poz. 1579) zmieniającej nin. ustawę dodano zdanie drugie: "Rada gminy może stosować łącznie różne kryteria różnicujące stawki opłaty." Z treści powyższych przepisów wynika zatem, iż rada gminy ustala stawkę opłaty na podstawie art. 6k ust. 1 u.c.p.g., której iloczyn z liczbą mieszkańców (w przypadku zastosowania metody z art. 6j ust. 1 pkt 1 u.c.p.g.) stanowi wartość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, którą zobowiązany jest uiścić właściciel nieruchomości. W myśl art. 6j ust. 2a u.c.p.g. możliwe jest różnicowanie stawki tej opłaty w zależności m.in. od liczby mieszkańców zamieszkujących nieruchomość. Z przepisu tego nie wynika jednak, aby zróżnicowanie stawki opłaty w zależności od liczby mieszkańców zamieszkujących nieruchomość mogło prowadzić do zróżnicowania tej stawki w obrębie danej nieruchomości. Z treści § 1 i § 2 zaskarżonej uchwały wynika, iż Rada Miejska dokonała wyboru metody, o której mowa w art. 6j ust. 1 pkt 1 u.c.p.g., wskazując, iż opłata za gospodarowanie stanowi iloczyn mieszkańców zamieszkujących daną nieruchomość oraz stawki określonej w § 2 tej uchwały. Jednocześnie w § 2 uchwały dokonała zróżnicowania stawki opłaty, które doprowadziło do ustalenia różnych stawek opłaty od poszczególnych mieszkańców zamieszkujących tą samą nieruchomość. W ocenie Sądu ten sposób różnicowania nie mieści się w zakresie uprawnień gminy wynikających z art. 6j ust. 2a u.c.p.g. w brzmieniu obowiązującym w dacie podejmowania zaskarżonej uchwały. Ocena zaskarżonej uchwały prowadzi zatem do wniosku, że uchwała w § 2 narusza art. 6j ust. 2a u.c.p.g., a naruszenie to ma charakter istotny. Zdaniem Sądu, regulowanie metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami w sposób odmienny niż to wynika z przepisów ustawy stanowi naruszenie ustawowego upoważnienia zawartego w art. 6j ust. 2a u.c.p.g. Za Naczelnym Sądem Administracyjnym (wyrok z dnia 6 maja 2016r., sygn. akt II FSK 16/16) podnieść należy, że z mocy art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej organy samorządu terytorialnego, w tym np. rada gminy jako jej organ stanowiący, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. W okolicznościach niniejszej sprawy ustawą tą jest ustawa o samorządzie gminnym. Z przepisów art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 40 u.s.g. wynika w sposób jednoznaczny, że zasada praworządności wymaga, aby materia regulowana wydanym aktem normatywnym wynikała z upoważnienia ustawowego i nie przekraczała zakresu tego upoważnienia. Gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy na podstawie upoważnień ustawowych. Uchwały więc podejmowane przez radę gminy muszą mieć umocowanie w obowiązujących przepisach prawa i nie mogą przepisów tych naruszać. W ocenie Sądu za istotne naruszenie prawa należy uznać także zapisy § 5 zaskarżonej uchwały. W paragrafie tym wskazano, iż "Uchwała wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego z mocą obowiązującą od dnia 1 stycznia 2019 r." Uchwała ta została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego w dniu 15 grudnia 2018 r. (poz. 12557), co oznacza, że zgodnie z pierwszą częścią zapisu § 5 weszła w życie z dniem 29 grudnia 2018 r., podczas gdy druga część tego zapisu wskazuje na jej zastosowanie od dnia 1 stycznia 2019 r. Zapisom tym brakuje zatem precyzji. Tym samym doszło do istotnego naruszenia prawa, gdyż błędnie określono jej wejście w życie, albowiem zwroty "wchodzi w życie" i "z mocą obowiązującą" są synonimiczne i tak określony termin promulgacji narusza art. 2 Konstytucji RP. Zgodnie z art. 2 Konstytucji, Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. W orzecznictwie przyjmuje się, iż wejście w życie i uzyskanie mocy przez ustawę są zdarzeniami tożsamymi, polegającymi na rozpoczęciu od ich spełnienia się, prawnego kwalifikowania stosunków społecznych przez przepisy, które "weszły w życie" lub "uzyskały moc". Ustawa nie może bowiem wejść w życie bez uzyskania przez nią mocy obowiązującej i odwrotnie – uzyskanie mocy obowiązującej oznacza wejście ustawy w życie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Go 799/18 i przywołane w jego uzasadnieniu: Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 1996 r., I PZP 12/96, OSNP/1197/1/8 i orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 października 1995 r., K 14/95, Orzecznictwo TK 1995 nr 2, poz. 12). Stwierdzone naruszenia prawa w ocenie Sądu uzasadniają stwierdzenie nieważności uchwały w całości. Stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały wywołuje skutek dalej idący, co sprawia, że wskazywane przez Radę Miejską uchylenie uchwały pozostaje bez wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie. W tym stanie rzeczy, Sąd rozpoznając sprawę na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości, orzekając jak w wyroku.