VIII SA/Wa 414/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda (sprawozdawca) Sędzia WSA Leszek Kobylski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 8 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi K. P. i J. K. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 15 marca 2024 r. znak: [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy oddala skargę.

Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] marca 2024 r. znak [...], Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej: GDOŚ, organ II instancji lub organ odwoławczy) po rozpoznaniu zażalenia K. P. i J. K. (dalej: skarżący lub inwestorzy), na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. (dalej: RDOŚ lub organ I instancji) z 16 października 2023r. znak: [...] o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla realizacji inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr ewid [...], obręb M., gmina O. - utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji . W sprawie ustalono następujący stan faktyczny. Burmistrz O. pismem z 26 września 2023 r., znak: [...], zwrócił się do RDOŚ w O. o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji wyżej opisanej. RDOŚ postanowieniem z dnia 16 października 2023 r., znak: [...], odmówił uzgodnienia przedmiotowego projektu decyzji o warunkach zabudowy wskazując, że realizacja ustaleń przedmiotowego projektu doprowadzi do naruszenia zakazu określonego w § 5 ust. 1 pkt 2 Uchwały Nr [...]Sejmiku Województwa W.- M. z dnia 26 września 2017 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Puszczy [...] (Dz. Urz. Woj. W.. Z 2017 r. poz. 4143, dalej: uchwała Sejmiku), tj. realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Organ I instancji wskazał ponadto, iż nie jest możliwe w przypadku przedmiotowej sprawy zastosowanie odstępstw od omawianego zakazu. Na powyższe postanowienie zażalenie złożyli inwestorzy zarzucając: niezgodność istniejącego stanu prawnego i faktycznego z powołanymi w postanowieniu podstawami prawnymi; nienależyte i nierzetelne wykonanie zadań przez organ I instancji, poprzez błędne nazwanie tematu uzgodnienia w brzmieniu "projekt decyzji zmieniającej decyzję o warunkach zabudowy" zamiast "projekt decyzji o warunkach zabudowy", co wskazuje na szablonowe podejście; nie uwzględnienie stanu faktycznego oraz nie przeprowadzenie wizji lokalnej, co doprowadziło do błędnego zakwalifikowania terenu inwestycji jako terenu leśnego lub zadrzewionego. Ponadto inwestorzy wskazali, że przy podpisywaniu umowy kupna – sprzedaży działki nie było pierwokupu dla Lasów Państwowych tylko dla Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa, z uwagi na to, że użytki rolne występujące na działce są zakwalifikowane jako RIVb, RV, RVI. Organ odwoławczy, po rozpatrzeniu wniesionego zażalenia, postanowieniem z dnia 15 marca 2024 r. - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W pierwszej kolejności GDOŚ wyjaśnił, iż organ I instancji w zaskarżonym postanowieniu popełnił kilka błędów pisarskich, wskazując nieodpowiednie paragrafy oraz postanowienia, niemniej jednak rozpatrzył sprawę pod kątem obowiązujących zakazów na terenie formy ochrony przyrody, na której położony jest teren inwestycji i wspomniane pomyłki nie miały wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Tym samym, według organu II instancji zarzuty skarżących dotyczące niezgodności stanu prawnego z powołanymi w postanowieniu podstawami prawnymi oraz nienależytego i nierzetelnego wykonania zadań przez organ I instancji, należy uznać za bezzasadne. Następnie organ II instancji uznał, że po przeanalizowaniu zebranego materiału dowodowego, stoi na stanowisku, iż rozstrzygnięcie przyjęte przez RDOŚ jest prawidłowe. Dalej GDOŚ wyjaśnił, że przeprowadzona przez organ I instancji wizja terenowa z 7 lutego 2024 r. nie ustaliła jednoznacznie występowania roślinności leśnej na przedmiotowym terenie inwestycji, Jak wynika z protokołu oględzin na terenie występują luźno rozmieszczone, pojedyncze drzewa sosny oraz brzozy. Na załączonych fotografiach nie ma możliwości stwierdzenia występowania podszytu oraz runa leśnego. Lokalizacja działki wśród rozproszonej zabudowy oraz otaczających ją terenów leśnych nie kwalifikuje występującego na działce drzewostanu jako zadrzewień śródpolnych, przydrożnych czy nawodnych. Organ uznał zatem, że przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie § 3 ust. 1 pkt 88 lit. c rozporządzenia OOŚ, tym samym zarzut skarżących dotyczący nie uwzględnienia stanu faktycznego, co doprowadziło do błędnego zakwalifikowania terenu inwestycji jako terenu leśnego lub zadrzewionego należy uznać za zasadny, jednakże według organu II instancji pozostaje on bez wpływu na rozstrzygnięcie. GDOŚ wskazał, że zgodnie z § 1 ust. 2 pkt 32 rozporządzenia OOŚ przez powierzchnię zabudowy rozumie się tu powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia, w tym tymczasowego, w celu realizacji przedsięwzięcia. Stąd też przez "powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia" rozumie się powierzchnię terenu, której rzeczywisty sposób zagospodarowania ulegnie zmianie w związku z realizacją przedsięwzięcia i mogą to być zmiany krótko, bądź długoterminowe. Organ II instancji podkreślił, że powierzchnia przeznaczona do przekształcenia stanowi podstawę do kwalifikacji inwestycji do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z katalogiem zawartym w rozporządzeniu OOŚ. Przedsięwzięcia, które są opisywane za pomocą "powierzchni przeznaczonej do przekształcenia" to różnego rodzaju zabudowy z towarzyszącą im infrastrukturą. Pomijając budowle wymienione w pierwszej części definicji "powierzchni zabudowy", za powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia należy uznać tę powierzchnię, która uległa zmianie w związku z realizacją przedsięwzięcia. Należy wliczyć tu m in. powierzchnię parkingów, dróg dojazdowych, chodników, placów budowy, placów składowych, podjazdów, ramp, innych powierzchni utwardzonych czy płatów roślinności, które zostaną usunięte. GDOŚ podniósł, iż biorąc pod uwagę ustalenia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy oraz załączników graficznych w postaci map można by uznać, iż powierzchnia przeznaczona do przekształcenia w wyniku realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia nie przekroczy 0,5ha, tj. nie osiąga progu kwalifikującego ww. inwestycję do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Natomiast powołując się na § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia OOŚ i orzecznictwo wojewódzkich sądów administracyjnych wskazał, że jeśli planowane przedsięwzięcie nie osiąga progów wskazanych w rozporządzeniu OOŚ, a ma ono powstać w miejscu, w który zostało zrealizowane, realizuje się lub planuje zrealizować przedsięwzięcie nieosiągające progów, ale o takim samym charakterze, to należy zsumować parametry tych przedsięwzięć. Przy tym, organ odwoławczy podkreślił, że celu regulacji dotyczącej oceny skutków środowiskowych wywieranych przez przedsięwzięcia publiczne i prywatne, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko naturalne nie może skutkować w praktyce wyłączeniem ich w całości z obowiązku poddania ocenie, podczas gdy rozpatrywane łącznie mogą wywierać znaczące skutki na środowisko naturalne. W tym miejscu, GDOŚ wskazał, że do organu I instancji wpłynęły jeszcze dwa wnioski od Burmistrza O,, dotyczące uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Pierwszy z nich przekazany pismem z 26 września 2023 r. znak: [...], dotyczy inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr ewid. [...], obręb M., gmina O,, o powierzchni 0,32 ha. W tym przypadku inwestorem nie są skarżący, inwestorów reprezentuje ten sam pełnomocnik, działki są położone w bezpośrednim sąsiedztwie (działka przyległa do działki [...]) a inwestycje mają tożsamy charakter, zakładający budowę budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Drugi wniosek przekazany pismem z 26 września 2023 r., znak: [...], dotyczy inwestycji polegającej na budowie czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr. ewid. [...], obręb M., gmina O. o powierzchni 0,418 ha. Inwestorem również nie są skarżący natomiast reprezentuje ich ten sam pełnomocnik. Działki są położone w bezpośrednim sąsiedztwie (działka przyległa do działki nr ewid. [...]) a inwestycje mają tożsamy charakter, zakładający budowę budynków mieszkalnych jednorodzinnych GDOŚ powołał się na § 3 ust. 1 pkt 13 ustawy OOŚ zgodnie z którym przez przedsięwzięcie rozumie się zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin. Przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli jest realizowane przez różne podmioty. Mając to na względzie, organ odwoławczy uznał, że inwestycje realizowane przez inne podmioty lecz powiązane ze sobą technologicznie traktować należy jako jedno przedsięwzięcie zgodnie z ustawą OOŚ. Sumowanie powierzchni przedsięwzięć ma zapobiegać dzieleniu przedsięwzięcia na mniejsze segmenty, w odniesieniu do których mogą być formułowane oceny cząstkowe, niekoniecznie dające obraz wpływu całości zamierzenia na warunki ochrony środowiska. Nie można akceptować sztucznego dzielenia przedsięwzięcia w ten sposób, aby obchodzić prawo, poprzez tworzenie przedsięwzięć, których parametry pozwalają na odstąpienie od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Po przeanalizowaniu powyższego, GDOŚ uznał, iż na podstawie § 3 ust. 2 pkt. 3 rozporządzenia OOŚ należało zsumować powierzchnie ww. inwestycji polegających na budowie łącznie 8 budynków mieszkalnych jednorodzinnych jako jedno przedsięwzięcie, z uwagi na fakt, iż realizowane są one jednocześnie, na działkach położonych w sąsiedztwie (są to działki przyległe), mające dojazd z tej samej drogi wewnętrznej – działka nr ewid. [...] i [...] (służebność gruntowa) oraz w związku z tym, że są tożsame pod względem rodzaju inwestycji, tj. dotyczą realizacji budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Organ odwoławczy wskazał, iż analiza przedstawionych do uzgodnienia projektów decyzji prowadzi do wniosku, że w tych sprawach występuje 6 inwestorów, w tym skarżący, reprezentowanych przez tego samego pełnomocnika a powierzchnia, która może ulec przekształceniu w wyniku prowadzonych prac budowlanych wyniesie 1,082 ha. GDOŚ wyjaśnił dodatkowo, iż w przypadku każdej z ww. działek teren inwestycji obejmuje cały teren działki, tym samym cały teren działki będzie stanowił powierzchnię, która może ulec przekształceniu. Następnie GDOŚ wyjaśnił, że chociaż organ I instancji zakwalifikował przedmiotową inwestycję do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie § 3 ust. 1 pkt 88 lit.c rozporządzenia OOŚ, a zgodnie z postępowaniem odwoławczym tut. Organ zakwalifikował ją na podstawie § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b tiret pierwszy rozporządzenia OOŚ to wskazane rozstrzygnięcia pomimo różnych uzasadnień są zgodne, ich wspólną podstawą prawną jest naruszenie zakazu określonego w § 5 ust. 1 pkt 2 uchwały Sejmiku, tj. realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. GDOŚ odniósł się również do odstępstw, które zostały przewidziane od zakazu zawartego w § 5 ust. 1 pkt 2 uchwały Sejmiku oraz w art. 24 ust. 2 u.o.p.. Stwierdził, że wnioskowane przedsięwzięcie nie będzie realizowane w ramach wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, ani prowadzenia akcji ratowniczej czy też działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym, nie jest realizacją inwestycji celu publicznego, ani nie wynika z planu ochrony, zadań ochronnych lub planu zadań ochronnych, tym samym nie można zastosować ww. odstępstw. Uznał również, że w niniejszej sprawie nie zachodzą także odstępstwa przewidziane w § 5 ust. 3 uchwały Sejmiku oraz w art. 24 ust. 3 u.o.p. Podsumowując podkreślił, że po zapoznaniu się z całością materiału dowodowego, w rzeczonej sprawie zaistniały okoliczności uniemożliwiające uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji w przedmiotowej sprawie. Na powyższe rozstrzygnięcie, pismem z 16 kwietnia 2024 r., skarżący złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wnieśli o uchylenie postanowienia w całości oraz zasądzenie od organu II instancji na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania. W przedmiotowym piśmie wskazano, że postępowanie powinno zostać umorzone, gdyż organ II instancji po przeprowadzeniu wizji lokalnej stwierdził, że inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mających wpływ na środowisko, a co za tym idzie nie powinna podlegać opiniowaniu przez organy ochrony środowiska. Skarżący zarzucili bezzasadne sumowanie powierzchni i nie zgodzili się z argumentacją przedstawioną w uzasadnieniu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Jednocześnie GDOŚ podtrzymał swoje stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2024 r., poz.935), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie naruszało prawa, a skarga nie była zasadna. Na wstępie należy wskazać, iż przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie GDOŚ z 15 marca 2024 r., utrzymujące w mocy postanowienie RDOŚ w O, z 16 października 2023 r., odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr ewid. [...] obręb M., gmina O,. W przedmiotowej sprawie, poza sporem pozostaje, że planowana do realizacji inwestycja, położona jest w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Puszczy [...] na terenie którego obowiązuje Uchwała Nr [...]Sejmiku Województwa W.- M. z dnia 26 września 2017 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Puszczy [...] Dlatego też, zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym decyzję o warunkach zabudowy - w odniesieniu do innych niż park narodowy obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody - wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 2 wyżej wymienionej Uchwały Nr [...]Sejmiku Województwa W. – M., na omawianym obszarze chronionym zakazuje się realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2023 r. poz. 1094, z późn. zm.). Organ II instancji w zaskarżonym postanowieniu uznał, że planowana inwestycja, polegająca na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr ewid. [...], wraz z równoległymi planowanymi inwestycjami, dla których prowadzone są odrębne postępowania w sprawie uzgodnienia projektów decyzji, ale dotyczącymi również budowy budynków mieszkalnych jednorodzinnych w bardzo bliskim sąsiedztwie, tj. na działkach nr ew. [...] i [...], stanowić będą jedno przedsięwzięcie, tj. zabudowę mieszkaniową wymienioną w § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b rozporządzenia OOŚ. W konsekwencji organ II instancji uznał, że powyższe przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko narusza zakaz zawarty w § 5 ust. 1 pkt 2 uchwały. W realiach niniejszej sprawy z takim stanowiskiem organu należy się w pełni zgodzić. Należy podkreślić, że działka nr ew. [...], na której planuje się uzgadnianą inwestycję, wraz z innymi, dwoma przylegającymi działkami tworzy, otoczony kompleksem leśnym, zespół niezabudowanych działek, scalany przez tę samą drogę wewnętrzną - działkę nr ew. [...] (służebność gruntowa). Kompleks działek wraz z wewnętrzną obsługą komunikacyjną wyraźnie wyodrębnia się z otaczającej przestrzeni i zajmuje powierzchnię około 1.082 ha. W tych warunkach, wbrew zarzutom skargi, za uprawnione należy uznać stanowisko organu, iż zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b tiret 1 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów planowaną inwestycję polegającą na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego należy zakwalifikować do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Treść pierwszego przepisu wyraźnie wskazuje, że do przedsięwzięć tego rodzaju zalicza się zabudowę mieszkaniową wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, nieobjętą ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa a art. 6 ust.1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy o ochronie przyrody lub w otulinach form przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, przy czym przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane wraz z pozostałą powierzchnią przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia. Wedle zaś § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się przedsięwzięcia nieosiągające progów w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1. Zgodzić się zatem należy ze stanowiskiem organu, że w niniejszej sprawie takim obiektem, o którym mowa w tym przepisie jest zespół zabudowy mieszkaniowej, składający się z kompleksu mieszkaniowego w postaci 8 budynków jednorodzinnych i przedmiotowej drogi wewnętrznej stanowiącej drogę dojazdową do tych domów. Wobec tego, że łączna powierzchnia działek wynosi 1,082 ha, a więc przekracza 0,5 ha, o której mowa w rozporządzeniu, to zasadnie organ odwoławczy uznał, że jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, a więc naruszy zakaz z § 5 ust. 1 pkt 2 uchwały. W tej sytuacji trafnie stwierdził organ, że z uwagi na brak przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie zachodzą podstawy do zastosowania odstępstwa od tego zakazu. Sąd zauważa, że jeśli planowana inwestycja, w tym przypadku budowa budynków mieszkalnych jednorodzinnych, jest częścią planowanego kompleksu mieszkaniowego (zespołu budynków) to obowiązkiem organów jest powiązanie tych inwestycji jako jednego przedsięwzięcia. Wynika to z konieczności kompleksowego zbadania potencjalnych wpływów na środowisko. Mając na uwadze zarzut skarżących, dotyczący braku umorzenia postępowania w związku z tym, że organ I instancji odmówił uzgodnienia projektu decyzji kwalifikując przedmiotową inwestycję do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie § 3 ust. 1 pkt 88 lit. c rozporządzenia OOŚ, a w postępowaniu odwoławczym GDOŚ zakwalifikował ją na podstawie § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b tiret pierwsze rozporządzenia OOŚ to wskazane rozstrzygnięcia pomimo różnych uzasadnień są zgodne. Warto wskazać, że ich wspólną podstawą prawną jest naruszenie zakazu określonego w § 5 ust. 1 pkt 2 uchwały Sejmiku, tj. realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów OOŚ. Końcowo stwierdzić należy, że GDOŚ rozpoznał sprawę z należytą starannością i wnikliwością, na podstawie całokształtu materiału dowodowego prawidłowo ocenił okoliczności sprawy, wyprowadził z nich stosowne wnioski i wydał rozstrzygnięcie. W jego uzasadnieniu zaś, w sposób przekonywujący wyjaśnił zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy, co w konsekwencji odpowiada także wymogom art. 126 w zw. z art. 124 i art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.