VIII SA/Wa 301/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Renata Nawrot, , Protokolant starszy sekretarz sądowy Karolina Sikora, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2023 r. w Radomiu sprawy ze skargi K. S. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 22 lutego 2023 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.

Syg. akt VIII SA/Wa 301/23 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2023 roku, nr [...] Wojewoda M. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego( DZ.U z 2022 roku, poz. 2000 ze zm. dalej jako kpa) oraz art. 82 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowalne ( DZ.U z 2021 roku, poz. 2351 ze zm. dalej jako p.b. lub prawo budowlane) po rozpatrzeniu odwołania K. S. od decyzji Prezydenta Miasta R. nr [...] z dnia [...] października 2022 roku, zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno – budowalny i udzielającej pozwolenia na budowę dla [...] spółka [...] obejmujące – budowę stacji telefonii komórkowej [...] nr [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, tj. wewnętrzną linią zasilającą oraz kanalizacją techniczną na potrzeby przyłącza światłowodowego na nieruchomości położonej w R. na działce nr [...] obr. [...] N. W. G., ark. [...]. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Podstawą wydania decyzji były następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna. W dniu [...] maja 2022 r. do Prezydenta Miasta R. wpłynął drogą elektroniczną wniosek [...] sp. [...], reprezentowanej przez D. M., uzupełniony w dniu [...] maja 2022 r, oraz w dniu [...] lipca 2022 r. o pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] "’' [...]" wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na działce ew. nr [...], obr. [...] – N W. G., ark. [...]. Pismem z dnia [...] sierpnia 2022 r. zawiadomiono strony o wszczęciu postępowania na powyższy wniosek. Do wniosku inwestor dołączył: - projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno – budowalny wraz z kompletem uzgodnień oraz zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust.7 ustawy prawo budowlane, - oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowalne, - ostateczną decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nr [...] z dnia [...] stycznia 2022 roku. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2022 r., znak: [...] Prezydent Miasta R. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia braków w przedłożonym projekcie budowlanym. Pismem z dnia [...] września 2022 r., znak: [...] zawiadomiono strony o wszczęciu postępowania na powyższy wniosek. Pismem z dnia [...] września 2022 r. inwestor uzupełnił wskazane w postanowieniu braki. Następnie na podstawie art. 10 § 1 kpa Prezydent Miasta R. pismem z dnia [...] września 2022 r. zawiadomił strony postępowania o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. W dniu [...] września 2022 r. do organu wpłynęło pismo K. S. - strony postępowania, w którym wskazała swoje uwagi i zastrzeżenia. Następnie Prezydenta Miasta R. decyzją nr [...] z dnia [...] października 2022 r. zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla [...] sp. [...] w W. obejmujące: budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, tj. wewnętrzną linią zasilającą oraz kanalizacją techniczną na potrzeby przyłącza światłowodowego na nieruchomości położonej w R. na działce nr [...], obr. [...] – N. W.G., ark. [...]. Od powyższej decyzji, w ustawowym terminie, odwołanie do Wojewody [...] wniosła K. S.. Organ odwoławczy zważył co następuje: Stosownie do art. 138 kpa organ odwoławczy nie ogranicza się tylko do kontroli zaskarżonej decyzji, lecz zobowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę w jej całokształcie. Jest on zobowiązany ocenić prawidłowość zaskarżonej decyzji zarówno w granicach zarzutów przedstawionych w odwołaniu, jak również pod kątem przepisów prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Pozwolenie na budowę, zgodnie z art. 3 pkt 12 ww. ustawy, stanowi decyzję administracyjną zezwalającą na rozpoczęcie i prowadzenie budowy łub wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego. Stosownie do treści art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1)złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawne w okresie ważności pozwolenia, o którym mowa w art. 23 i art. 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli jest ono wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawne do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ustawodawca, na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy prawo budowlane, nałożył na organ administracji architektoniczno-budowlanej obowiązek sprawdzenia; 1) zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno- budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; 2) zgodności projektu zagospodarowania działki łub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi; 3) kompletności projektu zagospodarowania działki łub terenu oraz projektu architektoniczno- budowlanego, w tym dołączenie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy oraz oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10, 4) posiadania przez projektanta odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualności zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy. Zgodnie natomiast z art. 35 ust. 3 prawa budowlanego, w przypadku stwierdzenia braków materialno-prawnych, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzje o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę na podstawie art. 35 ust. 5 pkt 1 ustawy. Możliwość wezwania inwestora do uzupełnienia nieprawidłowości w dokumentacji projektowej nie jest zarezerwowana wyłącznie dla organu I instancji. Organ odwoławczy również może skorzystać z tego uprawnienia, gdyż zgodnie z art. 136 kpa organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydal decyzje, o ile nie zostały naruszone przepisy postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy nie ma istotnego wpływu na jej rozstrzygnięcie. Zgodnie natomiast z art. 35 ust. 3 prawa budowlanego, w przypadku stwierdzenia braków materialno-prawnych, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzje o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę na podstawie art. 35 ust. 5 pkt 1 ustawy. Po przeanalizowaniu akt niniejszej sprawy. Wojewoda [...] stwierdził, iż zaskarżona decyzja Prezydenta Miasta R. odpowiada prawu. W niniejszej sprawie nie było potrzeby przeprowadzenia dodatkowego postępowania na podstawie art. 136 kpa, o którym mowa powyżej. Z materiału dowodowego sprawy wynika, że inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 ust, 4 pkt 1 i 2, a złożony przez niego w formie elektronicznej projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany Jest zgodny z wymogami określonymi w art. 35 ust. 1 ustawy prawo budowlane. Dokumentacja projektowa została sporządzona zgodnie z wytycznymi z rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2022 r. poz. 1679) oraz jest kompletna, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz została wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień dokonania ostatnich poprawek zaświadczeniem o wpisie na listę właściwej izby samorządu zawodowego, o których mowa w art. 12 ust. 7 prawna budowlanego. Dołączone zostało oświadczenie autora projektu o sporządzeniu dokumentacji zgodnie zobowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, zgodnie z dyspozycją art. 34 ust. 3d pkt 3 prawa budowlanego. Inwestor przedłożył wymagane przepisami, poprawnie wypełnione, oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany nie narusza ustaleń ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta R. Nr [...] z dnia [...] stycznia 2022 r., o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego zamierzonej przez [...] sp. [...] w W. dla wyżej wymienionej inwestycji. Idąc dalej Wojewoda [...] stwierdza, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Usytuowanie elementów inwestycji jest zgodne z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. z 2005 r. nr 219. poz. 1864 dalej rozporządzenie). Spełnia wymagania ochrony środowiska, na obszarze zamierzenia nie występują obiekty wpisane do rejestru zabytków, stacja nie będzie powodować uciążliwości i przekraczać dopuszczalnych standardów. Inwestycja ma zapewniony dostęp do drogi publicznej, wymagany dla każdej działki budowlanej na podstawie § 14 rozporządzenia na działkę ew. nr [...] jest istniejący zjazd, działka przylega do pasa drogowego drogi publicznej kategorii gminnej - ul. N. W. G. (dz. nr [...]), zgodnie z informacja zawartą w części opisowej i rysunkowej projektu zagospodarowania terenu (str. 13) oraz w ww. decyzji lokalizacyjnej. Planowany obiekt zalicza się do II kategorii geotechnicznej, a warunki gruntowe w poziomic posadowienia określono jako proste. Do projektu architektoniczno-budowlanego dołączono opinię geotechniczną wraz z dokumentacją badań podłoża gruntowego oraz projekt geotechniczny. Następnie należy wskazać, iż zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza się m.in. zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, tym samym nic było potrzeby wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Teren inwestycji nic podlega ochronie konserwatorskiej, nie leży również w strefie oddziaływania eksploatacji górniczej. Odnosząc się do zarzutów w odwołaniu, że skarżąca przedstawiła organowi I instancji szereg dokumentów potwierdzających negatywny wpływ planowanej inwestycji na zdrowie mieszkańców nieruchomości sąsiedniej, a organ powołując się na zmianę przepisów nie dokonał sprawdzeń w tym zakresie należy wyjaśnić, iż na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r., zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2022 poz. 1071), wyłączono z katalogu ww. przedsięwzięć instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, emitujące pola elektromagnetyczne. W związku z tym nie ma obecnie wymogu przeprowadzania oceny tych przedsięwzięć (do których zalicza się przedmiotowa inwestycja) pod względem oddziaływania na .środowisko. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawne przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U z 2019 r., poz. 1839), we wskazanym zakresie, wzeszło w życie z dniem 4 czerwca 2022 r. W myśl § 2 rozporządzenia zmieniającego - do wspomnianych wyżej przedsięwzięć, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia zmienianego w § 1, w przypadku których przed dniem wejścia w życic niniejszego rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub zgłoszeń, o których mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy, stosuje się przepisy rozporządzenia zmienianego w § 1 w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem. Powyższe oznacza, że pomimo, iż przedmiotowy wniosek o pozwolenie na budowę został złożony w dniu 16 maja 2022 r., to przepisy zmieniające będą miały do niego zastosowanie. Takie stanowisko zajął też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 29 grudnia 2022 r., sygn.. akt VII SA/Wa 2227/22. W związku z powyższymi zmianami, organy administracji architektoniczno-budowlanej nie badają oddziaływania na środowisko przedsięwzięć w zakresie instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, emitujących pola elektromagnetyczne, gdyż ten przepis (§ 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawne przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko) został usunięty. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia oraz stosownie do treści art. 35 ust. 4 ustawy prawo budowlane, organ odwoławczy stwierdził, że decyzja jest zgodna z obowiązującym prawem. Organ wskazywał, iż decyzja o pozwoleniu na budowę obiektu budowlanego, będąca podstawowym środkiem reglamentacji prawno-budowlanej, to typowy przykład decyzji o charakterze związanym (j. decyzji, której przesłanki wydania są ściśle określone przepisami prawa, co wyłącza działanie organu w warunkach luzu decyzyjnego na etapie rozstrzygania. Potwierdzeniem powyższej tezy jest treść art. 35 ust. 4 prawa budowlanego, zgodnie z którym, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 tej ustawy, właściwy organ nic może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt; 11 SA/Lu 851/11, Wyrok WSA w Krakowie z dnia 23 października 2007 r., sygn. akt: II SA/Kr 1314/05). Oznacza to również, iż w razie nieuzupełnienia przez inwestora uchybień w dokumentacji projektowej organ musi odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowy. W związku z powyższym, należało utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta R. nr [...] z dnia [...] października 2022 r., zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą pozwolenia na budowy dla [...] sp. [...]., w W. obejmujące: budowy stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, tj. wewnętrzną linią zasilającą oraz kanalizacją techniczną na potrzeby przyłącza światłowodowego na nieruchomości położonej w R. na działce nr [...], obr, [...] – N. W. G., ark, [...], jako wydaną zgodnie z prawem. Skargę na decyzję organu odwoławczego wniosła K. S.. Skarżąca podnosiła, że w treści uzasadnienia Wojewoda [...] wskazał, iż organy administracji architektoniczno-budowlanej nie badają oddziaływania na środowisko przedsięwzięć w zakresie instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, emitujących pola elektromagnetyczne, gdyż przepis par. 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko został usunięty. W treści uzasadnienia skarżonej decyzji znalazło się również stwierdzenie, że decyzja o pozwoleniu na budowę obiektu budowlanego to typowy przykład decyzji o charakterze związanym tj. decyzji, której przesłanki wydania są ściśle określone przepisami prawa, co wyłącza działanie organu w warunkach luzu decyzyjnego na etapie rozstrzygania. Potwierdzeniem powyższego ma być treść art. 35 ust. 4 prawa budowlanego, zgodnie z którym w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 tej ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W związku z powyższym, organ II instancji musiał utrzymać w mocy decyzję Prezydenta m. R. w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. W ocenie skarżącej, tak decyzja Prezydenta m. R., jak i decyzja Wojewody [...], naruszają prawo z uwagi na błędy proceduralne, jak i merytoryczne. Pierwszym zarzutem stawianym skarżonej decyzji jest naruszenie art. 64 § 2 k.p.a. poprzez brak zakwestionowania prawidłowości przeprowadzonego postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy: a/ wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został podpisany przez osobę nieumocowaną do występowania w tego rodzaju postępowaniach, b/ nie wyjaśniono zakresu wniosku, bowiem decyzja o lokalizacji celu publicznego z dnia 14.01.2022r., warunkująca w analizowanym przypadku możliwość wystąpienia o wydanie decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę, wydana została dla działek o nr ewid. [...] i [...] obręb N. W. G.. Uzasadniając ww. zarzut należy wskazano, że zgodnie z art. 32: "Strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania". "Treść pełnomocnictwa powinna określać zakres czynności, jakich może dokonywać pełnomocnik. Pełnomocnictwo może obejmować dokonanie konkretnej czynności w toku postępowania (np. wniesienie odwołania), dokonanie tylko niektórych czynności (wniesienie odwołania i reprezentacja w postępowaniu odwoławczym), jak i działanie w imieniu strony w toku całego postępowania administracyjnego" (tak w: A. Skóra [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz do art. 1-60. Tom I, red. M. Karpiuk, P. Krzykowski, Olsztyn 2020, art. 33). Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w: A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2023, art. 33; "Organ administracyjny bada z urzędu prawidłowość pełnomocnictwa (orzeczenie NTA z 14.11.1927 r., Zbiór N. 1302, s. 722) i nie powinien dopuścić do udziału w sprawie osoby, która nie legitymuje się ważnym pełnomocnictwem, chyba że chodzi o przypadek określony w art. 33 § 4". W postępowaniu zainicjowanym w niniejszej sprawie wnioskodawca tj. spółka [...] sp. [...] z/s w W. złożyła wniosek o wydanie pozwolenia na budowę działając przez pełnomocnika w osobie D. M., która na potwierdzenie swojego umocowania przedłożyła dokument pełnomocnictwa, zgodnie z treścią którego ww. osoba była umocowana m.in. do reprezentowania spółki przed organami administracji publicznej we wszystkich instancjach oraz w sprawach związanych z prowadzoną przez spółkę budową, eksploatacją, a także zakończeniem eksploatacji infrastruktury telekomunikacyjnej. Na datę złożenia wniosku w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę obiektu budowlanego przez pełnomocnika spółki [...] sp. [...] inwestycja objęta wnioskiem nie dotyczyła prowadzonej budowy. W konsekwencji nie może budzić wątpliwości, że ww. pełnomocnictwo nie obejmuje swoim zakresem budowy będącej dopiero w fazie przedrealizacyjnej (budowa nie była faktycznie prowadzona). Mając na uwadze powyższe organ administracji winien - zgodnie z dyspozycją art. 64 § 2 kpa - wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. W analizowanej sprawie organy administracji zaniechały weryfikacji dokumentu pełnomocnictwa i przeprowadziły postępowania administracyjne w oparciu o dokument pełnomocnictwa nie obejmujący swym zakresem sprawy, procedowanej przez organy. Odnosząc się do przedłożonego w niniejszym przypadku dokumentu pełnomocnictwa należy zwrócić uwagę również na zakres żądania wysnutego na jego podstawie. Otóż na mocy wniosku z dnia [...] maja 2022r. D. M., podająca się za pełnomocnika [...] sp. [...]., objęła wnioskiem działki o nr ewid. [...] i [...]z obrębu N. W. G.. Następnie, w wykonaniu wezwania Prezydenta m. R. z dnia 23 maja 2022r. co do wyjaśnienia zakresu wniosku z uwagi na fakt, że zgodnie z rejestrem ewidencji gruntów i budynków działki o nr ewid. [...] i [...] nie istnieją, wnioskodawca wyjaśnił pismem z dnia [...] lipca 2022r., że na skutek połączenia i podziału nieruchomości objętych wnioskiem wyodrębnione zostały działki o nr ewid. [...] i [...]. W załączeniu przedłożono nowy wniosek o wydanie pozwolenia na budowę ograniczający się wyłącznie do dziatki o nr ewid. [...]. Co jednak istotne, w odpowiedzi na pytanie zadane drogą mailową przez organ prowadzący sprawę, czy wnioskodawca jest w posiadaniu decyzji podziałowej dla działek [...] i [...], udzielono odpowiedzi "decyzja podziałowa jako taka nie została wydana" (mail z dnia 2 sierpnia 2022r.- w aktach sprawy). W oparciu o tak lakoniczne wyjaśnienia organ ustalił zakres wniosku nie żądając przedstawienia jakichkolwiek dodatkowych dokumentów mających potwierdzić tożsamość działek objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę z działkami, których dot. decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa tryb połączenia i podziału przewiduje wyłącznie ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, która w art. 98b. stanowi: 1. Właściciele albo użytkownicy wieczyści nieruchomości ukształtowanych w sposób uniemożliwiający ich racjonalne zagospodarowanie mogą złożyć zgodny wniosek o ich połączenie i ponowny podział na działki gruntu, jeżeli przysługują im jednorodne prawa do tych nieruchomości. Do wniosku należy dołączyć, złożone w formie aktu notarialnego, zobowiązanie do dokonania zamiany, o której mowa w ust. 3. 2. W sprawach, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 93, art. 94, art. 96, art. 97 ust. 1-2, art. 98, art. 98a oraz art. 99. 3. Podziału nieruchomości, o którym mowa w ust. 1, dokonuje się pod warunkiem, że właściciele albo użytkownicy wieczyści dokonają, w drodze zamiany, wzajemnego przeniesienia praw do części ich nieruchomości, które weszły w skład nowo wydzielonych działek gruntu. W razie nierównej wartości zamienianych części nieruchomości stosuje się art. 15. Jak wskazano to w: E. Bończak-Kucharczyk [w:] Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2023, art. 98(b): "Połączenie i ponowny podział nieruchomości wymagają wydania przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta decyzji zatwierdzającej połączenie i podział nieruchomości. Zgodnie z art. 98b ust. 3 u.g.n. jest to decyzja warunkowa, wydawana pod warunkiem, że po dniu, w którym decyzja ta stanie się ostateczna, właściciele albo użytkownicy wieczyści dokonają, w drodze zamiany, wzajemnego przeniesienia praw do części ich nieruchomości, które weszły w skład nowo wydzielonych działek gruntu". Reasumując, zarówno analiza treści ww. przepisu, jak i komentarzy do ustawy o gospodarce nieruchomościami nie może pozostawiać wątpliwości co do tego, że procedura połączenia i podziału nieruchomości jest sformalizowanym postępowaniem administracyjnym, do ustaleni i akt którego organ wydający pozwolenie na budowę w okolicznościach niniejszej sprawy powinien się odwołać, zwłaszcza przy uwzględnieniu, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego dot. działek o innych numerach ewidencyjnych, niż decyzja w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę. Organ pierwszej instancji, jak i organ drugiej instancji zaniechały wyjaśnienia ww. kwestii i uznały za wystarczające stanowisko wyrażone w mailu z dnia 2 sierpnia 2022r., co należy uznać za działanie wysoce nieprofesjonalne i nieuprawnione. Kolejnym zarzutem stawianym skarżonej decyzji jest zarzut dotyczący naruszenia art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane zw. z art. 28 k.p.a. poprzez brak zakwestionowania prawidłowości przeprowadzonego postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy doszło do nieuprawnionego zawężenia obszaru oddziaływania inwestycji wyłącznie do nieruchomości położonych w sąsiedztwie bez przeprowadzenie jakiejkolwiek własnej weryfikacji faktycznego obszaru oddziaływania inwestycji, a w konsekwencji doszło do nieuprawnionego zawężenia kręgu stron postępowania administracyjnego. Z treści w/w przepisów prawa wynika obowiązek organu do badania z urzędu obszaru oddziaływania planowanej inwestycji, co z kolei ma bezpośrednie znaczenie dla ustalenia m.in. kręgu stron postępowania w danej sprawie. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 28 ust. 2 prawa budowlanego: "Stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu". Stosownie do treści art. 3 pkt 20 prawa budowlanego, za obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 3 pkt 20 prawa budowlanego są m.in. przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. W przypadku budowy stacji bazowej telefonii komórkowej za przesłanki pozwalające ustalić obszar jej oddziaływania uznaje się m.in. właśnie natężenie szkodliwego promieniowania, przy czym ww. natężenie nie musi wyczerpywać katalogu czynników decydujących o ww. oddziaływaniu. Jak wyjaśnił to WSA w Warszawie w wyroku z dnia 10 czerwca 2022r., VII SA/Wa 2650/21, LEX nr 3401089: "(...) Na potrzeby konkretnej inwestycji organ powinien każdorazowo ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu i na ich podstawie ustalić możliwość oddziaływania określonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego oraz zakres i zasięg tego oddziaływania. Przejawami takiego oddziaływania są np. hałas, wibracje, zanieczyszczenia powietrza, wody lub gleby bądź też pozbawienie lub ograniczenie możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej, środków łączności czy dopływu światła słonecznego". W niniejszym postępowaniu żaden z organów nie przeprowadził własnej analizy ww. kwestii tj. możliwości oddziaływania planowanej inwestycji na inne nieruchomości i zakresu tego oddziaływania. Co więcej, w ocenie skarżącej organy prowadzące postępowanie w sprawie, poprzez zaniechanie przeprowadzenia jakiejkolwiek analizy w ww. zakresie, faktycznie pozbawiły przymiotu strony właścicieli wielu dziatek położonych w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Już sama bowiem potencjalna możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie jest wystarczającą przesłanką do uzyskania przymiotu strony w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Powyższe zostało jednoznacznie potwierdzone m.in. w orzeczeniu WSA w Gliwicach z dnia 20 stycznia 2022r., II SA/Gl 1250/21, LEX nr 3315979, którego teza stano w i: "Sam fakt, że przy realizacji konkretnej inwestycji w odniesieniu do danej nieruchomości konieczne jest sprawdzenie, czy zostały zachowane np. normy odległościowe, kwestia nasłonecznienia, czy wymagania przeciwpożarowe, bądź też - jak w niniejszej sprawie - nieruchomość znajduje się w zasięgu pola elektromagnetycznego emitowanego przez stację bazową telefonii komórkowej i konieczne jest sprawdzenie, czy na tym obszarze nie został przekroczony dopuszczalny poziom oddziaływania pola elektromagnetycznego, sprawia, że taka nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, w stosunku do której okoliczności te podlegają sprawdzeniu. Zachowanie tych norm powoduje, że nie można mówić o negatywnym oddziaływaniu obiektu, ale nie powoduje to braku oddziaływania. Tak więc nawet jeżeli dany obiekt spełnia wszystkie konieczne normy prawa i odpowiada warunkom technicznym, jakim powinna odpowiadać dana inwestycja, w tym - w przypadku stacji bazowej telefonii komórkowej - w zakresie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, to z tego względu podmiot legitymujący się tytułem prawnym do działki położonej w obszarze oddziaływania obiektu nie traci przymiotu strony w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Przeciwnie, konieczność zachowania tych norm i wymagań świadczy o oddziaływaniu obiektu budowlanego na daną nieruchomość. Jej właściciel (użytkownik wieczysty, zarządca) musi mieć zapewnioną możliwość uczestnictwa w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, aby móc reagować na ewentualne nieprawidłowości związane z projektowaniem obiektu, bądź by mieć wiedzę, że obowiązujące normy i wymagania zostały w danej sprawie spełnione (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2019 r., sygn. akt li OSK 5124/17 czy z dnia 17 kwietnia 2018 roku, sygn. akt II OSK 2751/17)". Jak zaznaczono to już powyżej, akta omawianej sprawy administracyjnej nie pozostawiają wątpliwości co do tego, że organy administracji nie przeprowadziły jakiejkolwiek własnej analizy oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, co jest szczególnie istotne przy uwzględnieniu rodzaju obiektu, który ma zostać wzniesiony i który niewątpliwie będzie oddziaływać na szeroki krąg nieruchomości, nawet jeśli - co do części z nich - oddziaływanie to będzie mieścić się (przynajmniej w teorii) w granicach oficjalnych norm. Co więcej, całkowicie rezygnując z przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko organy zaniechały weryfikacji, czy w przypadku analizowanej inwestycji może dojść do przekroczenia dopuszczalnych poziomów promieniowania z uwagi na nakładanie się na siebie pól elektromagnetycznych, jak również, czy konstrukcja anten pozwoli na zmianę ich kąta nachylenia lub położenia. Tego rodzaju zmiany mogą bowiem powodować, że przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko byłoby jednak wymagane. Co więcej, weryfikując obszar oddziaływania inwestycji na inne nieruchomości i ustalając obszar tego oddziaływania pominięto istotne nieścisłości zawarte w dokumentacji przedstawionej przez inwestora, np. w dokumencie zatytułowanym "Projekt zagospodarowania terenu" zostało wskazane, iż "obszarem oddziaływania obiektu jest obszar występowania ponadnormatywnego pola elektromagnetycznego który znajduje się w całości na działce nr [...]"(Projekt zagospodarowania terenu str. 22, akapit 3). Przeczą temu wcześniejsze ustalenia zawarte w przytoczonym projekcie jak chociażby to, iż konstrukcja wieży będzie usytuowana 5,04 m od granicy z działką nr [...], a pola elektromagnetyczne PEM o wartościach przekraczających wartości dopuszczalne wystąpią w odległości max 6,40 m od anten i na wysokości powyżej 56,20 m w miejscach niedostępnych dla ludności". (Projekt zagospodarowania terenu str. 22, akapit 3). Niezależnie od ww. zarzutów dot. naruszenia przepisów regulujących procedurę administracyjną, skarżąca nadal stawiała kwestionowanym decyzjom zarzuty dotyczące akceptacji planowanej inwestycji pomimo braku jakiejkolwiek weryfikacji jej wpływu na zdrowie mieszkańców nieruchomości sąsiednich. W ocenie skarżącej sam fakt, iż decyzja w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę ma charakter decyzji związanej nie pozbawia organów administracji możliwości weryfikacji ww. okoliczności podnoszonych w postępowaniu administracyjnym, o powyższym świadczy chociażby treść art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy prawo budowlane, zgodnie z którym: "Obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej". W ocenie skarżącej sam fakt zmiany przepisów obowiązującego prawa w zakresie dot. braku potrzeby obligatoryjnego badania wpływu inwestycji na środowisko nie powoduje, że organ administracji nie jest związany podstawowymi zasadami rządzącymi postępowaniem, do których z całą pewnością należy m.in. potrzeba wszechstronnego zebrania i przeanalizowania materiału dowodowego. Skarżąca przedstawiła za swoim pismem z dnia 20 września 2022r. (data wpływu) szereg dokumentów potwierdzających negatywny wpływ planowanej inwestycji na zdrowie mieszkańców nieruchomości sąsiednich. Organy obu instancji nie odniosły się merytorycznie do ww. dowodów i argumentów w jakikolwiek sposób. W ocenie skarżącej charakter planowanej inwestycji i wątpliwości wiążące się z przeprowadzonym postępowaniem administracyjnym, które ma rzekomo uzasadniać zmiana przepisów prawa, powodująca, że maszty telefonii komórkowej można budować niemal jak garaż wolnostojący, jednoznacznie przemawiają za potrzebą szczególnej kontroli legalności przebiegu postępowania przez organ prokuratorski, o czym stanowi treść art. 183 k.p.a., zgodnie z którym: "§ 1. Prokuratorowi służy prawo udziału w każdym stadium postępowania w celu zapewnienia, aby postępowanie i rozstrzygnięcie sprawy było zgodne z prawem. § 2. Organ administracji publicznej zawiadamia prokuratora o wszczęciu postępowania oraz o toczącym się postępowaniu w każdym przypadku, gdy uzna udział prokuratora w postępowaniu za potrzebny". Analiza akt postępowania administracyjnego pozwala zauważyć, że organ administracji nie podjął jakiejkolwiek aktywności w celu zawiadomienia prokuratora o prowadzonym przez siebie postępowaniu, a nadto, treść uzasadnień wydanych decyzji nie zawiera choćby wzmianki o tym z jakiego powodu nie uznano za potrzebne zawiadamiania prokuratora w trybie art. 183 k.p.a., pomimo wyraźnego wniosku strony w ww. zakresie. Mając na uwadze wszystkie ww. argumenty należy uznać, że wniesienie niniejszej skargi jest konieczne i celowe nie tylko z uwagi na potrzebę weryfikacji formalnoprawnej strony przeprowadzonych postępowań administracyjnych, które - jak wskazano w treści skargi - dotknięte są uchybieniami, ale również z uwagi na potrzebę zwrócenia uwagi na istotę sprawy i zasadność podjęcia przez organy administracji jakichkolwiek działań kontrolnych względem konkretnych i jednoznacznych zarzutów strony co do negatywnego wpływu planowanej inwestycji na ludzkie zdrowie. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (2022.2492 t.j. z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2023 r. poz. 259, zwanej dalej - p.p.s.a.) wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle art. 35 ust. 1 pkt 1 lit.b) prawa budowlanego, na organie administracji architektoniczno-budowlanej spoczywa obowiązek sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, co obejmuje w szczególności kwestię obowiązku dysponowania przez inwestora decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenie oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021 roku poz. 247 z późn. zm.), dalej: u.u.i.ś. Realizacja tego obowiązku w zakresie, w jakim odnosi się do przesądzenia, czy inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco lub potencjalnie oddziaływać na środowisko w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839), dalej: r.p.m.z.o.ś., wymaga weryfikacji przedłożonej przez inwestora dokumentacji projektowej. Z funkcjonalnej wykładni art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 p.b. wynika, że sprawdzenie projektu budowlanego, w tym projektu zagospodarowania terenu lub działki powinno nastąpić w takim zakresie, w jakim jego rozważenie pozwala organowi administracji architektoniczno-budowlanej na przyjęcie zobiektywizowanego osądu odnośnie do zgodności inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska. Organ odwoławczy zasadnie zauważa, że z dniem 4 czerwca 2022 r. weszły w życie przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2022 r. poz. 1071, dalej "rozporządzenie zmieniające"). Stosownie do treści § 1 pkt 1 lit. b) i pkt 2 lit. b) rozporządzenia zmieniającego uchylone zostały przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko nakazywały zaliczać przedsięwzięcia z zakresu instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w zależności od równoważnej mocy promieniowana wyznaczonej dla pojedynczej anteny. W ocenie organu zamierzenie inwestycyjne nie wymaga wydania decyzji środowiskowej, a w tym zakresie odwołał się do on do wyżej powołanej zmiany przepisów prawnych, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 roku zmieniającego rozporządzenie z 10 września 2019 roku wyłączono z katalogu ww. przedsięwzięć instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, emitujące pola elektromagnetyczne. Podkreślić należy, że ustanowiony w art. 121 Prawa ochrony środowiska wymóg nieprzekraczania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku musi być uwzględniony na etapie projektowania instalacji, Tak aby zastosowane rozwiązania techniczne gwarantowały ochronę miejsc dostępnych dla ludności oraz terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową. Spełnienie wymogów wynikających z przytoczonych przepisów w zakresie projektowania i sytuowania stacji bazowych telefonii komórkowej musi być wykazane przez inwestora w dokumentacji projektowej, tak aby organ architektoniczno-budowlany mógł zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego sprawdzić zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Aby właściwy organ mógł sprawdzić, czy obiekt – stacja bazowa zaprojektowany został w sposób zapewniający dotrzymanie standardów emisyjnych musi dysponować odpowiednią dokumentacją przedstawiającą prognozowane poziomy pól elektromagnetycznych występujących w otoczeniu danej stacji bazowej telefonii komórkowej oraz dane dotyczące miejsc dostępnych dla ludności. Dokumentacja z informacjami w tym zakresie jest też niezbędna dla ustalenia obszaru oddziaływania obiektu budowlanego (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego), jak też stron postępowania (art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego). W tym kontekście trzeba więc zwrócić uwagę na art. 34 ust. 2 Prawa budowlanego stanowiący, że zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych. Należy zauważyć, iż przepisy prawa budowlanego ściśle wyznaczają zakres badania przez organy architektoniczno-budowlane projektu budowlanego przedłożonego wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę (art. 35 Prawa budowlanego). Szczególne znaczenie maja przy tym przepisy o warunkach technicznych ustalające minimalne odległości zaplanowanego obiektu od granic działek sąsiednich, stopnie dopuszczalnego zacienienia sąsiednich budynków, rozwiązania techniczne wymagane dla celów przeciwpożarowych itp. Orzecznictwo sądów administracyjnych wypracowało jednak zasady rozwiązywania sporów sąsiedzkich powstających w związku z zatwierdzaniem projektów budowlanych i tym samym usuwania kolizji interesów właścicieli nieruchomości inwestycyjnych oraz właścicieli nieruchomości sąsiednich. W szczególności wskazuje się, że niewątpliwie zasada poszanowania interesów osób trzecich w sposób nieunikniony wiąże się dla inwestora z określonymi ograniczeniami w zakresie parametrów i usytuowania projektowanego obiektu budowlanego, jeśli te ograniczenia są niezbędne do ochrony zabudowy na działkach sąsiednich, zarówno istniejącej, jak też projektowanej (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2021 r., sygn. akt II OSK 2738/18, LEX nr 3214212). Pierwszym warunkiem ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, jest więc tak jak w przypadku konstytucyjnej zasady proporcjonalności, warunek wykazania konieczności wprowadzenia ograniczeń w planach inwestora. Należy zauważyć, iż czynnikiem niebezpiecznym mogącym oddziaływać na środowisko, w tym ludzi w przypadku budowy tego rodzaju obiektów są emitowane fale elektromagnetyczne. W projekcie zagospodarowania terenu wskazano, że obszar oddziaływania przedmiotowego obiektu ograniczy się do zainwestowanej działki, a wartości przekraczające dopuszczalne normy fal elektromagnetycznych wystąpią na wysokości powyżej 56 m, w miejscach niedostępnych dla ludności. Tak więc stanowisko skarżącej jakoby przedmiotowa stacja zagrażała zdrowiu mieszkańców sąsiednich nieruchomości w żadnym stopniu nie znajduje usprawiedliwionych podstaw i jest subiektywnym stanowiskiem, niepopartym obiektywnymi okolicznościami. Stanowisko organu wynika z załączonego projektu zagospodarowania terenu, że inwestycja przewiduje montaż na wieży czterech anten sektorowych o azymutach 80 i 300 na wysokości środka zawieszenia anten 59 m n.p.t. oraz dwóch anten sektorowych o azymucie 180 na wysokości środka zawieszenia anten 59,25 m n.p.t. Wartości fizyczne charakteryzujące pole elektromagnetyczne zostały wyznaczone i obliczone zgodnie z PN – EN 50383. Wyniki obliczeń w zakresie zainstalowanych anten, środka elektrycznego( wysokości zawieszenia), równoważnej mocy promieniowania izotropowego odległości miejsc dostępnych dla ludzi od środka elektrycznego zostały przedstawione i wyliczone w przedłożonym projekcie budowalnym. W związku z brakiem oddziaływań pól elektromagnetycznych planowanej inwestycji powyżej wartości dopuszczalnych w miejscach przebywania ludzi nie spowoduje ona uciążliwości. Nie wystąpi również w otoczeniu planowanego obiektu obszar ograniczonego użytkowania. Oceniono przedmiotową inwestycję pod kątem zgodności z ustawą o ochronie przyrody z 16 kwietnia 2004 roku, w tym oddziaływanie na obszar Natura 2000. Inwestycja nie emituje zanieczyszczeń gazowych, pyłowych, nie wytwarza odpadów, nie oddziałuje na glebę, wody powierzchniowe i podziemne, nie emituje hałasu, wibracji, promieniowania jonizującego. Stanowisko to wynika z przedstawionej dokumentacji projektu zagospodarowania terenu, jak i projektu budowlanego. W ocenie Sądu tak dokonana ocena nie nasuwa żadnych wątpliwości, co prawdziwości i rzetelności przedstawionych opracowań. Ochronie podlegają tylko takie interesy sąsiadów (osób trzecich), które mają umocowanie w przepisach prawa. Nie chodzi więc o wszelkie utrudnienia, jakie może spowodować planowana inwestycja, lecz jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, nie zaś interesów faktycznych innych osób (patrz wyroki NSA z dnia 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1649/19, LEX nr 3058999 oraz z dnia 23 lutego 2022 r., sygn. akt II OSK 623/19, LEX nr 3330379). Oznacza to, że poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, na etapie postępowania o pozwolenie na budowę następuje wyłącznie w takim zakresie, w jakim przepisy wprowadzają określone wymogi, czy ograniczenia (patrz też np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 18 stycznia 2022 r., sygn. akt II SA/Ol 938/21, LEX nr 3315512 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 836/21, LEX nr 3263646). Jednocześnie poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego nie może sięgać tak daleko, by uniemożliwić inwestorowi realizację takiego zamierzenia, choćby poprzez uporczywe kwestionowanie wszelkich czynności organów administracji, mających na celu zakończenie postępowania w sprawie udzielania pozwolenia na budowę. Powyższy obowiązek proporcjonalnego wyważenia interesów inwestora i właścicieli nieruchomości sąsiednich, ma zastosowanie nie tylko w zakresie przepisów prawa budowlanego, ale również w związku ze stosowaniem art. 140 i art. 144 k.c. Podkreśla się więc, że w świetle art. 140 i art. 144 k.c. prawo własności nie ma absolutnego charakteru, gdyż granice wykonywania tego prawa wyznaczają ustawy i zasady współżycia społecznego. Dotyczy to wszakże zarówno inwestora, jak i właścicieli nieruchomości sąsiednich, którzy starają się chronić interesy wynikające z prawa własności. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może przy tym być rozumiana w sposób absolutny. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane na sąsiedniej nieruchomości przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które może dotyczyć realnych naruszeń interesów prawnych, w szczególności w zakresie zabudowy nieruchomości (patrz wyroki NSA z dnia 13 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2327/14, LEX nr 2141143 oraz z dnia 30 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 560/17, LEX nr 2643569). W związku z tym oceniając zarzut skarżącej o nieustaleniu pełnej listy stron postępowania należy uznać go za pozbawiony podstaw. Zasadnie organ przyjął, że przedmiotowa inwestycja może oddziaływać na sąsiednie nieruchomości, a emitowane fale elektromagnetyczne będą niedostępne dla ludności, normy odległościowe od granic zostały zachowane. Powoływanie się przez skarżącą na negatywne oddziaływanie przedmiotowej inwestycji na dalej położone nieruchomości nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Zdaniem Sądu organ w sytuacji gdy w obrocie prawnym występuje decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i z rozwiązań technicznych stacji bazowej wynika, że emisja fal elektromagnetycznych będzie na wysokości niedostępnej dla ludności nie miał podstaw do negowania tych ustaleń. Odwoływanie się przez skarżącą do negatywnych oddziaływań w postaci hałasu, wibracji, zanieczyszczenia powietrza, wody, gleby są tylko subiektywnym jej stanowiskiem, nie mającym oparcia w obiektywnych kryteriach. Skarżąca wbrew zmianom przepisów chciałby aby w tym postępowaniu zostało przeprowadzone postępowanie środowiskowe, co nie znajduje podstaw prawnych. W ocenie Sądu zarzut skargi w zakresie umocowania pełnomocnika w toku postępowania administracyjnego jest nieusprawiedliwiony. D. M. była osobą umocowaną przez inwestora do działań związanych z szeroko rozumianym procesem budowlanym, w zakresie postępowania o uzyskanie pozwolenia budowlanego oraz zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu obejmującej budowę stacji telefonii komórkowej wraz z niezbędną infrastrukturą. Instytucja pełnomocnictwa w postępowaniu administracyjnym ma charakter możliwie dalece odformalizowany. W razie wątpliwości treść pełnomocnictwa musi być odczytywana w kontekście faktycznym danej sprawy i prawdopodobnych intencji mocodawcy, w szczególności jego obiektywnie pojmowanego interesu. Organ powinien także uwzględnić, czy w świetle pełnomocnictwa umocowana nim osoba działa w sposób korzystny dla mocodawcy Jeżeli bowiem osoba, przedstawiająca wystawione dla niej pełnomocnictwo do działania, podejmuje na jego podstawie czynności mieszczące się w prawdopodobnych intencjach mocodawcy i na rzecz jego obiektywnie pojmowanego interesu - to wątpliwości, co do zakresu pełnomocnictwa, organ administracji publicznej jest obowiązany przesądzić na rzecz przyjęcia, że ta osoba została umocowana w sprawie. Nadto należy zauważyć, że inwestor w żadnym razie nie zgłaszał wątpliwości do umocowania i jego zakresu w przedmiotowym postępowaniu udzielonego dla D. M.. W zakresie zarzutu co do lokalizacji przedmiotowej inwestycji i wątpliwości czy działki wskazane w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego – Prezydenta Miasta R. z dnia [...] stycznia 2022 roku, nr [...] o numerach [...] i [...] obręb N. W. G. odpowiadają działce nr ew. [...], wskazanej jako lokalizacja we wniosku o pozwolenia na budowę należy uznać, że budowa przedmiotowej stacji bazowej będzie się znajdowała na terenie wskazanym w decyzji lokalizacyjnej. Z dokumentacji przedłożonej do akt postępowania wynika, że nastąpiła połączenie i zmiana numeracji oznaczonych w decyzji lokalizacyjnej. Z wypisu z rejestru gruntów wynika, że dawnym działkom o numerach [...] i [...] odpowiadają obecne działki o nr [...]. Z istniejącej dokumentacji wynika, że zarzut skargi w tym zakresie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Ustanowiony w art. 182 § 2 obowiązek dotyczy każdego postępowania, co do którego organ uzna, że udział prokuratora może okazać się potrzebny. Ustawodawca nie sprecyzował kryteriów, którymi organ administracji powinien się w tym zakresie kierować. Kategoryczne sformułowanie powinności poprzez użycie czasownika "zawiadamia" ulega istotnemu osłabieniu na skutek wprowadzenia zwrotu ocennego "gdy uzna udział prokuratora w postępowaniu za potrzebny". Przyjąć zatem należy, że organowi administracji pozostawiono istotny margines swobody co do formułowania ocen w tym zakresie. W konsekwencji niewykonanie obowiązku zawiadomienia prokuratora nie jest obciążone żadną sankcją. Potrzeba udziału prokuratora może pojawiać się w sprawach o istotnej zawiłości faktycznej lub prawnej, w których zarysował się znaczący konflikt społeczny, a także tych, które przybierają charakter masowy; w tym przypadku prokurator zapewnić może jednolitość orzecznictwa administracyjnego i unikanie nierównego traktowania jednostek w równolegle toczących się postępowaniach o analogicznych stanach faktycznych i prawnych. W związku z powyższym skoro organ uznał, iż w niniejszym postępowaniu udział prokuratora nie jest niezbędny, to trudno w takiej sytuacji czynić z tego powodu zarzut. Z tych też względów sąd biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.