VIII SA/Wa 806/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Cezary Kosterna, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 27 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę.

Syg. akt VIII SA/Wa 806/20 Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2020 roku [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego( DZ.U z 2020 roku, poz. 256 dalej jako kpa) oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane(DZ.U z 2020 roku poz. 1333 dalej jako prawo budowalne), po rozpatrzeniu zażalenia M. K. z dnia [...] sierpnia 2020 roku na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 roku odmawiające wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie zmiany decyzji ostatecznej Powiatowego Inspektora Budowlanego w G. nr [...] z dnia [...] lutego 2020 roku zmieniającej decyzję nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 roku nakazującą Gminie G. przystąpić do rozbiórki mostu na rzece K. w miejscowości Ż.(droga [...]), gmina G. w terminie do [...] grudnia 2019 roku, poprzez nakazanie Gminie G.: - wykonanie robót remontowych i konserwatorskich mostu na rzece K. w miejscowości Ż. gmina G. wyszczególnionych w ,, Ekspertyzie Technicznej Politechniki [...] z grudnia 2019 roku w terminie do [...] lipca 2020 roku; - wprowadzenie na przedmiotowym moście, po wykonaniu robót remontowych ruchu pieszego; - rozbiórkę mostu na rzece K. w terminie do [...] stycznia 2022 roku – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna. W dniu [...] lipca 2020 roku do organu pierwszej instancji wpłynął wniosek M. K. w sprawie zmiany, w trybie art. 154 §1 kpa ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w G. nr [...] z dnia [...] lutego 2020 roku. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2020 roku, nr [...] odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie zmiany decyzji ostatecznej z dnia [...] lutego 2020 roku. Zażalenie na postanowienie wniosła M. K.. W ocenie organu odwoławczego wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie zmiany decyzji ostatecznej z dnia [...] lutego 2020 roku była zasadna. Zgodnie z art. 61a § 1 kpa gdy żądanie o którym mowa w art. 61 kpa zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Samo złożenie wniosku nie jest tożsame ze wszczęciem postępowania w sprawie lecz uruchamia etap wstępny w ramach którego właściwy organ ocenia podmiotową i przedmiotową dopuszczalność wykorzystania instytucji procesowej. Przesłanka podmiotowa odmowy wszczęcia postępowania występuje wtedy gdy żądanie o którym mowa w art. 61 kpa zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną. W ocenie organu ta przesłanka miała miejsce w niniejszej sprawie gdyż wniosek został złożony przez osobę niebędącą stroną postępowania. Organ wskazywał, iż podstawową normą na której ocenia się przymiot strony jest art. 28 kpa. Zgodnie z przywołanym przepisem – stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny powinien być indywidualny, konkretny, sprawdzalny obiektywnie a jego istnienie powinno znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłanką zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego. Interes prawny ma charakter materialnoprawny, oparty jest więc na normach administracyjnego prawa materialnego. Przymiot strony w postępowaniu administracyjnym ma zatem osoba, której bezpośrednio to postępowanie dotyczy lub w którym może być wydane orzeczenie godzące w jej prawem chronione interesy poprzez ograniczenie lub uniemożliwienie korzystania z przysługujących jej praw. Organ wskazywał, że od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli taką sytuację w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, ale nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, które stanowiłoby podstawę żądania odpowiednich czynności od organu administracji publicznej. Skarżąca we wniosku z [...] lipca 2020 roku oraz w zażaleniu z [...] sierpnia 2020 roku wskazywała, że jej interes prawny wynikał z umowy najmu nieruchomości znajdującej się pod adresem L. [...], gdzie prowadzi działalność gospodarczą, salę weselną, wymagającą do funkcjonowania korzystania z mostu na rzece K. z uwzględnienie ruchu kołowego, a nie jedynie pieszego. W ocenie organu odwoławczego w związku ze złożonym przez skarżącą wnioskiem istotną kwestią było ustalenie, kto ma przymiot strony w postępowaniu w sprawie ustalenia stanu technicznego obiektu budowlanego. Należało zatem odnieść się do interesu prawnego na gruncie przepisu prawa materialnego tj. art. 66 prawa budowlanego( Dz.U z 2020 roku, poz. 1333 dalej prawo budowlane), stanowiącego podstawę do wydania decyzji PINB w G. nr [...] z dnia [...] lutego 2020 roku nakazującej Gminie i Miastu G. wykonanie określonych robót budowalnych i wprowadzenie tylko ruchu pieszego, a w terminie do [...] stycznia 2022 roku rozbiórkę mostu na rzece K. w miejscowości Ż., gmina G.. Organ wskazał, iż przepisy prawa budowlanego w określonych sytuacjach określają kto jest stroną danego postępowania. Z taką sytuacją mamy do czynienia w zakresie postępowania opartego na podstawie art. 66 prawa budowlanego. W przywołanym przepisie w związku z art. 61 prawo budowlanego określono krąg podmiotów zobowiązanych do utrzymania obiektu budowalnego. Są nimi właściciel oraz zarządca obiektu budowlanego objętego postępowaniem. Tylko na te podmioty może być nałożony nakaz usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Właściciele nieruchomości sąsiednich nie mają natomiast uprawnień strony w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 66 prawa budowlanego( wyrok NSA z dnia 4 lipca 2007 roku, syg. akt II OSK 999/06, LEX nr 366267). W aktualnym stanie prawnym znajdującym zastosowanie w niniejszej sprawie, nawet właściciele nieruchomości sąsiednich nie mają uprawnień strony w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 66 prawa budowalnego, nie mówiąc już o użytkownikach działek sąsiednich legitymujących się umową najmu. Powyższe oznacza, że w przypadku złożenia przez właściciela nieruchomości sąsiedniej zawiadomienia o złym stanie obiektu budowalnego, organ ma obowiązek wszcząć postępowanie z urzędu i prowadzić je, jednakże bez udziału tych osób jako stron postępowania( wyrok NSA z 1 marca 2012 roku, syg. akt II OSK 2444/10, z dnia 12 września 2013 roku, syg. akt II OSK 945/12). Organ wskazywał, iż prawa i obowiązki nakładane w drodze decyzji wydanej na podstawie art. 66 prawa budowlanego odnoszą się do interesu prawnego adresata decyzji, nie zaś osób trzecich. Organ wskazywał, iż skarżąca może chronić swoje prawa w tego rodzaju sprawie przed sądami powszechnymi. Zdaniem organu skarżąca w przedmiotowej sprawie miała tylko interes faktyczny, a brak było po jej stronie interesu prawnego. W ramach posiadanych kompetencji ustawowych organy nadzoru budowalnego nie miały podstaw prawnych do wszczęcia postępowania administracyjnego z wniosku osoby, której nie przysługiwał przymiot strony, co wypełniało dyspozycję art. 61a § 1 kpa. W ocenie organu argumenty podnoszone przez skarżącą w zażaleniu nie wnosiły do sprawy istotnych i w świetle przepisów prawa budowlanego nie mogły skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia organu pierwszej instancji. Zdaniem organu odwoławczego należy uznać, iż skarżone postanowienie zostało podjęte na podstawie całokształtu materiału dowodowego oraz w oparciu o prawidłową interpretację przepisów prawa materialnego i procesowego. Skargę na postanowienie organu odwoławczego wniosła M. K.. Skarżąca zaskarżonemu postanowieniu zarzucała: - naruszenie przepisów postępowania: - art. 28 kpa, które miało wpływ na wynik sprawy, polegające na błędnym uznaniu, iż wnioskodawczyni nie może być stroną niniejszego postepowania, w sytuacji gdy interes prawny wnioskodawczyni w zainicjowaniu niniejszego postepowania został wykazany w toku postepowania przed organem nadzoru budowlanego; - art. 61a §1 kpa, które miało wpływ na wynik sprawy, polegające na błędnym uznaniu, iż zachodzą przesłanki uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania, w sytuacji gdy przesłanki te nie zostały spełnione; - naruszenie prawa materialnego: - art. 61 w związku z art. 66 prawa budowlanego poprzez niewłaściwe ich zastosowanie. Wskazując na powyższe skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi podnosiła, że wniosła o zmianę ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] lutego 2020 roku. Wskazaną decyzją nakazano Gminie i Miastu G. wykonanie robót budowlanych i konserwatorskich oraz wprowadzenie ruchu pieszego na moście na rzece K. w miejscowości Ż.. Wniosek dotyczył ponownej zmiany przedmiotowej decyzji , która miała skutkować przywróceniem ruchu kołowego z ograniczeniem DMC do [...] t. Skarżąca ani w petitum wniosku, ani w jego uzasadnieniu nie wskazywała, że opiera swój wniosek na treści art. 66 prawa budowlanego. Powołała się tylko wyłącznie na przepis art. 154 kpa, na podstawie którego PINB w G. uprzednio również dokonał zmiany przedmiotowej decyzji. Zmiana kwestionowanej decyzji znajduje oparcie w przesłankach zarówno interesu społecznego, jak i interesu strony. Skarżąca wskazywała, że przepis art. 154 § 1 i 2 kpa nie może być traktowany jedynie jako stwarzający możliwości uznaniowego działania organów administracji i tylko w interesie publicznym reprezentowanym przez organy administracyjne, albowiem jest to przepis pozwalający na zajęcie się ponownie sprawą również w interesie strony. Bez tego przepisu prawidłowo wydana odmowna decyzja administracyjna pozbawiałaby stronę możliwości ubiegania się jakieś prawa na zawsze, co dalekie byłoby od racjonalnego pojmowania administracji publicznej. Skarżąca powołała się na stanowisko prof. J.Borkowskiego, iż przepis art. 154 § 1 i 2 kpa jest ,, rodzajem procesowego wentyla bezpieczeństwa dla strony, która korzystając ze zmiany zasad polityki administracyjnej, ze zliberalizowania oceny stanu faktycznego lub zmiany wykładni przepisów, może starać się ponownie o rozpoznanie i załatwienie jej sprawy już raz załatwioną ostateczną decyzją( J. Borkowski kodeks postępowania administracyjnego, Warszawa 2006, s.697 i 701). Stanowisko powołane wyżej koresponduje z poglądami prezentowanymi w orzecznictwie sądów administracyjnych, które jednolicie przyjmują ,, że tryb postępowania przewidziany w art. 154 kpa służy organom administracji do usuwania takich decyzji ostatecznych, które organy uważają za niecelowe bądź sprzeczne z zakreśloną linią postepowania w sprawach danego rodzaju’’. Wnioskodawczyni na podstawie umowy najmu jest posiadaczem nieruchomości znajdującej się pod adresem L. [...]. Pod wskazanym adresem zlokalizowana jest sala weselna, która jest wykorzystywana przez wnioskodawczynię na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Organizacja przyjęć weselnych i zapewnienie możliwości korzystania z nieruchomości – L. [...] wymaga korzystania z przedmiotowego mostu na rzece K.. W tym celu niezbędne jest zapewnienie ruchu kołowego, a nie pieszego. Skoro ekspertyza techniczna dopuszcza możliwość wykonywania prac, które pozwolą na przywrócenie ruchu kołowego i pozostaje ono w zgodzie z interesem społecznym, należy uznać, iż takie właśnie rozstrzygnięcie byłoby rozstrzygnięciem słusznym. Zaskarżone postanowienie odmawiające skarżącej przymiotu strony w takim postępowaniu jest nieprawidłowe. Zgodnie z przepisem art. 28 kpa strona postepowania jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W sytuacji gdy on miał wątpliwości co do interesu prawnego danego podmiotu winien zwrócić się do wnioskodawczyni o złożenie wyjaśnień w tej materii, np. przez wskazanie z jakiej normy prawnej wnioskodawca wywodzi swój interes prawny. Jeśli postepowanie administracyjne ma z założenia zapewniać ochronę interesów prawnych jednostki, to wątpliwości dotyczące legitymacji do udziału w postepowaniu administracyjnym w charakterze strony należy rozstrzygać na korzyść podmiotu domagającego się uznania za stronę postępowania, tym bardziej że nie przesądza to o treści decyzji, jak zapadnie w wyniku prowadzonego postępowania. Skarżąca posiada tytuł prawny do nieruchomości wykorzystywanej jako sala weselna. Obiekt ten powinien mieć zapewniony odpowiedni dostęp do drogi publicznej, pozwalający na jego normalną eksploatację, zgodnie z przeznaczeniem. W tym przypadku chodzi o zapewnienie tego dostępu przez przedmiotowy most, którego dotyczył wniosek. W świetle powyższego nie można uznać, iż skarżąca nie wykazała swojego interesu prawnego . Nigdy nie powoływała się na przepis art. 66 prawa budowalnego. Zarówno przepis art. 61, jak i art. 66 prawa budowlanego dotyczą co prawda zasad utrzymania obiektów budowlanych, ale pierwszy określa wyłącznie prawa i obowiązki właściciela lub zarządcy obiektu budowalnego, a drugi przepis reguluje kwestię usuwania nieprawidłowości w utrzymaniu obiektów budowalnych. Żaden z przepisów nie określa w sposób wyczerpujący kręgu osób uprawnionych do wystąpienia, z jakim wystąpiła wnioskodawczyni. Przepisy te nie zawężają kryterium uzyskania statusu strony wyartykułowanego w art. 28 kpa. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swojej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związany granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.). W myśl art. 135 p.p.s.a. orzekanie następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty kontroli wynika bowiem, że zasadność zaskarżonego postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej. Zgodnie z art. 61 a § 1 k.p.a. odmowa wszczęcia postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania wydaje się, jeżeli zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub gdy z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Odmowa wszczęcia postępowania następuje zatem z przyczyn o charakterze formalnym (procesowym), które czynią stosowny wniosek niedopuszczalnym. Organ na tym etapie postępowania nadzorczego bada zatem, czy zachodzą podstawy do wszczęcia postępowania, dokonując oceny, czy istnieją przesłanki procesowe uniemożliwiające merytoryczne rozpoznanie wniosku. Mogą się też zdarzyć sytuacje, kiedy z żądaniem prowadzenia postępowania wystąpi podmiot, który nie ma w tym własnego interesu prawnego i na taki interes prawny się nie powołuje, lecz wskazuje wyraźnie na posiadany interes faktyczny. W takich i tym podobnych przypadkach trzeba będzie stwierdzić, że wnoszący żądanie nie ma legitymacji procesowej, która dawałaby mu prawo do skutecznego złożenia wniosku. Do takiej właśnie sytuacji ma zastosowanie nowa regulacja art. 61 a k.p.a. Odmówić wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. można w takim przypadku, kiedy oczywistym jest, że osoba wnioskująca o wszczęcie postępowania nie ma przymiotu strony w tym postępowaniu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że postanowienia organów obu instancji nie naruszają przepisów prawa, a dokonaną przez organy ocenę przymiotu strony skarżącej należy uznać za prawidłową. W tym miejscu należy podkreślić, że w myśl art. 61 pkt 1 Prawa budowlanego: "właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2". Z kolei zgodnie z tym ostatnim przepisem: "obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w ust. 1 pkt 1-7". W przypadkach wymienionych w ustawie (art. 66 ust. 1 pkt 1 – 4 Prawa budowlanego) właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie w obiekcie budowlanym stwierdzonych nieprawidłowości. Mając na względzie wzajemną relację pomiędzy art. 66 i art. 61 Prawa budowlanego oraz poglądy orzecznictwa, należy stwierdzić, że stronami postępowania w trybie tego pierwszego przepisu są wyłącznie właściciel oraz zarządca obiektu budowlanego. Ponieważ są oni adresatami decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, to zasadniczo tylko te podmioty posiadają interes prawny do wzięcia udziału w takim postępowaniu. Stanowisko to znajduje swoje odzwierciedlenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki z dnia 4 lipca 2007 r. sygn. akt II OSK 999/06; z dnia 10 lutego 2011 r. sygn. akt II OSK 286/10; z dnia 1 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 2444/10 – orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnym pod adresem: orzeczenia.na.gov.pl). Należy zauważyć, że za stanowiskiem, iż w sprawach dotyczących użytkowania i utrzymania obiektów budowlanych stronami są jedynie właściciele i zarządcy obiektu, z wyłączeniem właścicieli nieruchomości sąsiednich, przemawia również treść art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Przepis ten, od daty wejścia w życie jego nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. nr 80, poz. 718), nakazuje poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich występujących w obszarze oddziaływania obiektu, ale jedynie przy projektowaniu i budowaniu obiektu budowlanego. Z art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego usunięto istniejące w uprzednio obowiązującym stanie prawnym, tj. sprzed ww. nowelizacji, sformułowanie o użytkowaniu i utrzymaniu obiektu budowlanego. W 2003 r. odpadła zatem przesłanka nakazująca uwzględnienie przy użytkowaniu i utrzymaniu obiektu budowlanego uzasadnionych interesów osób trzecich, co zostało zauważone w doktrynie (T. Asman, Z. Niewiadomski, Prawo budowlane. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2006, s. 132). Powyższe oznacza, że zgłoszenie przez osobę trzecią informacji o złym stanie technicznym obiektu budowlanego prowadzić może do wszczęcia przez organ nadzoru budowlanego postępowania z urzędu, którego stronami będą jedynie właściciel i zarządca nieruchomości. Możliwość ograniczenia tej tezy w konkretnych, indywidualnych sprawach, w sytuacjach gdy postępowanie w sprawie usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości konkretnego obiektu budowlanego i wynikających stąd obowiązków właściciela obiektu dotyczy interesu prawnego innych osób przyjął, w wyjątkowych sytuacjach, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 września 2013 r., sygn. II OSK 986/12. Zwrócono bowiem uwagę, że nie można zawsze z góry wykluczyć takich okoliczności sprawy, w których zakres i charakter nałożonych obowiązków w kwestii usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości będzie dotyczył interesu prawnego innych osób. Podkreślić trzeba jednak, iż pojęcie strony postępowania administracyjnego ma dwie płaszczyzny: procesową, bo uzasadnia wszczęcie postępowania administracyjnego w określonej sprawie oraz materialnoprawną, bo wynika z przepisów prawa materialnego, które dotyczą określonych praw i obowiązków danego podmiotu. Istnienie interesu prawnego podmiotu żądającego wszczęcia postępowania musi być ustalane na tle okoliczności faktycznych podnoszonych we wniosku oraz adekwatnych do tych okoliczności przepisów prawa materialnego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominuje przy tym pogląd, że pojęcie strony, jakim posługuje się art. 28 kpa ,na który powołuje się skarżąca, może być wyprowadzone tylko z przepisów prawa materialnego, czyli normy prawnej, która stanowi podstawę ustalenia uprawnienia lub obowiązku. Interes prawny to osobisty, konkretny i aktualnie, prawnie chroniony interes, który może być realizowany na podstawie określonego przepisu, bezpośrednio wiążący się z indywidualnie i prawnie chronioną sytuacją strony. Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, iż postępowanie administracyjne związane ze stanem technicznym mostu na rzece K. zakończyło się decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 roku nr [...] gdzie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. nakazał Gminie i Miastu G. rozbiórkę przedmiotowego mostu, a następnie przedmiotowa decyzja została zmieniona w trybie art. 155 kpa w zakresie nakazania wykonania robót remontowych i konserwatorskich, a ich wykonaniu ograniczenie ruchu na moście tylko do ruchu pieszego i rozbiórkę tego mostu do [...] grudnia 2022 roku. Zmiana tej decyzji została dokona na wniosek właściciela obiektu –gminę G.. Przepisy art. 66 i art.67 prawa budowlanego dotyczą sposobów usunięciu stwierdzonych nieprawidłowości w obiekcie budowlanym bądź jego rozbiórki i rozstrzygnięcia w tych sprawach są kierowane do właściciela bądź zarządcy danego obiektu. Tylko w wyjątkowych sytuacjach taka decyzja może oddziaływać na sferę interesów prawnych innego podmiotu. Przedstawiona przez skarżącą ocena jej interesu prawnego nie zasługuje na uwzględnienie. Kwestia faktu, iż zamknięcie ruchu kołowego na przedmiotowym moście na rzece K. może zdaniem sądu li tylko oddziaływać na jej działalność gospodarczą i jest de facto interesem faktycznym. Skarżąca nie wskazała podstawy materialnoprawnej swojego interesu prawnego do bycia stroną w zakresie wykonania prac remontowych, ograniczenia ruchu na moście i w dalszej kolejności jego rozbiórki. Jak wynika ze stanowiska organu stan techniczny obiektu wymaga jego remontu, a docelowo rozbiórki i budowy nowego obiektu mostowego. Faktu tego nie kwestionuje właściciel obiektu, a w związku z brakiem środków finansowych wystąpił tylko o tymczasowe przesunięcie rozbiórki i przystąpienia do budowy nowego mostu. Z tego też względu biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.