VIII SA/Wa 611/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak po rozpoznaniu w dniu 14 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie uznania ponaglenia za bezzasadne postanawia: odrzucić skargę

Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. postanowieniem z [...] lipca 2018 r. nr [...] uznał za bezzasadne ponaglenie M. K. (dalej: skarżąca), reprezentowanej przez pełnomocnika K. K., w przedmiocie nierozpoznania przez Pełnomocnika Rządu ds. Osób Niepełnosprawnych wniosku z dnia [...] czerwca 2017 r. o wznowienie postępowania zakończonego orzeczeniem z [...] września 2008 r. oraz orzeczeniem z [...] października 2011 r. Na ww. postanowienie skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, zwanej dalej: p.p.s.a), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2) oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Przedmiotem skargi jest postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. wydane w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, ze zm., zwanej dalej: k.p.a.). Zgodnie z ww. przepisem, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (bezczynność) lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, stronie służy ponaglenie do organu administracji publicznej. Organ ten, uznając ponaglenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Na rozstrzygnięcie, wydane przez organ w oparciu o art. 37 § 6 k.p.a., nie służy zażalenie ani żaden inny środek odwoławczy. Zgodnie z art. 141 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. W tym przypadku ustawodawca nie przewidział możliwości wnoszenia zażalenia, o czym skarżąca została poinformowana w zaskarżonym postanowieniu. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 31 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 74/13 (publ.:http://orzeczenia.nsa.gov.pl), organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 k.p.a. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczących poszczególnych kwestii wynikających w toku tego postępowania, a nie rozstrzygających o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie, gdyż k.p.a. tego nie przewiduje (art. 141 § 1 k.p.a.). Postanowienie to zatem nie mogło podlegać zaskarżeniu do sądu administracyjnego, bowiem nie jest orzeczeniem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie należy wskazać, iż zaskarżone postanowienie nie mieści się w kategorii postanowień, o których mowa w art. 3 § 2 pkt. 2 p.p.s.a. i w rezultacie wniesienie na nie skargi do sądu administracyjnego jest niedopuszczalne. Dlatego Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę.