VII SA/Wa 558/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), Sędziowie sędzia WSA Artur Kuś, sędzia WSA Wojciech Sawczuk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi T. M. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego T. M. kwotę 1.500 zł (tysiąc pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

1. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...] WINB") postanowieniem nr [...] z [...] stycznia 2020 r., znak: [...], po rozpatrzeniu zażalenia T. M. (dalej: "skarżący"), utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] (dalej: "PINB") nr [...] z [...] listopada 2019 r., znak: [...]. We wskazanym akcie organ powiatowy nałożył na skarżącego karę w wysokości 50.000 zł z tytułu nielegalnego użytkowania wiaty gospodarczej, zlokalizowanej na działkach nr ewid. [...] oraz [...] w O.. Zaskarżone postanowienie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. 2. W dniu 4 listopada 2019 r. pełnomocnik skarżącego złożył do powiatowego organu nadzoru budowlanego wniosek o przeprowadzenie postępowania naprawczego w trybie art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186; dalej: "pr.bud."). Wniosek odnosił się do obiektów budowlanych realizowanych na działkach nr ewid. [...] i [...], obręb [...] J., położonych przy ul. S. w O.. Wniosek dotyczył kilku obiektów wśród, których znajdowała się wiata gospodarcza, oznaczona na projekcie zagospodarowania działki numerem [...]. Potrzeba przeprowadzenia wnioskowanego postępowania wiązała się z faktem odstąpień od projektu budowlanego polegających na zmianie długości lub szerokości budynków, przekraczających o więcej niż 2% wymiary przewidziane w zatwierdzonym projekcie budowlanym. W dniu 5 listopada 2019 r. organ powiatowy przeprowadzil kontrolę, podczas której stwierdzono przystąpienie do użytkowania obiektu objętego ww. wnioskiem bez uprzedniego uzyskania stosownej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. We wnętrzu wiaty, na powierzchni ok. 40% powierzchni magazynowej przechowywane były skrzynki plastikowe. 3. Biorąc pod uwagę ustalenia przyjęte w wyniku kontroli, PINB postanowieniem nr [...] z [...] listopada 2019 r. nałożył na skarżącego karę w wysokości 50.000 zł z tytułu nielegalnego użytkowania wiaty gospodarczej, zlokalizowanej na działkach o numerach ewid. [...] oraz [...] w O.. Organ pierwszej instancji wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 57 ust. 7 i art. 59f pr.bud. W uzasadnieniu PINB wskazał, że podczas kontroli doraźnej przeprowadzonej w dniu [...] listopada 2019 r. stwierdzono przystąpienie do użytkowania wiaty gospodarczej. W związku z powyższymi ustaleniami, należało zastosować art. 57 ust. 7 pr.bud. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i 55 pr.bud., organ nadzoru budowlanego wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Wyjaśniając wysokość nałożonej kary PINB wskazał również sposób jej wyliczenia. Przyjął mianowicie stawkę opłaty (s) w wysokości 500 zł, współczynnik kategorii obiektu (k) właściwy dla przedmiotowego obiektu – kat. XVIII (obiekty magazynowe, wiaty) wynoszący 10,0, a także współczynnik wielkości obiektu (w) wynoszący 1,0 (kubatura 4. Pismem z 6 grudnia 2019 r. (data wpływu do organu) skarżący złożył zażalenie wnosząc o uchylenie ww. postanowienia PINB. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że na terenie objętym kontrolą znajdują się również obiekty wybudowane kilkanaście lat wcześniej, które wymagały prac konserwacyjnych i drobnych napraw w zakresie niewymagającym pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Istniejące w tych obiektach urządzenia, opakowania, w tym np. skrzynki plastikowe, należało na czas wykonania ww. prac przenieść w inne miejsce. Jednak ustawienie na chwilę skrzynek w wiacie nie stanowiło rozpoczęcia jej użytkowania w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. 5. Po rozpatrzeniu zażalenia, v Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [...] z [...] stycznia 2020 r. utrzymał w mocy postanowienie PINB nr [...]. Organ drugiej instancji wydał ww. rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 pr.bud. Organ odwoławczy ustalił, że inwestycja polegająca budowie wiaty gospodarczej została zrealizowana na podstawie decyzji Starosty [...] nr [...] z [...] września 2007 r. Wydane wówczas pozwolenie na budowę budynku gospodarczego z pomieszczeniami socjalnymi obejmowało również dodatkową wiatę gospodarczą, dodatkowy budynek gospodarczy, szklarnię, a także szambo szczelne. Organ ustalił, że przystąpiono do użytkowania przedmiotowej inwestycji bez uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W ocenie [...] WINB organ powiatowy jednoznacznie ustalił fakt użytkowania przedmiotowej inwestycji przed uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie. Zdaniem [...] WINB nie można było uznać, że stan przedmiotowego obiektu stwierdzony podczas czynności kontrolnych potwierdzał wykonanie prac adaptacyjnych mających na celu zagospodarowanie obiektu do przyszłego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem. Zarzuty podniesione w zażaleniu potwierdzają, że obiekt jest użytkowany jako miejsce składowania m.in. plastikowych skrzynek ustawionych na paletach. Z dokumentacji fotograficznej wynika ponadto, że pod wiatą składowane są również inne materiały, takie jak drabiny, palety, wózek widłowy. Fakt użytkowania jest w ocenie [...] WINB bezsporny, a przyczyny przystąpienia do użytkowania nie zmieniają faktu podjęcia takich zachowań. Wobec powyższego, należy uznać, że nałożona kara znajduje uzasadnienie w stwierdzonym stanie faktycznym sprawy. W związku z powyższym zasadnym było utrzymanie w mocy postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z [...] listopada 2019 r. 6. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący pismem z 20 lutego 2020 r. (data wpływu do organu 21 lutego 2020 r.) złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia [...] WINB i poprzedzającego je postanowienia PINB. Dodatkowo, skarżący wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Skarżący zarzucił rozstrzygnięciom organów nadzoru budowlanego naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. oraz 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nieustalenie wszystkich okoliczności faktycznych, na podstawie których powinno być oparte rozstrzygnięcie. W ocenie skarżącego okoliczności mogące być podstawą nałożenia kary pieniężnej nie zostały udowodnione w sposób nie budzący wątpliwości. Skarżący zarzucił również organom naruszenie prawa materialnego mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 57 ust. 7 w zw. z art. 59f ust. 1-2 i art. 59g pr.bud. poprzez błędne przyjęcie kategorii obiektu budowlanego, kategoria XVIII – obiekty magazynowe, jak wiaty, a także arbitralne przyjęcie, że skarżący przystąpił do samowolnego użytkowania obiektu. Tymczasem, zdaniem skarżącego obiekt należy do kategorii II obiektów budowlanych – budynki służące gospodarce rolnej. W tym przypadku współczynnik kategorii obiektu wynosi 1,0, a więc kara za przystąpienie do użytkowania wynosiłaby maksimum 5.000 zł. Te kwalifikacje mają oczywisty wpływ na wysokość kary. Dodatkowo, w dniu [...] lutego 2020 r. skarżący złożył kolejne pismo zatytułowane "skarga" i odnoszące się do domniemanego "nielegalnego użytkowania wiaty gospodarczej na działkach ...". Pismo to powtarzało ogólnie zarzuty skargi, a także zawierało wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia [...] WINB Nr [...] oraz postanowienia PINB Nr [...]. W dniu 18 marca 2020 r. skarżący złożył pismo "wycofanie skargi" odnoszące się wprost do skargi z 26 lutego 2020 r. na postanowienie [...] WINB Nr [...] w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary w wysokości 50.000 zł. Intencja ograniczenia czynności polegającej na wycofaniu skargi jedynie do pisma z 26 lutego 2020 r., ale nie skargi z 20 lutego 2020 r., została dodatkowo potwierdzona przez skarżącego w piśmie z 11 września 2020 r. 7. Odpowiadając w dniu 10 marca 2020 r. na ww. skargę organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ stwierdził, że przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonego postanowienia zostały wskazane w jego uzasadnieniu, a zarzuty podniesione przez skarżącego pozostają bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. 8. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma obowiązek przeprowadzić kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, uchylenie jej przez sąd jest niedopuszczalne. 9. Sąd uchylił postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z [...] stycznia 2020 r., a także poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z [...] listopada 2019 r. uznając, że oba akty zostały wydane z naruszeniem przepisów ustawy Prawo budowlane. W opinii Sądu nałożenie kary pieniężnej z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego dokonało się z ewidentnym naruszeniem art. 7 i art. 77 k.p.a. Organ pierwszej instancji przyjął bowiem, że stanowiący przedmiot postępowania budynek gospodarczy z pomieszczeniami socjalnymi powinien być uznany za objęty kategorią XVIII wskazaną w załączniku do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Kategoria ta odnosi się do "budynków przemysłowych, jak: budynki produkcyjne, służące energetyce, montownie, wytwórnie, rzeźnie oraz obiekty magazynowe, jak: budynki składowe, chłodnie, hangary, wiaty, a także budynki kolejowe, jak: nastawnie, podstacje trakcyjne, lokomotywownie, wagonownie, strażnice przejazdowe, myjnie taboru kolejowego". Nie uprzedzając szczegółowej analizy stanu faktycznego, kwalifikację taką należy uznać za błędną. Organ powiatowy nie wziął bowiem pod uwagę innej możliwej kategorii zakwalifikowania przedmiotowego budynku, a mianowicie kategorii II – budynki służące gospodarce rolnej, jak produkcyjne, gospodarcze, inwentarsko-składowe. W takim przypadku współczynnik kategorii obiektu (k) wynosi 1,0. Dla potrzeb ustalenia właściwej kategorii obiektu budowlanego, do której powinna być zakwalifikowana przedmiotowa wiata magazynowa, należy wziąć pod uwagę zgromadzone w aktach dokumenty, które pozwalają na precyzyjne ustalenia w omawianym zakresie. W szczególności w aktach sądowych znajduje się kopia decyzji Burmistrza Miasta i Gminy O. nr [...] o warunkach zabudowy z [...] sierpnia 2007 r., która przewidywała rozbudowę istniejącego siedliska o następujące obiekty i roboty: budowę budynku gospodarczego, budowę budynku gospodarczego z pomieszczeniami socjalnymi, budynku magazynowego, szklarni, wiaty gospodarczej oraz szamba szczelnego (k. 24-28 akt sądowych). Do wskazanej kopii decyzji o warunkach zabudowy nie został dołączony rysunkowy plan zagospodarowania działek inwestycyjnych. Nie może jednak budzić wątpliwości fakt, że całościowa inwestycja obejmuje kilka obiektów, w tym jednoznacznie "wiatę gospodarczą". Dodatkowo, skarżący złożył również do Sądu kopię decyzji Starosty [...] nr [...] z [...] września 2007 r. W decyzji tej Starosta dokonał zmiany oryginalnej decyzji nr [...] z [...] sierpnia 2006 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę zespołu obiektów na działce nr ewid. [...] przy ul. S. w O., w ten sposób, że zatwierdził zamienny projekt budowlany obejmujący między innymi "projektowaną wiatę gospodarczą". Jednocześnie Starosta uznał, że wszystkie wymienione w decyzji budynki należą do kategorii II – budynki służące gospodarce rolnej, jak produkcyjne, gospodarcze, inwentarsko-składowe (k. 29-30 akt sądowych). Wśród dokumentów złożonych przez skarżącego znajdują się również fragmenty projektu budowlanego z czerwca 2007 r., w skali 1:100, zatwierdzonego przez Starostę w ww. decyzji nr [...] z [...] września 2007 r. (k. 32-33 akt sądowych). Fragmenty te obejmują: "Rzut przyziemia projektowanej wiaty gospodarczej – system BAUMAN", czyli projekt obiektu o łącznej powierzchni magazynowej 216.8 m2 (wymiary: 8,90 m2 x 24.54 m2), który ma być wykonany z lekkiej konstrukcji stalowej, przylegającej bezpośrednio do zachodniego boku projektowanego budynku gospodarczego z pomieszczeniami socjalnymi. Wymienione wyżej dokumenty skarżący złożył bezpośrednio do Sądu jako załączniki do pisma z 11 września 2020 r. Z pewnością posiadał więc je wcześniej. Trudno zatem zrozumieć dlaczego przedstawiciele PINB nie zbadali i nie odnieśli się do tych dokumentów, choć byli poinformowani o wykonywaniu prac budowlanych na podstawie pozwolenia na budowę z 2007 r. Dokumenty te przedstawił skarżący w trakcie kontroli i organ mógł się z nimi zapoznać. Zmieniono nawet rysunek projektowanej wiaty przesądzając o zaliczeniu jej do kategorii XVIII - Budynki przemysłowe (k. 33 akt sądowych). Ignorując zatwierdzony przez Starostę projekt budowlany obejmujący kilka obiektów, w tym wiatę magazynową – [...], powiatowy organ nadzoru budowlanego pominął informację, że wszystkie te budynki objęte pozwoleniem zostały zakwalifikowane do kategorii II jako budynki służące gospodarce rolnej. Nie ma bowiem wątpliwości, że przedmiotem działalności gospodarczej skarżącego jest uprawa roślin ogrodowych i kwiatów. Należy przy tym podkreślić, że zakwalifikowanie przedmiotowej wiaty gospodarczej do kategorii XVIII stanowi wynik błędnej wykładni przepisów, a ściśle załącznika do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Kategoria XVII obiektów budowlanych obejmuje takie obiekty jak: "budynki przemysłowe, jak: budynki produkcyjne, służące energetyce, montownie, wytwórnie, rzeźnie oraz obiekty magazynowe, jak: budynki składowe, chłodnie, hangary, wiaty, a także budynki kolejowe, jak: nastawnie, podstacje trakcyjne, lokomotywownie, wagonownie, strażnice przejazdowe, myjnie taboru kolejowego". Wiaty są więc wymienione wprost w opisie kategorii XVIII, ale wykładnia systemowa prowadzi do oczywistego wniosku, że będą to obiekty funkcjonalnie powiązane z produkcją przemysłową. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z działalnością rolniczą, a ściśle ogrodniczą. Sięganie po kategorie obiektów przemysłowych należało uznać za nietrafne. Co więcej, organ powiatowy dokonał również błędnej wykładni art. 57 ust. 7 pr.bud., a organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie oparte na tak dokonanej interpretacji prawa. Mianowicie, wskazany przepis przewiduje wymierzenie kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem art. 54 i 55 pr.bud. Tymczasem, art. 54 pr.bud. przewiduje, że powiadomienie właściwego organu o zakończeniu budowy lub zgłoszenie budowy powinno nastąpić z zastrzeżeniem art. 55 pr.bud. Ostatni z wymienionych przepisów przewiduje jednocześnie, że przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, jeżeli na budowę obiektu budowlanego jest wymagane pozwolenie na budowę i [jednocześnie] jest on zaliczony do kategorii obiektów budowlanych wymienionych w podpunktach a-h powołanego art. 55 pr.bud. Oznacza to, że jeśli w rozpatrywanej sprawie zostanie ustalona kwalifikacja przedmiotowego obiektu jako kategorii II, to uzyskanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie nie jest wymagane. Art. 55 ust. 1 pkt 1 lit. a) nie obejmuje bowiem kategorii I-IV jako wymagających uzyskania pozwolenia na użytkowanie. W tym stanie prawnym należało stwierdzić, że skarżący przystąpił do użytkowania wiaty gospodarczej niezgodnie z przepisami, ponieważ nie skierował do właściwego organu zawiadomienia o zakończeniu budowy. Z akt sprawy wynika, że skarżący faktycznie nie mógł zawiadomić organu o zakończeniu budowy zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, gdyż dokonał istotnych odstąpień od projektu. Dlatego też 4 listopada 2019 r. złożył wniosek o wszczęcie postępowania naprawczego na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 i art. 51 pr.bud. Niewątpliwie wszakże skarżący przed dopełnieniem wszystkich formalności wymaganych przez prawo nie był upoważniony do składowania w przedmiotowej wiacie skrzynek plastikowych i innych urządzeń. W świetle powyższych ustaleń faktycznych oraz analizy obowiązujących przepisów postawiony skarżącemu przez PINB zarzut nieprawidłowego przystąpienia do użytkowania obiektu należało uznać za zasadny w części. Natomiast ustalenie kategorii obiektu było błędne i tym samym nieprawidłowo obliczono wysokość kary, która powinna być wymierzona na podstawie art. 57 ust. 7 pr.bud. Każdej kategorii obiektu budowlanego przypisany jest odpowiedni współczynnik (k), który stanowi jeden z czynników iloczynu służącego obliczeniu wysokości kary pieniężnej. 10. W kontynuowanym postępowaniu nadzorczym powiatowy inspektor nadzoru budowlanego dokona powtórnej analizy stanu faktycznego sprawy oraz dokumentów odnoszących się do nowowybudowanej wiaty gospodarczej. Na tej podstawie organ ustali kategorię obiektu budowlanego właściwą dla przedmiotowego budynku. Równocześnie organ zbada okoliczności faktyczne sprawy, aby przesądzić ponad wszelką wątpliwość o tym, czy doszło do przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego z naruszeniem przepisów prawa. Dopiero po wskazanych ustaleniach organ zdecyduje, czy w rozpatrywanym przypadku powinna być zastosowana kara przewidziana w art. 57 ust. 7 pr.bud. w związku z art. 59f ust. 1 pr.bud. Dla uniknięcia wątpliwości Sąd wyjaśnia, że w dniu 19 września 2020 r. weszła w życie ustawa z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471). Ustawa zmieniająca uchyliła art. 57 ust. 7 pr.bud. Jednocześnie jednak przepis przejściowy, to znaczy art. 25 ustawy zmieniającej, przewiduje, że do spraw uregulowanych ustawą zmienioną w art. 1 [ustawą Prawo budowlane z 7 lipca 1994 r.], wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, stosuje się przepisy ustawy Prawo budowlane z 7 lipca 1994 r. w brzmieniu dotychczasowym. 11. Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne i prawne, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a. i lit. c. oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w punkcie I sentencji. O kosztach, na które składa się zwrot uiszczonego wpisu stosunkowego od skargi w kwocie 1.500 zł obliczonego od wartości przedmiotu zaskarżenia wynoszącej 50.000 zł na podstawie § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 z późn. zm., orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.