VIII SA/Wa 400/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski /sprawozdawca/, Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant Referent Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2014 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej, po wznowieniu postępowania oddala skargę.

Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. znak: [...] Burmistrz I. działając na podstawie art. 104 w związku z art. 151 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j. t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej jako "K.p.a.") po rozpatrzeniu wniosku G. K. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] marca 2013 r. znak: [...] ustalającą warunki zabudowy i sposób zagospodarowania terenu dla inwestycji zamierzonej przez M. Sp. z o.o. z siedzibą w W., polegającej na budowie [...] szt. elektrowni wiatrowych o mocy do [...] MW każda wraz z niezbędną infrastrukturą obejmującą budowę drogi dojazdowej o szerokości nie przekraczającej [...] m, budowę utwardzonych najazdów i zjazdów, ułożenie kabli energetycznych SN do wprowadzenia mocy z turbin wiatrowych do planowanego GPZ-tu wraz ze złączami kablowymi, ułożenie kabli światłowodowych wraz ze studniami kablowymi, budowę placów montażowych przy stanowiskach turbin na działkach oznaczonych numerem ewidencyjnym [...][...][...][...][...] położonych w P., gm. I., odmówił uchylenia ww. decyzji z dnia [...] marca 2013 r. znak: [...]. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że G. K. nie może być stroną w postępowaniu głównym. Jest ona właścicielem działek o nr [...][...] położonych w P., ale nieruchomość ta nie graniczy bezpośrednio z działką na której planowana jest inwestycja. Planowana elektrownia wiatrowa nie będzie negatywnie oddziaływać na należącą do niej nieruchomość. Na terenie tej nieruchomości nie będzie przekroczona norma hałasu, emisji zanieczyszczeń, czy też inne uciążliwości. Obszar oddziaływania inwestycji zamyka się zaś w granicach działek lokalizacyjnych. W odwołaniu G. K. wskazała, że posiadana przez nią nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania elektrowni wiatrowej. Podkreśliła przy tym, że była stroną postępowania w sprawie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej inwestycji. Stwierdziła, że nieruchomość składająca się z działek o nr [...][...] w P. znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Podniosła, że organ I instancji nie ustosunkował się do podniesionego przez nią zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Dodała przy tym, że zmiana lokalizacji usytuowania elektrowni wiatrowej w stosunku do przewidzianej w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nie daje możliwości wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto, skoro Burmistrz I. wydał jedną decyzję środowiskową na budowę kilkudziesięciu elektrowni, to nie mógł później dla tego samego przedsięwzięcia wydać kilkanaście decyzji o warunkach zabudowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., uchyliło decyzję organu I instancji w całości oraz stwierdziło, że wyżej opisana decyzja ostateczna Burmistrza I. z dnia [...] marca 2013 r. znak: [...] wydana została z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. wskazało, że okolicznością bezsporną w niniejszej sprawie jest, iż decyzją z dnia [...] marca 2013 r. znak: [...] Burmistrz I. ustalił warunki zabudowy i sposób zagospodarowania terenu dla ww. inwestycji. Ustalone w postępowaniu strony zostały powiadomione o wydanym rozstrzygnięciu drogą pocztową. Wśród osób tych nie było G. K.. Bezsprzecznym jest również, że w dniu [...] sierpnia 2013 r. G. K. złożyła wniosek o wznowienie postępowania w sprawie. Wnioskodawczyni uzasadniła w nim żądanie wszczęcia postępowania wznowieniowego wystąpieniem przesłanek z art. 145 § 1 pkt 4 i 5 K.p.a. Wyjaśniła, że nie brała udziału w postępowaniu przed organem I instancji, mimo, że jej nieruchomość składająca się z działek o nr [...][...] znajduje się w bliskiej odległości od planowanej inwestycji i będzie pozostawała pod jej oddziaływaniem. Dodała również, że o wydaniu decyzji dowiedziała się w dniu [...] lipca 2013 r. W końcowej części wniosku zwróciła uwagę, że Burmistrz I. nie mógł wydać dla tego samego przedsięwzięcia objętego jedną decyzją środowiskową, kilkunastu decyzji ustalających warunki zabudowy i sposób zagospodarowania terenu. W dniu [...] września 2013 r. organ I instancji wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną. Następnie zaś wydał decyzję o odmowie uchylenia ww. decyzji z dnia [...] marca 2013 r. W ocenie organu odwoławczego nie powinno budzić wątpliwości, że nieruchomość składająca się z działek o nr [...][...] w P., należąca do G. K., jest położona w obszarze oddziaływania inwestycji, tj. elektrowni wiatrowej. Nieruchomość ta jest oddalona od nieruchomości, na której planowana jest inwestycja o kilkadziesiąt metrów, podczas gdy elektrownia wiatrowa (maszt o wysokości ok. [...] m wysokości) oddalona jest od granicy działki o nr [...] o ok. [...] metrów. Nie ma zatem znaczenia, że działka G. K. jest terenem rolniczym, w tej części niezabudowanym, dla którego to obowiązujące przepisy nie przewidują norm hałasu. Istotne jest bowiem, że na terenie tym faktycznie występuje oddziaływanie inwestycji (np. dźwięk powstający w generatorze turbiny, szum obracających się łopat wiatraka). W takim zaś przypadku bezspornym być powinno, że G.K. legitymuje się interesem prawnym, o którym mowa w art. 28 K.p.a., w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy zakończonym decyzją dnia [...] marca 2013 r. znak: [...]. W związku z powyższym w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Następnie organ odwoławczy stwierdził, że wystąpienie powyższej przesłanki nie skutkuje jeszcze uchyleniem decyzji dotychczasowej, tj. z dnia [...] marca 2013 r. na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. Przede wszystkim lokalizacja zamierzonej inwestycji, tj. stanowisk turbin na działkach oznaczonych numerem ewidencyjnym [...][...][...][...][...] położonych w K. S., nie wpłynie na możliwości zagospodarowania nieruchomości składającej się z działek nr [...][...], należącej do G. K.. Jest to bowiem w przeważającej części teren rolniczy, niezabudowany, położony wśród innych działek o takim samym przeznaczeniu. Co więcej, rolniczy charakter działek nr [...][...] nie wpłynie także na możliwość realizacji inwestycji polegającej na budowie elektrowni wiatrowych na działkach sąsiednich. Organ odwoławczy nie zgodził się z argumentacją przytoczoną przez odwołującą się, jakoby elektrownia wiatrowa negatywnie wpływała na jej nieruchomość poprzez np. możliwość wystąpienia awarii, odrzutów lodu itp. Inwestycja ta nie wymaga bowiem wyznaczenia stref ochronnych, co szerzej wyjaśniono w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dodatkowo organ odwoławczy wyjaśnił, że w sprawie nie doszukano się spełnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. - tj. wyjścia na jaw nowych istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi, który wydał decyzję. Przede wszystkim za takie nie można uznać ewentualnego negatywnego oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie, bowiem kwestia ta podlegała ocenie Burmistrza I. w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Ponadto za taką okoliczność nie można uznać włączenia do inwestycji działki nr [...] zamiast działki nr [...] w P.. Skoro organ prowadził postępowanie dla inwestycji obejmującej między innymi działkę nr [...] w P., a następnie ustalił decyzją warunki zabudowy i sposób zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej tę działkę, to nie uprawnionym jest twierdzenie, że ten właśnie fakt stanowił nową okoliczność nie znaną wówczas temu samemu organowi. W konkluzji swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy ocenił również ewentualność wystąpienia innych przesłanek wznowieniowych z art. 145 K.p.a., stwierdzając, że w rozpoznawanej sprawie takie nie występują. Mając na uwadze powyższe organ uznał, że zaistnienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. - strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu - nie może stanowić podstawy do uchylenia decyzji ostatecznej, bowiem w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 146 § 2 K.p.a.). W takiej zaś sytuacji stwierdzić należy, że wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło z naruszeniem prawa, z powodu pominięcia w postępowaniu strony, tj. G. K. - zgodnie z art. 151 § 2 K.p.a. Skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła G.K. (dalej jako "skarżąca") wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. przepisu art. 151 § 2 K.p.a. i art. 146 § 2 K.p.a. poprzez wadliwe uznanie przez organ odwoławczy, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, tj. decyzji Burmistrza I. z dnia [...] marca 2013 r. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że nie zgadza się z przyjętą przez organ odwoławczy argumentacją, gdyż jest ona rażąco błędna i pomija całkowicie merytoryczną argumentację odnoszącą się do przesłanek wydawania decyzji o warunkach zabudowy podnoszoną w jej odwołaniu. Organ odwoławczy w myśl zasady dwuinstancyjności dokonując badania zaskarżonej decyzji nie może ograniczyć się tylko do jej kontroli, ale obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Nieprawidłowo ustalono w postępowaniu przed organami obu instancji, że nie wystąpiła przesłanka wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Z treści wniosku, jak i z późniejszych pism można wnioskować, że tzw. nowe dowody, czy też nowe okoliczności odnoszą się do decyzji wydanej przez Burmistrza I. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji. W ocenie skarżącej nie było w ogóle podstaw do wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji pod względem kontynuacji funkcji sąsiedniej zabudowy (zasada dobrego sąsiedztwa), jak również nie został spełniony warunek wymagający uzyskania zgody właściwego ministra rolnictwa i rozwoju wsi na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze, a wydana decyzja jest niezgodna z decyzją środowiskową wydaną dla tego przedsięwzięcia. Wszystkie te kwestie zostały pominięte przez organ odwoławczy, który poprzestał na pobieżnej analizie akt sprawy i wręcz bezkrytycznym przyjęciu rozstrzygnięcia organu I instancji co do postępowania głównego, a nadto nie zweryfikował argumentów skarżącej odnośnie istnienia "uciążliwości" planowanych przedsięwzięć w związku z planowaną zabudową i wskazanych w toku postępowania wznowieniowego naruszeń prawa. Skarżąca zauważyła, że co prawda organ odwoławczy prawidłowo ustalił i wyjaśnił za organ I instancji, że przesłanka wynikająca z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. została spełniona w badanej sprawie (strona została pominięta w toczącym się postępowaniu), to błędnie jednak uznał, że nie występują w niniejszej sprawie okoliczności wymienione w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. (brak stwierdzenia istnienia nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które istniały w dacie wydania decyzji, lecz nie były znane organowi). Ponadto organ odwoławczy nie wyjaśnił dostatecznie w uzasadnieniu decyzji dlaczego uznał, że w postępowaniu wznowieniowym mogłaby zapaść decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, tj. decyzji Burmistrza I. nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. W tej kwestii organ odwoławczy w sposób lakoniczny odniósł się do zarzutów podnoszonych przez skarżącą w odwołaniu i w toku postępowania. Same stwierdzenia nie poparte żadną merytoryczną analizą materiału dowodowego sprawy ani też dokładną analizą decyzji wydanej w trybie zwykłym dowodzą o istotnym naruszeniu przez organ odwoławczy przepisów postępowania w stopniu, który może mieć wpływ na wynik sprawy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a.). W konkluzji swojej skargi skarżąca podkreśliła, że na organach administracji spoczywa obowiązek przeprowadzenia szczególnie starannej oceny, czy istotnie zachodzą przesłanki określone w art. 146 § 2 K.p.a., pozwalające na uznanie, że w sprawie zapaść mogłaby tylko decyzja identyczna z decyzją ostateczną, kwestionowaną w postępowaniu wznowieniowym. Aby tego dokonać organ winien przeanalizować dokładnie treść decyzji Burmistrza I. z dnia [...] marca 2013 r., sprawdzić listę stron postępowania, zwłaszcza że wydając zaskarżoną decyzję organ pominął (poprzez niedoręczenie decyzji) - z niewiadomych względów - niektóre strony postępowania administracyjnego, które brały udział w postępowaniu przed organem administracji w I instancji, w tym inwestora. Uchybienie to także musi skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Tylko pełna analiza materiału dowodowego i wydanej decyzji z [...] marca 2013 r. z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa materialnego, po rozważeniu zarzutów skarżącej pozwoli na dokonanie prawidłowej oceny sprawy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uchylenie decyzji administracyjnej przez sąd następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust. 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) i naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję Sąd uznał, że skarga skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie doszło do naruszenia prawa, o jakim mowa w przywołanym wyżej art. 145 § 1 ust. 1 p.p.s.a. Kontroli Sądu podlega decyzja kasacyjna organu odwoławczego na mocy której uchylona została w całości decyzja organu I instancji - wydana w wyniku wznowienia postępowania - o odmowie uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej Burmistrza I. z dnia [...] marca 2013 r. znak: [...] ustalająca warunki zabudowy i sposób zagospodarowania terenu dla inwestycji zamierzonej przez M. Sp. z o.o. z siedzibą w W., polegającej na budowie [...] szt. elektrowni wiatrowych o mocy do [...] MW każda wraz z niezbędną infrastrukturą obejmującą budowę drogi dojazdowej o szerokości nie przekraczającej [...] m, budowę utwardzonych najazdów i zjazdów, ułożenie kabli energetycznych SN do wprowadzenia mocy z turbin wiatrowych do planowanego GPZ-tu wraz ze złączami kablowymi, ułożenie kabli światłowodowych wraz ze studniami kablowymi, budowę placów montażowych przy stanowiskach turbin na działkach oznaczonych numerem ewidencyjnym [...][...][...][...][...] położonych w P., gm. I.. Dodatkowo organ odwoławczy wydając swoje rozstrzygnięcie stwierdził, że wyżej opisana decyzja Burmistrza I. z dnia [...] marca 2013 r. została wydana z naruszeniem prawa. Kontrolowana przez Sąd w niniejszej sprawie decyzja organu odwoławczego została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie samo rozstrzygnięcie organu odwoławczego należy uznać co do zasady za słuszne. Organ odwoławczy zasadnie bowiem uchylił w całości decyzję organu I instancji, jak również prawidłowo stwierdził, że decyzja Burmistrza I. z dnia [...] marca 2013 r. została wydana z naruszeniem prawa. Niewątpliwie zaś wskutek takiego rozstrzygnięcia organu odwoławczego wyeliminowana została z obrotu prawnego wadliwa decyzja organu I instancji. Zauważyć należy, że organ I instancji wydał decyzję na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. na mocy której w wyniku rozpoznania wniosku skarżącej o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Burmistrza I. z dnia [...] marca 2013 r. ustalającą warunki zabudowy i sposób zagospodarowania terenu dla ww. inwestycji odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej. Powyższe nastąpiło z uwagi na fakt, że w ocenie organu I instancji skarżąca nie jest stroną postępowania w rozumieniu art. 28 K.p.a. W związku z powyższym, zdaniem organu I instancji skarżąca nie może skutecznie zainicjować postępowania wznowieniowego. Zgodnie bowiem z art. 147 K.p.a. wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną następuje z urzędu lub na żądanie strony. Organ odwoławczy słusznie zaś zauważył, że skoro nieruchomość skarżącej jest położona w obszarze oddziaływania inwestycji, bezspornym być powinno, iż skarżąca legitymuje się interesem prawnym, o którym mowa w art. 28 K.p.a. w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy zakończonym decyzją Burmistrza I. z dnia [...] listopada 2013 r. W sytuacji więc gdy ww. postępowanie toczyło się bez udziału skarżącej jako strony, to zgodzić się też należy z organem odwoławczym, że decyzja Burmistrza I. z dnia [...] marca 2013 r. została wydana z naruszeniem prawa. Należy wyjaśnić, że wznowienie postępowania jest instytucją o charakterze nadzwyczajnym i jako takie stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej. Stwierdzenie faktu występowania jednej z przyczyn wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 K.p.a. rodzi po stronie właściwego organu konieczność wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. W postępowaniu wznowieniowym organ winien stosować się do wszystkich zasad K.p.a., w tym zasady legalności i prawdy obiektywnej, a także prowadzić postępowanie przy uwzględnieniu słusznego interesu strony. Zakres rozpoznania sprawy w toku wznowionego postępowania wyznacza art. 149 § 2 K.p.a., zgodnie z którym przedmiotem tego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie w którym została wydana decyzja ostateczna było dotknięte jedną z wad prawnych skutkujących wznowieniem oraz przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzja ostateczną. Zgodnie z poglądami doktryny odmowa wznowienia postępowania możliwa jest w razie gdy wznowienie postępowania z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych jest niedopuszczalne, albo gdy strona złożyła żądanie wznowienia z uchybieniem ustawowego terminu z art. 148 § 1 i 2 K.p.a. W myśl art. 149 § 2 K.p.a. podstawę do przeprowadzenia postępowania zarówno co do przyczyn wznowienia jak i co do rozstrzygnięcia istoty sprawy stanowi postanowienie o wznowieniu postępowania. Powyższe oznacza, że to wyłącznie przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada, czy wniosek o wznowienie oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 K.p.a. oraz czy podanie o wznowienie zostało wniesione z zachowaniem terminów z art. 148 K.p.a. Na tym już wstępnym etapie organ winien zbadać również, czy wniosek pochodzi od strony. Z powyższego wynika, że w postępowaniu wznowieniowym odróżnia się dwa etapy. W toku pierwszego etapu organ wstępnie bada dopuszczalność wznowienia postępowania, zachowanie terminu oraz weryfikuje czy strona wskazała ustawową podstawę wznowienia. Natomiast ocena przesłanek wznowienia postępowania realizowana jest dopiero w drugim etapie postępowania. Organ bada wówczas, czy oprócz wskazanej przez podmiot inicjujący postępowanie podstawy wznowienia, spełnione są inne ustawowe przesłanki wzruszenia decyzji. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie, organ I instancji mimo, że postanowieniem z dnia [...] września 2013 r. wznowił postępowanie w sprawie wydania decyzji ustalającej sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy, to następnie jednak ustalił, że skarżąca nie jest stroną postępowania i wydał decyzję na podstawie art. 151 § 1 K.p.a. Zgodnie zaś z tym przepisem, organ administracji publicznej, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b. Decyzja taka wydawana jest więc dopiero po uprzednim - wstępnym ustaleniu, że wniosek o wznowienie postępowania pochodzi od strony. W ocenie Sądu istotnym w niniejszej sprawie jest przede wszystkim stanowisko organu odwoławczego, że wniosek zawierający żądanie wznowienia postępowania złożył podmiot będący stroną w sprawie. Tym samym, skoro dopiero organ odwoławczy ustalił bardzo istotną kwestię wstępną, tj. że skarżąca jest stroną postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] marca 2013 r., to obowiązkiem organu I instancji ponownie rozpoznającego sprawę będzie ocena przesłanek wznowienia postępowania. W szczególności więc organ I instancji winien ocenić przesłanki podnoszone przez skarżącą, tj. że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.) oraz przesłankę wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.). Uchybienia organu I instancji w tym zakresie nie mogły być sanowane w postępowaniu odwoławczym, ponieważ naruszałoby to zasadę dwuinstancyjności o której mowa w art. 15 K.p.a. Tym samym za nie wiążące dla organu I instancji należy uznać stwierdzenia organu odwoławczego, co do tego, że pominięcie w postępowaniu skarżącej jako strony nie może stanowić podstawy do uchylenia decyzji ostatecznej, bowiem w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, czy też stwierdzenie organu odwoławczego, że w sprawie nie doszukano się przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Ocena czy zaistniały przesłanki wznowienia postępowania należy bowiem w pierwszej kolejności do organu I instancji. Organ ten faktycznie nie dokonał zaś jeszcze oceny przesłanek wznowienia o których mowa w art. 145 § 1 K.p.a., a jedynie stwierdził brak podstaw do uchylenia dotychczasowej swojej decyzji ostatecznej z dnia [...] marca 2013 r. z tego tylko powodu, że skarżąca nie jest stroną postępowania. Mając na uwadze powyższe, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.