VIII SA/Wa 629/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Nawrot po rozpoznaniu w dniu 18 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy ze skargi Z. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2017 r. znak [...] w przedmiocie uznania ponaglenia za zasadne postanawia : odmówić przyznania prawa pomocy

Pismem z 26 lipca 2017 r. (data złożenia skargi bezpośrednio w organie) Z. M. (zwany dalej: skarżący), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (zwane dalej: Kolegium) z dnia [...] lipca 2017 r. w przedmiocie uznania ponaglenia za zasadne. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o odrzucenie skargi podnosząc, iż na przedmiotowe postanowienie skarga do sądu nie przysługuje. Skarga złożona została bowiem na postanowienie wydane w wyniku rozpoznania ponaglenia wniesionego w trybie art. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., zwana dalej: k.p.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Nawet zatem, jeśli zachodzą przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony, określone w art. 246 p.p.s.a., oczywista bezzasadność skargi wyłącza możliwość przyznania stronie prawa pomocy. Oczywista bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 p.p.s.a. zachodzi wówczas, gdy bez głębszej analizy prawnej nie ulega wątpliwości, że skarga nie może być uwzględniona. Ma to miejsce zwłaszcza wtedy, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2011, s. 731). W myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 – 5 tego przepisu. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn obejmuje w szczególności sytuację, gdy skarga została wniesiona na akt, który nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 i § 3 pkt 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a., stronie służy prawo wniesienia ponaglenia do organu wyższego stopnia. Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 k.p.a.). Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Nie jest to zatem postanowienie podlegające kontroli sądu administracyjnego w myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. Skoro, jak wyżej wskazano, postanowienie wydane w trybie art. 37 k.p.a. nie podlega kognicji sądu administracyjnego, to złożona nań skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Brak podstaw do merytorycznego rozpoznania skargi złożonej w niniejszej sprawie, oznacza oczywistą bezzasadność tej skargi w rozumieniu art. 247 p.p.s.a. W konsekwencji powyższego, żądanie skarżącego dotyczące przyznania prawa pomocy – w myśl art. 247 p.p.s.a. – nie zasługuje na uwzględnienie. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 247 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.