VIII SA/Wa 397/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak, , Protokolant Specjalista Marlena Stolarczyk, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2023 r. w Radomiu sprawy ze skargi A. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym oddala skargę.

Syg.akt VIII SA/Wa 397/23 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia 6 kwietnia 2023 roku, nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego ( dalej jako organ odwoławczy) działając na podstawie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku kodeks postępowania administracyjnego( DZ.U z 2022 roku, poz. 2000 ze zm. dalej jako kpa), art. 4 pkt 22, art. 92a ust.2, art. 92a ust.4, art. 92b ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym( DZ.U z 2022 roku, poz. 2201 dalej jako utd), lp. 14 załącznika nr 4 do utd, art. 31a ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o czasie pracy kierowców( DZ.U z 2022 roku, poz. 1473 dalej jako ustawa) oraz art. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady(WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 roku ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE dalej jako rozporządzenie 1071/2009( Dz.URz.UE L nr 300, str. 51), po rozpatrzeniu odwołania A. M. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 13 maja 2022 roku, nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 500 zł – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna. Zaskarżoną decyzją nałożono na A. M. zarządzającego przedsiębiorstwem [...] sp. oo w R. karę pieniężną w wysokości 500 zł. Podstawą faktyczną było przekroczenie przez kierowcę przedsiębiorstwa dozwolonego maksymalnego dziennego czasu pracy o czas powyżej 6 godzin i 45 minut. Fakt ten został stwierdzony podczas kontroli w przedmiotowym przedsiębiorstwie, którego ustalenia zostały utrwalone w protokole kontroli z dnia 15 marca 2022 roku. Osoba zarządzającą w tym przedsiębiorstwie jest A. M., posiadający certyfikat kompetencji zawodowych nr [...]. W dniu 13 maja 2022 roku Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej na A. M. w wysokości 500 zł. Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji wniósł A. M. zarzucając naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 kpa oraz przepisów art. 92b oraz 92c utd poprzez brak zastosowania w sprawie. Nadto strona wskazywała naruszenie art. 12 rozporządzenia nr [...] wskazując, że nie miał wpływu na stwierdzone w sprawie naruszenia, gdyż doszło do nich w wyniku bardzo dużego natężenia ruchu i związanych z tym opóźnień na trasie. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 92a ust.2 utd zarządzający transportem – osoba o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 do 2000 zł za każde naruszenie. Zgodnie z art. 92a ust.4 utd suma kar pieniężnych, o których mowa w ust.2, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, nie mogą przekroczyć kwoty 3000 zł. Stosownie do art. 92a ust.8 utd wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego , o których mowa w ust.2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia oraz wagę naruszeń wskazane są w załączniku I do rozporządzenia Komisji(UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy. Następnie organ wskazał, że zgodnie z art. 92b ust.1 utd, nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił: - 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: - a) rozporządzenia(WE) nr 561/2006, -b) rozporządzenia( WE) nr 165/2014, -c) umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe(AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 roku( DZ.U z 2014 roku, poz. 409), -d) ustawy o czasie pracy kierowców, -2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszenia przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit.a) lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Zgodnie z art. 92c ust.1 utd, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust.1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: -1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub -2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Zgodnie z art. 4 pkt 22 utd obowiązki lub warunki przewozu drogowego – obowiązki lub warunki wynikające m.in. z przepisów ustawy oraz rozporządzenia WE nr 561/2006 i rozporządzenia WE nr 1071/2009. Zgodnie z art. 189a § 2 kpa w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: -1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, -2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, -3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, -4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, -5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, -6) udzielania ulg w wykonywaniu administracyjnej kary pieniężnej – przepisów niniejszego działu w tym zakresie się nie stosuje. Zdaniem organu odwoławczego w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania art. 189a § 2 pkt 1 - 3 kpa. W rozpoznawanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w związku z art. 93 ust.1 utd. Treść art. 92a ust.2 i 8 w związku z załącznikiem nr 4 do utd określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenie przepisów załącznika nr 4 do utd. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d kpa na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 kpa daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa kpa. Organ wskazał, że w sprawie, podczas kontroli w firmie [...]sp. z oo ustalono, iż doszło do naruszenia polegającego na przekroczeniu przez kierowcę dozwolonego, maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 6 godzin 45 minut – lp. 14 załącznika nr 4 utd. Zgodnie z art. 31a ust.1 ustawy dzienny czas prowadzenia pojazdu od zakończenia dziennego odpoczynku lub między dziennym okresem odpoczynku, a tygodniowym okresem odpoczynku nie może przekroczyć 10 godzin. Natomiast zgodnie z ust.2 dzienny czas prowadzenia pojazdu określony w rozkładzie czasu pracy kierowcy na daną dobę, zgodnie z ustalonym rozkładem jazdy. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp.14 załącznika nr 4 do utd, który sankcjonuje przekroczenie przez kierowcę dozwolonego maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 6 godzin i 45 minut karą pieniężną w kwocie 500 zł . W przedmiotowej sprawie dokonano analizy czasu pracy kierowców i stwierdzono przekroczenia w zakresie czasu pracy kierowców – M. B. i M. P.. Organ przedstawił wyliczenia przekroczenia godzin prac wyżej wymienionych kierowców. Zdaniem organu odwoławczego skarżący jako zarządzający – profesjonalny podmiot zajmujący się działalnością z zakresu transportu drogowego powinien mieć świadomość odnośnie specyfiki wykonywanej pracy. Kwestie związane z natężeniem ruchu nie stanowią sytuacji nadzwyczajnych, a ich występowanie w transporcie drogowym jest bezsporne. Zarządzający transportem jako podmiot posiadający szereg kompetencji z zakresu transportu drogowego powinien być świadomy ich występowania i organizować pracę kierowców w taki sposób by zapobiec powstawaniu naruszeń i umożliwić przestrzeganie przez kierowców obowiązujących norm pracy, nawet w chwilach zwiększonego natężenia ruchu. Strona powinna na bieżąco nadzorować wykonywane przez kierujących trasy i wydawać im adekwatne polecenia celem zapewnienia przestrzegania przepisów z zakresu czasu pracy i wymaganych odpoczynków. Również dokonywanie przez kierujących notatek w przypadku przekroczenia dopuszczalnych norm czasu pracy. Przepis art. 12 rozporządzenia 561/2006 określają w sposób jasny warunki i okoliczności odstępstw od przestrzegania norm czasu pracy. W przedmiotowej sprawie kierowcy naruszyli dozwolony czas prowadzenia pojazdu w znacznym wymiarze, przewyższającym o 6 godzin i 45 minut. Skarżący nie przedstawił dowodów wskazujących na prawidłową organizację pracy i odpowiedni nadzór nad pracą kierowców. Tym samym w sprawie nie znajdą zastosowania przepisy art. 92b utd. Zwiększone natężenia ruchu czy braki kadrowe stanowią okoliczności którą strona jako profesjonalny podmiot powinien przewidzieć i zapobiegać możliwości popełnienia naruszeń. Dokładając należytej staranności i planując trasy w sposób uwzględniający zwiększone natężenie ruchu w danych okresach strona mogła zapobiec tym naruszeniom. Tym samym w sprawie nie znajduje zastosowanie również przepis art. 92c utd. Organ pierwszej instancji błędnie nałożył karę w wysokości 500 zł, podczas gdy kara powinna zostać nałożona w wymiarze 500 zł za każde powyższe naruszenie, jednak z uwagi na art. 139 kpa organ odwoławczy utrzymał karę w wysokości nałożonej przez organ pierwszej instancji. W ocenie organu zarzuty dotyczące naruszeń przepisów postępowania – art. 7, art. 77, art. 78 kpa nie znajdują usprawiedliwionych podstaw. Organ zebrał kompleksowo materiał dowodowy i na tej podstawie wyczerpująco ustalił stan faktyczny sprawy. Skargę na decyzję organu odwoławczego wniósł A. M.. Zaskarżonej decyzji zarzucał: -1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 92b ust.1 oraz art. 92c ust.1 pkt 1 utd poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji nałożenie kary pieniężnej na odwołującego pomimo istnienia przesłanek zwalniających od odpowiedzialności; -2) naruszenie przepisów prawa materialnego art. 12 rozporządzenia WE nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 roku poprzez jego niezastosowanie i zignorowanie okoliczności, które powinny być wzięte pod uwagę, a w konsekwencji nałożenia kary pieniężnej na odwołującego pomimo istnienia przesłanek zwalniających od odpowiedzialności; -3) naruszenie przepisów prawa procesowego mającego wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 w związku z art. 77 § 1 kpa poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji niezebranie w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie. Z uwagi na powyższe skarżący wnosił uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podnosił, że wbrew twierdzeniom organu istniały podstawy do zastosowania przepisów zwalniających skarżącego z odpowiedzialności. Wskazywane przez organ naruszenia odnośnie czasu pracy kierowców były efektem opóźnień podczas zjazdów do zajezdni na które kierowca, jak i skarżący nie mieli wpływu. Bardzo duże natężenie ruchu na trasie zjazdu oraz opóźnienia do których dochodzi podczas wykonywania ostatniego kursu sprawiły, że kierowcy kilkakrotnie – nie z własnej winy byli zmuszeni do dokończenia kursu poprzez nieznaczne wydłużenie czasu pracy. Realizacja przypisanych zadań w tym zakresie nie spowodowałaby żadnych przekroczeń gdyby nie sytuacja na drodze, która uniemożliwiała dokończenie kursu w przewidzianym czasie. W przypadku przekroczenia dopuszczalnej normy czasu pracy, kierowcy sporządzali notatki, opisując okoliczności i przyczyny. Notatki te zostały przedłożone organowi w toku postępowania wyjaśniającego, jednak z niewiadomych przyczyn nie zostały wzięte pod uwagę, co stanowi naruszenie art. 12 rozporządzenia WE 561/2006. Zdaniem skarżącego organ nie wziął pod uwagę nieznacznej skali naruszeń w stosunku do ilości wykonanych przewozów. Ponadto powszechnie znanym jest fakt, iż na drodze nie da się przewidzieć wszystkich sytuacji, co skutkuje tym, że ciężko jest wyliczyć czas w jakim kierowca będzie mógł wrócić do zajezdni. Szereg czynników takich jak – duży ruch na drodze, wypadki, objazdy wpływają każdorazowo na wydłużenie czasu na dokończenie kursu. Przesłanka wyłączająca odpowiedzialność zachodzi jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miały wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. W szczególności sytuacja taka Ma miejsce z powodu działania siły wyższej lub zachowania się osób trzecich, którym podmiot wykonujący przewozy nie był w stanie się przeciwstawić. Brak możliwości przewidzenia określonych zdarzeń lub okoliczności ma miejsce wtedy, gdy przy uwzględnieniu wiedzy, umiejętności i doświadczenia nie istniała możliwość przewidzenia określonych zdarzeń z uwagi na ich nadzwyczajny charakter. Okolicznością egzoneracyjną jest siła wyższa, rozumiana jako zdarzenie pochodzące z zewnątrz, którego następstwa nie można było przewidzieć i którego następstwom nie można było zapobiec, mimo dołożenia należytej staranności. Skarżący zwracał też uwagę, że informacją powszechnie wiadomą jest informacja o zapaści na rynku kierowców. Z tych też względów nieuprawnionym jest uznanie, że nie zachodzą przesłanki zwalniające z art. 92b ust.1 i art.92c ust.1 pkt utd. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zaprezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga jako niezasadna została przez Sąd oddalona w całości. W pierwszej kolejności należy podnieść, iż sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2107). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; zwana dalej w skrócie "p.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 kpa lub innych przepisach. Przypomnieć należy, iż skarżący w niniejszej sprawie – A. M. -zakwestionował w swej skardze decyzję GITD o nałożeniu na niego kary pieniężnej wwysokości 500 zł., z tytułu skrócenia przez kierowcę odpoczynku dobowego o czas równy lub większy niż 6 godzin i 45 minut. Stan faktyczny sprawy został przez organy ustalony w sposób prawidłowy, a więc zgodnie z wymogami zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 kpa. Zebrane dowody pozwalały na zastosowanie wobec skarżącego powołanych w decyzjach przepisów prawa materialnego. Kluczowe znaczenie dla oceny decyzji GITD odgrywa treść art. 92a ust. 2 i 4 utd. Otóż w świetle tej regulacji zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie z definicją z art. 2 pkt 5 rozporządzenia nr 1071/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U.UE.L.2009.300.51; zwane dalej rozporządzeniem ustanawiającym wspólne zasady), pod pojęciem zarządzającego transportem należy rozumieć wyłącznie osobę fizyczną zatrudnioną przez przedsiębiorcę lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, tę osobę fizyczną, lub, w razie potrzeby, inną osobę fizyczną wyznaczoną przez tego przedsiębiorcę na podstawie umowy, zarządzającą w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi przedsiębiorcy. Według WSA, prawodawca unijny poprzez treść przytoczonej definicji, nałożył na osoby zarządzające transportem obowiązek zarządzania operacjami transportowymi przedsiębiorcy w sposób rzeczywisty, czyli faktycznie odziaływujący na pracę poszczególnych kierowców. Innymi słowy, zarządzanie operacjami transportowymi nie może przyjmować postaci fikcyjnej. Nie będzie odpowiadać tej regulacji sytuacja, w której na skutek braku realnego wpływu na osoby zatrudnione, dochodzi w przedsiębiorstwie transportowym do licznych naruszeń obowiązujących przy przewozach drogowych przepisów prawa. Obowiązek ustanowienia osoby zarządzającej nie ma bowiem na celu tworzenia wyłącznie fikcji mającej dowodzić wywiązania się przedsiębiorcy przewozowego z nakazu wyznaczenia przynajmniej jednej osoby zarządzającej transportem – art. 4 ust. 1 rozporządzenia ustanawiającego wspólne zasady. W takim przypadku zostanie wypełniony warunek odpowiedzialności zarządzającego transportem w postaci naruszenia obowiązków przewozu drogowego, o jakim mowa w art. 92a ust. 2 utd. Odpowiedzialność z art. 92a ust. 2 utd nie jest zależna od winy, a dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Wynikająca z tego przepisu kara nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz stanowi logiczne następstwo zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą tej kary jest przy tym zmuszenie podmiotów w przepisie wymienionych do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa, a ściślej wymuszenie działań w kierunku dyscyplinowania kierowców bezpośrednio naruszających przepisy prawa. Jedynym dowodem w sprawie stanowiącym podstawę do ustalenia odstąpienia od norm określających wymiar czasu pracy kierowców, wymaganych przerw i odpoczynków jest wyłącznie adnotacja kierowcy na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego albo na planie pracy, uczyniona najpóźniej po przybyciu na miejsce postoju. Zgłoszenie późniejsze nie ma znaczenia. Ogranicza to zakres postępowania dowodowego, wskazany w kodeksie postępowania administracyjnego. Niemniej ustawodawca w art. 12 rozporządzenia nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia nr 3821/85 i 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie nr 3820/85, wyraźnie wskazuje, że określone okoliczności mogą być wskazane tylko przy pomocy ściśle określonych dowodów. Posłużenie się przez organ innymi dowodami naruszało by więc prawo (w tym art. 75 kpa). Jednocześnie trzeba zauważyć, iż podstawą do zastosowania art. 12 rozporządzenia nr 561/2006 może być sytuacja gdy kierowca może odstąpić od przepisów 6- 9 rozporządzenia w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. W wyjątkowych okolicznościach kierowca może odstąpić od art. 6 ust.1 i 2 oraz art. 8 ust.2 przekraczając dzienny i tygodniowy czas prowadzenia pojazdu o maksymalnie jedną godzinę, aby dotrzeć do centrum operacyjnego pracodawcy lub swojego miejsca zamieszkania w celu wykorzystania tygodniowego okresu odpoczynku. Warunkiem skorzystania z tego trybu, iż nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu. Należy zauważyć, iż skarżący w żadnym stopniu nie wskazał aby w przypadku kilkugodzinnego przekroczenia norm dziennego czasu pracy kierowców zachodziła sytuacja, że zagrożone było bezpieczeństwo osób, pojazdu lub ładunku. Skarżący nie wskazywał na wyjątkową sytuację uprawniającą do odstępstwa. Należy zgodzić się z organem, iż kwestia opóżnień w uwagi na natężenie ruchu nie może być podstawą do uznania spełniania przesłanek zwalniających z art. 12 rozporządzenia(WE) nr 561/2006. Zwiększenie natężenie ruchu i tym samym dłuższy czas jazdy winien być wkalkulowany w czas pracy danego kierowcy, na danej trasie. Istnieją systemy monitorowania natężenia ruchu, które pomagają zaplanować czas przejazdu danego odcinka. Z przepisu art. 92b utd nie wynika obowiązek organu poszukiwania dowodów na okoliczność przyczyn naruszeń, ani też obowiązek przeprowadzania z urzędu dowodów na okoliczność organizacji pracy w dacie każdego z naruszeń. To na podmiocie wykonującym przewóz ciąży obowiązek wskazania dowodów na okoliczność, że do naruszenia doszło mimo zapewnienia właściwej organizacji i dyscypliny, umożliwiającej przestrzeganie przez kierowców przepisów dotyczących czasu pracy kierowców. Brak skutecznego, a więc eliminującego mogące wystąpić naruszenia, nadzoru nad wykonywaniem przewozów świadczy o tym, że strona nie może skutecznie powołać się na art. 92b ust. 1 pkt 1 utd. Należy zgodzić się z organem, iż w przedmiotowej sprawie nie zaistniały podstawy do zastosowania przepisu art. 92c ust.1 pkt 1 utd. Podnoszone okoliczności związane z natężeniem ruchu nie spełniają wymogu przesłanki braku wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Sytuacja wskazana w art. 92c ust. 1 pkt 1 utd może mieć miejsce, jeżeli strona nie miała wpływu na powstanie naruszenia lub nie mogła tego przewidzieć, a więc gdy naruszenie prawa jest wynikiem okoliczności całkowicie od niej niezależnych. W dyspozycji art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. nie mieszczą się natomiast sytuacje, które wynikają z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych po stronie pracodawcy, a nawet lekkiego niedbalstwa. Brak wpływu strony na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć, nie jest wystarczające jedynie zakwestionowanie swojej odpowiedzialności. Z tych też względów biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.