VIII SA/Wa 816/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kobylski po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy ze skargi A. K. na działanie Prezesa Sądu Rejonowego w G. w przedmiocie zobowiązania organu do podjęcia czynności nadzorczych postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z 23 października 2025 r. wniesionym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stanowiącym skargę na Prezesa Sądu Rejonowego w G. (dalej: organ) w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w do Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w G. J. L. A. K.rawiecki (dalej: skarżący) wystąpił o zobowiązanie organu do: – podjęcia działań, w stosunku do Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w G. J. L., przewidzianych przez prawo i uzasadnionych w skardze; – niezwłocznego zwrotu bezprawnie wyegzekwowanej kwoty nie niższej niż 5.000 zł. W uzasadnieniu skargi, skarżący wyjaśnił m.in., iż ww. komornik sądowy wszczął postepowanie egzekucyjne w oparciu o nakaz zapłaty wydany w elektronicznym postępowaniu upominawczym przez Sąd Rejonowy L. –[...] w L. z 9 stycznia 2012r. VI Nc-e [...] zaopatrzony w klauzulę wykonalności z dnia 15 maja 2012r. Postanowienie o nadaniu klauzuli wykonalności Sądu Rejonowego L. -[...] w L. z dnia 16 maja 212r., sygn. akt VI NC - e [...]. Zdaniem skarżącego, czynność sądowa, jak i komornicza jest nieważna z mocy prawa od początku do końca, gdyż w zestawieniu dat rozstrzygnięć Sądu Rejonowego L. - [...]w L. (sygn. akt VI NC - e [...]- wniesienie pozwu w dniu 06 października 2011r.), tj. nakaz zapłaty z dnia 09 stycznia 2012r., nadanie klauzuli wykonalności z dnia 15 maja 2012r., z datami wymagalność roszczenia 1896,64 zł datowane jest na 11 kwietnia 1998r., 14 maja 1998r., 11 czerwca 1998r., 11 lipca 1998r. W ocenie skarżącego komornik prowadził postępowanie egzekucyjne pomimo przedawnienia roszczeń. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na niedopuszczalność drogi sądowej lub oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Wskazał, iż skarga dotyczy zarzutów jakie mogą być badane jedynie w postępowaniu judykacyjnym, do którego prowadzenia Prezes Sądu Rejonowego w G. nie posiada uprawnień. Organ zauważył, iż zgodnie z art. 175 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych (Dz. U z 2024 r. poz. 1458) Prezes Sądu Rejonowego uprawniony jest wyłącznie do sprawowania nadzoru administracyjnego nad działalnością komornika. Tymczasem skarga kierowana do Prezesa Sądu nie zawierała żadnych zarzutów z tego zakresu, a jedynie zarzuty o charakterze judykacyjnym. Dalej organ wyjaśnił, iż w toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że zarzuty o charakterze judykacyjnym były przedmiotem postępowania przed Sądem Rejonowym w G. w sprawach: I Co [...], I Co [...] oraz I Co [...] ze skarg na czynności komornika. W żadnym z postępowań nie stwierdzono zasadności skargi. W niniejszej sprawie skarga dotyczy zobowiązania Prezesa Sądu do podjęcia działań wskazanych w skargach wcześniej kierowanych do tego organu. Tymczasem podjęcie takich działań nie znajduje uzasadnienia nie tylko wobec faktu, że Prezes Sądu Rejonowego w G. nie posiada uprawnień do badania prawidłowości działania Komornika w zakresie przedawnienia roszeń, ale również wobec faktu, że zarzuty w tym zakresie są niezasadne, co wykazał w toku postępowania wyjaśniającego Komornik. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W postępowaniu przed sądem administracyjnym każde merytoryczne rozpatrzenie skargi musi być poprzedzone badaniem dopuszczalności jego wniesienia. Skarga jest dopuszczalna jedynie wtedy, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i został złożony w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu i jego merytoryczne rozpatrzenie. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), zgodnie z którym sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, gdyż objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a., postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm., dalej: O.p.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI O.p. oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto, zgodnie z § 2a i § 3 tego artykułu, sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji, wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Mając na uwadze treść powołanych wyżej przepisów określających właściwość sądów administracyjnych stwierdzić należy, że skarga, której żądania opisano powyżej jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Przedmiotowy zakres skargi, dotyczący zobowiązania do podjęcia działań przez Prezesa Sądu Rejonowego w G., celem zbadania prawidłowości działania komornika wobec prowadzenie przez niego postępowania egzekucyjnego pomimo przedawnienia roszczeń nie należy do żadnej z wyżej wskazanych wyżej kategorii spraw należących do właściwości sądów administracyjnych. Brak też jest przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji kontrolę sądowoadministracyjną. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał skargę za niedopuszczalną i stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.