Sygnatura
VIII SA/Wa 154/26
Wyrok WSA w Warszawie z 16 kwietnia 2026 r., VIII SA/Wa 154/26 – egzekucja świadczeń pieniężnych
Wynik
Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
- Sąd
- Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
- Data orzeczenia
- 16 kwietnia 2026
- Prawomocne
- tak
Treść rozstrzygnięcia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz- Nowak, Sędzia WSA Leszek Kobylski, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 16 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi S. I. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z 27 stycznia 2026 r., znak [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia 6 listopada 2025 r. nr [...]; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz skarżącego S. I. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Analiza z kontekstem sprawy
Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?
Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.
Uzasadnienie
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "Dyrektor IAS", "DIAS", "organ odwoławczy") postanowieniem z 27 stycznia 2026 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 dalej: "k.p.a.") oraz art. 18 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 132 ze zm.) i art. 59 § 1 pkt 2, § 4 i § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm.; dalej: "u.p.e.a."), po rozpatrzeniu zażalenia S. I. (dalej: "skarżący", "strona") utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. (dalej: "Naczelnik US", "organ egzekucyjny", "organ I instancji", "NUS") z 6 listopada 2025 r. w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Powyższe postanowienia zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Naczelnik US prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec majątku skarżącego, na podstawie własnego tytułu wykonawczego nr [...] z 13.09.2016 r., obejmującego zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2005 w łącznej kwocie 757.660,90 zł, w tym 350.440,00 zł należności głównej plus odsetki na dzień wystawienia tytułu wykonawczego w kwocie 407.220,90 zł. Podstawę wystawienia tytułu wykonawczego stanowiła ostateczna decyzja Dyrektora IS z 28.07.2015 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. (dalej: "DUKS") z 16.04.2015 r. nr [...], określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. Na ww. decyzję Dyrektora IS skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 9.03.2016 r. sygn. akt VIII SA/Wa 756/15 ją oddalił, zaś NSA wyrokiem z 10.07.2018 r., sygn. akt II FSK 1850/16 oddalił kasacyjną strony od tego wyroku WSA. Egzekucja administracyjna, na podstawie ww. tytułu wykonawczego, została wszczęta przez organ egzekucyjny 26.09.2016 r. poprzez doręczenie zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego z 14.09.2016 r. nr [...] do Banku Spółdzielczego w W.. Zawiadomienie o zajęciu oraz odpis tytułu wykonawczego nr [...] doręczono skarżącemu 27.09.2016 r. Dłużnik zajętej wierzytelności w odpowiedzi poinformował o przeszkodach w realizacji zajęcia, z uwagi na brak środków na rachunku dłużnika. Pismem z 4.10.2016 r. pełnomocnik skarżącego wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, dołączając pełnomocnictwo ogólne z 2.12.2013 r. Postanowieniem z 29.05.2018 r. Naczelnik US stwierdził niedopuszczalność zarzutu przedawnienia dochodzonych zobowiązań podatkowych, uznał za niezasadny zarzut nieistnienia obowiązku z tytułu odsetek od zaległości oraz zarzut niespełnienia w tytułach wykonawczych wymogów określonych w art. 27 ustawy egzekucyjnej. Postanowienie jest ostateczne w administracyjnym toku instancji. Następnie, postępowanie egzekucyjne zostało zawieszone na podstawie art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a., postanowieniem NUS z 11.10.2023 r., w związku z postanowieniem NSA z 23.06.2023 r., sygn. akt II FSK 331/22 o wstrzymaniu wykonania decyzji DIAS z 4.05.2021 r. nr [...], w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 rok. Postępowanie egzekucyjne zostało podjęte 19.12.2024 r., w związku z ustaniem przyczyny zawieszenia. Podejmując czynności mające na celu uzyskanie środków na pokrycie należnych zobowiązań, organ egzekucyjny zawiadomieniem nr [...] z 21.01.2025 r. dokonał zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R.. Dłużnik zajętej wierzytelności zawiadomienie o zajęciu odebrał 22.01.2025 r., natomiast stronie zawiadomienie doręczono 5.02.2025 r. ZUS pismem z 6.02.2025 r. poinformował, że zajęcie będzie realizowane od 6.03.2025 r. Pismem z 26.05.2025 r. pełnomocnik strony wystąpił o umorzenie postępowania egzekucyjnego, na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. oraz o zwrot środków zajętych po dniu wygaśnięcia obowiązku. W uzasadnieniu wskazał, że mimo wcześniejszego zawieszenia terminu przedawnienia z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, z uwagi na prowadzone postępowanie karne skarbowe i sądowoadministracyjne, ostatecznie doszło do przedawnienia, gdyż czynności egzekucyjne podjęte w 2025 r. nie doprowadziły do przerwania biegu terminu przedawnienia, gdyż nie powiadomiono o nich pełnomocnika zobowiązanego. Naczelnik US postanowieniem z 25.06.2025 r. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu przedstawił zaistniałe w sprawie okoliczności stanowiące przesłanki zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Ponadto odnosząc się do argumentów zawartych we wniosku uznał, że nie istnieje pełnomocnictwo, z którego wynikałoby, że pełnomocnik upoważniony był do działania w imieniu strony w zakresie całego postępowania egzekucyjnego, a zatem zajęcie świadczeń w ZUS dokonane zawiadomieniem z 22.01.2025 r. zostało prawidłowo doręczone. Powyższe postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego 30.06.2025 r. W wyniku rozpatrzenia zażalenia na to postanowienie DIAS, postanowieniem z 29.09.2025 r. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu wskazał, na brak odniesienia się i oceny wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i dowodów, pozwalających na ocenę prawidłowości tego postanowienia. Naczelnik US po ponownym rozpatrzeniu wniosku z 26.05.2025 r., postanowieniem z 6.11.2025 r. nr [...] odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z 13.09.2016 r. W uzasadnieniu wyjaśnił przyczyny faktyczne i prawne wydanego rozstrzygnięcia, odnosząc się jednocześnie do argumentów strony zawartych w rozpatrywanym piśmie. W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik zarzucił naruszenie art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a. w zw. z art. 70 § 1 i § 4, § 7 pkt 2 oraz art. 59 § 1 pkt 9 ustawy Ordynacja podatkowa przez odmowę umorzenia egzekucji niedopuszczalnej z powodu wygaśnięcia egzekwowanego obowiązku przez przedawnienie. Mając na uwadze wskazane naruszenia prawa wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz umorzenie postępowania egzekucyjnego. Ponadto, z uwagi na oczywistą zasadność zażalenia wniósł o pilne zawieszenie czynności egzekucyjnych i uchylenie dokonanych zajęć. Dyrektor IAS, postanowieniem z 27 stycznia 2026 r., wskazanym na wstępie i zaskarżonym w niniejszej sprawie, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przypomniał dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie wskazując następnie, że podstawę prawną rozstrzygnięcia na mocy art. 13 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 11.09.2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 2070; dalej: "ustawa zmieniająca") stanowiły przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej z dniem 30.07.2020 r. Zatem kwestionowane przez stronę rozstrzygnięcie zostało podjęte na gruncie stanu prawnego obowiązującego do 29.07.2020 r., w ramach postępowania egzekucyjnego wszczętego przed nowelizacją. Wyjaśnił następnie, że instytucja umorzenia postępowania egzekucyjnego została uregulowana w art. 59 u.p.e.a. i umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje wtedy, gdy w jego toku zaistnieją przeszkody o charakterze trwałym, które powodują, że dalsze prowadzenie postępowania jest niemożliwe lub niecelowe. Istotą umorzenia jest przerwanie postępowania, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych oraz rozstrzygnięcie o dalszym nieprowadzeniu postępowania. Umorzenie postępowania egzekucyjnego ma na celu jego zakończenie z przyczyn natury formalnej, gdy w danej, konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. Zgodnie z regulacją art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. Nadto, ustawodawca w treści art. 59 § 4 u.p.e.a. wskazał, że postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, wydaje się na żądanie zobowiązanego lub wierzyciela albo z urzędu. Jak wynika z treści art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. wymienia on cztery odrębne przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego: brak wymagalności obowiązku, jego umorzenie, wygaśnięcie z innego powodu, a także nieistnienie. Ich wspólną cechą jest szeroko pojęte nieistnienie obowiązku, który ma stanowić przedmiot egzekucji administracyjnej. Jako przyczynę wygaśnięcia obowiązku można wskazać przedawnienie, które wiąże się z umarzającym działaniem czasu. Następnie DIAS zauważył, że w przedmiotowej sprawie podstawę prawną wniosku skarżącego o umorzenie postępowania egzekucyjnego stanowił art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Zdaniem pełnomocnika bowiem, obowiązek wygasł wskutek przedawnienia. W sprawie nie doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania objętego ww. tytułem wykonawczym, gdyż czynności podjętej w 2025 r., zawiadomieniem o zajęciu z 21.01.2025 r., dokonano bez powiadomienia pełnomocnika zobowiązanego. Natomiast w zażaleniu pełnomocnik wskazał, że organ w zaskarżonym postanowieniu błędnie ustalił czas zawieszenia postępowania z uwagi na postępowanie sądowo-administracyjne (dotyczące postępowania z wniosku o wznowienie postępowania wymiarowego) zakończone wyrokiem NSA z 28.10.2024 r., sygn. akt II FSK 331/22. Organ egzekucyjny błędnie przyjął, że zawieszenie trwa do doręczenia organowi wyroku NSA, podczas gdy w ww. przepisie art. 70 § 7 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa chodzi o wyrok sądu I instancji (wojewódzkiego sądu administracyjnego) - bowiem tylko w stosunku do takiego wyroku stwierdza się prawomocność. Odnosząc się do powyższego sporu DIAS w dalszej części swojego rozstrzygnięcia powołał treść art. 70 § 1, art. 70 § 6, art. 70 § 7 i art. 70 § 4 O.p. wskazując, że w zakresie przedawnienia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych (PIT) za 2005 r. DIAS zajął już stanowisko w ostatecznej decyzji z 28.07.2025 r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika US z 23.12.2024 r. nr [...], wydanej w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej m.in. w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 rok w łącznej wysokości 825.376,97 zł, z czego należność główna wynosi 346.996,77 zł, odsetki za zwłokę wynoszą 478.380,20 zł. Jak wynika z treści tej decyzji, 18.11.2010 r. wszczęto postępowanie karne skarbowe, które zakończono 4.07.2020 r. Natomiast z treści decyzji DIAS z 4.05.2021 r. nr [...] wynika, że skuteczność zawieszenia biegu terminu przedawnienia została zweryfikowana w postępowaniu sądowym, toczącym się w związku z wniesieniem na ww. decyzję DIAS z 28.07.2015 roku nr [...] skargi do WSA. Ponadto, NSA w postępowaniu kasacyjnym (wyrok z 10.07.2018 r., sygn. akt II FSK1850/16) zweryfikował prawidłowość stanowiska WSA wskazując, że cyt.: "(...) w niniejszej sprawie 3 grudnia 2010 r. (a zatem ponad rok przed upływem terminu przedawnienia), skarżącemu zostało ogłoszone postanowienie o przedstawieniu m. in. zarzutu podania nieprawdy w zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu za 2005 rok przez zaniżenie podstawy opodatkowania o kwotę, powodującego uszczuplenie podatku dochodowego, tj. zarzutu popełnienia czynu z art. 56 § 1 K.k.s. w zw. z art. 61 § 1 K.k.s. W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił zasadność przyjęcia przez organy podatkowe wystąpienia przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej" (wyrok z 10.07.2018 roku, sygn. akt II FSK 1850/16). Czas trwania postępowania karnego skarbowego wynosił 3516 dni (od 18.11.2010 roku do 4.07.2020 roku). Zasadność wszczęcia postępowania karnego skarbowego jako zawieszającego bieg przedawnienia została zawarta w wyroku NSA z 10.07.2018 roku, sygn. akt II FSK 1850/16. Po oddaleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z 10.07.2018 r., sygn. akt II FSK 1850/16, skargi kasacyjnej, skarżący złożył do DIAS wniosek o wznowienie postępowania w związku z ujawnieniem się po wydaniu decyzji nowych dowodów i nowych okoliczności faktycznych, istniejących w dniu wydawania decyzji, które nie były znane organowi, który wydawał decyzje. DIAS wznowił na wniosek skarżącego postępowanie podatkowe, w wyniku którego odmówił uchylenia ostatecznych decyzji. Od wymienionej decyzji odwołanie złożył skarżący. Następnie DIAS, decyzją z 4.05.2021 r. nr [...] odmówił uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 rok. 14.06.2021 r. skarżący wniósł skargę do WSA od ww. decyzji DIAS, którą wyrokiem z 9.12.2021 r., sygn. akt VIII SA/Wa 624/21 WSA oddalił. Do DIAS 14.01.2025 r. wpłynął odpis wyroku NSA z 28.10.2024 roku, sygn. akt II FSK 331/22, który oddalił skargę kasacyjną od wyroku WSA z 9.12.2021 r., sygn. akt VIII SA/Wa 624/21. Wyrok NSA jest prawomocny z dniem wydania. Z tym dniem również uprawomocnił się wyrok WSA z 9.12.2021 r. Okres zawieszenia, wynikający z art. 70 § 6 pkt 2 w zw. z art. 70 § 7 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa, liczony od dnia wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję DIAS z 4.05.2021 r. nr [...], do dnia doręczenia organowi podatkowemu odpisu wyroku NSA z 28.10.2024 r., sygn. akt II FSK 331/22, tj. od 14.06.2021 roku do 14.01.2025 roku, trwał 1310 dni. Następnie organ odwoławczy wskazał, że na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], 22.01.2025 r. dokonano zajęcia świadczenia w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych (doręczenie zawiadomienia o zajęciu dłużnikowi zajętej wierzytelności - 22.01.2025 r., zawiadomienie Zobowiązanego - 5.02.2025 r.). Tym samym, w związku z zastosowanym środkiem egzekucyjnym 22.01.2025 r., uwzględniając przepis art. 70 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, termin przedawnienia biegł na nowo od 23.01.2025 r. do 23.01.2030 r. Wobec powyższego, w ocenie DIAS przewidywany termin przedawnienia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 rok przypada na 24.01.2030 r. Jak stwierdził DIAS ww. zajęcie zostało wysłane do skarżącego, ponieważ pełnomocnictwo złożone przy zarzutach z 2016 roku, nie obejmuje całości postępowania egzekucyjnego. Strona w swoim pełnomocnictwie nie określiła, aby pełnomocnik był ustanowiony do otrzymywania zajęć egzekucyjnych w imieniu swojego mocodawcy. Powyższej oceny tutejszy organ odwoławczy dokonał uwzględniając orzecznictwo, które wskazuje, że dokument pełnomocnictwa powinien być sformułowany na tyle precyzyjnie, aby wynikało z niego, kto dokładnie, przez kogo i do jakich czynności (w jakim zakresie) został upoważniony. Innymi słowy z treści pełnomocnictwa powinien jasno wynikać jego zakres, tzn. jakich czynności, w jakim postępowaniu, przed jakim organem może dokonywać pełnomocnik w imieniu swojego mocodawcy. W pełnomocnictwie należy wskazać, czy obejmuje ono wszelkie czynności procesowe, czy też tylko niektóre z nich, a ponadto określić czy dotyczy całego postępowania, czy też tylko określonego etapu. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym akcentuje się, że nie można dowolnie interpretować zapisu pełnomocnictwa. Trzeba pamiętać, że to od mocodawcy zależy treść udzielonego pełnomocnictwa (w tym jego zakres) (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 23.05.2024 r., sygn. akt II SA/Po 100/24). W związku z powyższym, zaległość podatkowa w podatku dochodowym od osób fizycznych (PIT) za 2005 rok na dzień wydania niniejszej decyzji jest wymagalna, a więc może być przedmiotem merytorycznego rozpoznania wniosku o ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych. Końcowo organ odwoławczy wskazał, że organ administracji publicznej jest związany wydaną przez siebie decyzją, zarówno w postępowaniu podatkowym jak i prowadzonym w trybie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym (art. 110 § 1 k.p.a.). Ta sama zasada obowiązuje w postępowaniach prowadzonych na podstawie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, zarówno dotyczących wymiaru podatku, jak też umorzenia zaległości podatkowych (art. 212 O.p.). Stosując powyższą zasadę prawa DIAS stwierdził, że jest związany swoim stanowiskiem (oceną prawną) wyrażonym w ostatecznej decyzji o odmowie umorzenia przedmiotowej zaległości podatkowej z 28.07.2025 r., znak sprawy [...]. Decyzją tą odmówiono umorzenia zaległości podatkowej uznając, że zaległość podatkowa dochodzona egzekucyjnie istniała, w przeciwnym razie postępowanie o umorzenie podlegałoby umorzeniu jako bezprzedmiotowe. Zatem organ uznał, że jej istnienie pozwoliło orzec w kwestii umorzenia, co też uczynił. Wyrokiem z 30.12.2025 r., sygn. akt III SA/Wa 2078/25 WSA oddalił skargę skarżącego na decyzję DIAS z 28.07.2025 r. nr [...]. Do dnia wydania niniejszego rozstrzygnięcia, stan faktyczny i prawny w przedmiotowej sprawie nie uległ zmianie. W tych okolicznościach organ odwoławczy stwierdził brak podstaw do uchylenia postanowienia organu I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie: art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w zw. z art. 70 § 1 i art. 59 § 1 pkt 9 O.p. przez odmowę umorzenia postępowania egzekucyjnego mimo wygaśnięcia obowiązku; naruszenie art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 pkt 2 u.p.e.a. przez zaniechanie niezbędnych ustaleń faktycznych i nierozstrzygnięcie w postanowieniu okoliczności dotyczących wygaśnięcia egzekwowanego obowiązku; naruszenie art. 212 O.p. i art. 110 k.p.a. w zw. z art. 18 pkt 2 u.p.e.a. przez nieuprawnione uznanie związania w postępowaniu egzekucyjnym treścią decyzji podatkowej wydanej w sprawie o udzielenie ulgi w spłacie zobowiązania podatkowego. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Uzasadniając skargę w zakresie najdalej idącego zarzutu przedawnienia pełnomocnik strony argumentował, że przedawnienie powoduje wygaśnięcie zobowiązania podatkowego na podstawie art. 59 § 1 pkt 9 O.p., a zatem egzekwowanego w tej sprawie obowiązku. Obliguje to organ do umorzenia postępowania egzekucyjnego (art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a.). Niesporne jest przy tym, że termin przedawnienia (przypadający na koniec 2011 r.) został zawieszony z uwagi na prowadzone postępowanie karnoskarbowe dotyczące uszczuplenia podatku dochodowego za 2015 r. Postępowanie to zakończyło się (uniewinnieniem) i bieg terminu przedawnienia zaczął biec na nowo. Prowadzone w tym czasie czynności egzekucyjne i postępowanie sądowoadministracyjne nie miały w ocenie pełnomocnika wpływu na termin przedawnienia. Według ustaleń organu zawieszenie z tego powodu trwało 3 516 dni. W praktyce w momencie zawieszenia terminu przedawnienia (18.11.2010 r.) do jego upływu pozostawało 408 dni. Wobec czego w momencie rozpoczęcia biegu terminu przedawnienia po zakończeniu terminu przedawnienia (4.07.2020 r.), nowy termin przypadał na 16.08.2021 r. Jednakże termin ten uległ kolejnemu zawieszeniu w dniu wniesienia skargi do tut. sądu na decyzję odmawiającą zmiany decyzji wymiarowej w postępowaniu wznowieniowym. Miało to miejsce 14 czerwca 2021 r., czyli 61 dni przed terminem przedawnienia. Termin ten rozpoczął bieg w momencie doręczenia organowi orzeczenia sądu administracyjnego (wyroku WSA ze stwierdzeniem jego prawomocności), tj. 13 lutego 2025 r. Nowy termin przedawnienia przypadał zatem na 15 kwietnia 2025 r. Zdaniem pełnomocnika skarżącego do tego dnia nie doszło do przerwania albo zawieszenia terminu przedawnienia, wobec czego od 16 marca 2025 r. zobowiązanie nie istniało (wygasło). Potwierdził jednocześnie, że 22.01.2025 r. doszło do czynności egzekucyjnej i został o niej zawiadomiony skarżący. Jednakże skarżący w tym postępowaniu egzekucyjnym reprezentowany był przez pełnomocnika (niżej podpisanego), który złożył zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym jeszcze w 2016 r. Strona działająca w postępowaniu egzekucyjnym przez pełnomocnika, powinna być powiadamiana o czynności egzekucyjnej - przez doręczenie pełnomocnikowi dokumentu zajęcia. Tego w sprawie zaniechano, w związku z czym czynność egzekucyjna nie wpłynęła na termin przedawnienia. Treść pełnomocnictwa ogólnie upoważniała pełnomocnika do reprezentowania skarżącego w postępowaniu egzekucyjnym. Co organ egzekucyjny prawidłowo interpretował i uwzględniał, nigdy do tej pory nie kwestionując umocowania - w szczególności, kiedy przyjmował bez zastrzeżeń pełnomocnictwo i rozpoznawał zarzuty. Zastrzeżenia do treści pełnomocnictwa, jako rzekomo nie wystarczającego do reprezentowania skarżącego dla kolejnych czynności egzekucyjnych w tej sprawie są całkowicie nieuprawnione i wynikające z próby ukrycia własnego błędu pominięcia pełnomocnika w sprawie. W ocenie pełnomocnika jeżeli, jak w sprawie, pełnomocnictwo upoważnia ogólnie do reprezentowania strony w postępowaniu egzekucyjnym, to obejmuje to reprezentację do wszystkich czynności, w pełnym zakresie. Organ nie ma żadnych uprawnień do stosowania w tym zakresie jakichkolwiek ograniczeń wedle własnej interpretacji oświadczenia woli o pełnomocnictwie. Trafnie organ wskazuje, że to mocodawca określa zakres pełnomocnictwa. Tak też uczynił skarżący, ustalając ten zakres bez ograniczeń. Stąd całkowitym nieporozumieniem jest próba narzucania aby mocodawca expressis verbis wymieniał kolejne czynności, do których upoważniony jest pełnomocnik (np. do otrzymywania zawiadomień o zajęciach), gdy ogólne sformułowanie pokrywa te czynności. Wystarczające w tym zakresie są zasady logiki i poprawne rozumienie znaczenia używanych w języku słów. Autor skargi wskazał także, iż czynność egzekucyjna i powiadomienie o niej strony (z pominięciem pełnomocnika) - były dokonane w okresie zawieszenia terminu przedawnienia (tj. przed otrzymaniem przez organ wyroku sądu administracyjnego ze stwierdzeniem prawomocności). W czasie zawieszenia terminu przedawnienia czynność egzekucyjna nie wywołuje skutku w postaci przerwy biegu terminu przedawnienia. Zatem termin ten nie został przerwany. Organ ani jednym zdaniem nie odniósł się do ww. kwestii, czym naruszył zdaniem pełnomocnika zasady ogólne rozstrzygania (prawdy obiektywnej i zaufania - art. 7, 8 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 pkt 2 u.p.e.a. Zamiast tego powołał się na własne rozstrzygnięcie, tj. decyzję w sprawie odmowy udzielenia ulgi w spłacie egzekwowanego zobowiązania, gdzie odnosił się w uzasadnieniu do kwestii przedawnienia i wyraził stanowisko, że do przedawnienia nie doszło. Odpowiadając na skargę, Dyrektor IAS wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym z dnia 13 kwietnia 2026 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wskazał przy tym, iż zasadnicze znaczenie dla kwestii przedawnienia ma stwierdzenie, że w okresie zawieszenia biegu terminu przedawnienia, czynności egzekucyjne nie powodują przerwania tego terminu i faktycznie nie wywołują skutku dla terminu przedawnienia. Powołał się w tym względzie na uchwałę składu 7 sędziów NSA z dnia 3 czerwca 2013 r. sygn. akt I FPS 6/12. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, także jako: "p.p.s.a."), stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sprawowana jest na podstawie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) – c) p.p.s.a.). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami, z zastrzeżeniem art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia w tak zakreślonych granicach kompetencji Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Sporem w sprawie objęte jest to czy zobowiązanie będące przedmiotem postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec majątku skarżącego uległo przedawnieniu. Zdaniem orzekających w sprawie organów zobowiązanie, o którym mowa nie uległo przedawnieniu z uwagi na wystąpienie przesłanek zawieszenia jego biegu z art. 70 § 6 pkt 1 i pkt 2 O.p. oraz przerwania biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 O.p. Wobec skarżącego było bowiem prowadzone postępowanie karno- skarbowe, które spowodowało zawieszenie biegu terminu przedawnienia upływającego co do zasady z dniem 31 grudnia 2011 r. w okresie od 18 listopada 2010 r. do 4 lipca 2020 r. (art. 70 § 6 pkt 1 O.p.). Wpływ na bieg terminu przedawnienia miało postępowanie sądowoadministarcyjne ze skargi skarżącego na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia 4 maja 2021 r. o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie sygn. akt VIII SA/Wa 624/21 oraz skargi kasacyjnej wniesionej przez skarżącego do Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie sygn. akt II FSK 331/22. Skarga i skarga kasacyjna zostały oddalone. Wyrok NSA w sprawie sygn. akt II FSK 331/22 został wydany w dniu 28.10.2024 r. i wpłynął do Dyrektora IAS w dniu 14.01.2025 r. Bieg terminu przedawnienia zdaniem orzekających w sprawie organów pozostawał zatem zawieszony z tego powodu od dnia 14.06.2021 r. do dnia 14.01.2025 r. (art. 70 § 6 pkt 2 w zw. z art. 70 § 7 pkt 2 O.p.). Ponadto organ egzekucyjny stosował środki egzekucyjne, ostatni w dniu 22.01.2025 r. Na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] zostało zajęte świadczenie ZUS, o czym skarżący w dniu 5.02.2025 r. został zawiadomiony i zajęcie od dnia 6 marca 2025 r. jest realizowane (art. 70 § 4 O.p.). Biorąc pod uwagę to, że bieg terminu przedawnienia został w dniu 22.01.2025 r. przerwany, od dnia 23.01.2025 r. biegnie na nowo do dnia 23.01.2030 r. W tych okolicznościach organy nie dopatrzyły się podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego, zgodnie z wnioskiem skarżącego. Zdaniem skarżącego zaś błędne są twierdzenia orzekających w sprawie organów, o tym że doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania skarżącego wskutek zastosowania środka egzekucyjnego w dniu 22.01.2025 r. Skarżący wskazuje, iż był w tej dacie reprezentowany przez pełnomocnika, który jeszcze w 2016 r. złożył zarzuty do postępowania egzekucyjnego i zajęcie powinno zostać doręczone temu pełnomocnikowi, a nie stronie. Ponadto czynność egzekucyjna była dokonana w okresie zawieszenia biegu terminu przedawnienia i nie wywołała skutku przerwania jego biegu. Okres zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 2 O.p. zakończył się bowiem w dniu 13.02.2025 r., to jest w dniu, w którym do Izby Administracji Skarbowej w W. wpłynął wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 grudnia 2021 r. sygn. akt VIII SA/Wa 624/21 ze stwierdzeniem jego prawomocności. Odnosząc się do tak zakreślonego przedmiotu sporu, wskazać należy, że jak wynika z akt egzekucyjnych postępowanie egzekucyjne w niniejszej sprawie jest prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego numer [...] z dnia 13 września 2016 r. doręczonego skarżącemu w dniu 27 września 2016 r. Tytuł wykonawczy, o którym mowa obejmuje należności w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. Wskazać zatem należy, iż z uwagi na to, że postępowanie egzekucyjne w niniejszej sprawie toczy się na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 13 września 2016 r., doręczonego w dniu 27 września 2016 r. zastosowanie mają przepisy art. 59 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r. Przepis ten bowiem od dnia 30 lipca 2020 r. uległ zmianie zgodnie z art. 1 pkt 31 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 2070). Zgodnie z art. 13 ust. 1 tej ustawy, do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Zgodnie zatem z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r., postępowanie egzekucyjne umarza się jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. Zgodnie z art. 59 § 3 u.p.e.a., we wskazanym wyżej brzmieniu, w przypadkach, o których mowa w § 1 i 2, organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, chyba że umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje na podstawie art. 34 § 4. Wygaśnięcie obowiązku, o którym mowa w art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w przywołanym wyżej brzmieniu, właściwym dla sprawy, związane jest z ustaniem stosunku materialnoprawnego będącego jego źródłem m.in. wskutek upływu czasu. Dla zasadności oceny, czy w sprawie wystąpiła przesłanka wygaśnięcia obowiązku konieczne jest zatem odniesienie się do kwestii upływu terminu przedawnienia. W sprawie bezsporne jest, że bieg terminu przedawnienia egzekwowanego w niniejszym postępowaniu egzekucyjnym zobowiązania co do zasady upływał z dniem 31 grudnia 2011 r., a także, że wystąpiły w sprawie przesłanki stanowiące o zawieszeniu jego biegu. Spór w sprawie w tym zakresie dotyczy daty, do której bieg terminu przedawnienia był zawieszony z uwagi na toczące się postępowanie sądowoadministarcyjne wpierw przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie sygn. akt VIII SA/Wa 624/21, następnie Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie sygn. akt II FSK 331/22. Orzekające w sprawie organy zakończenie okresu zawieszenia biegu terminu przedawnienia z tej przyczyny na podstawie art. 70 § 6 pkt 2 O.p. w zw. z art. 70 § 7 pkt 2 O.p. powiązały z datą doręczenia organowi podatkowemu wyroku NSA w sprawie sygn. akt II FSK 331/22 to jest 14.01.2025 r. Skarżący zaś wskazuje, że okres zawieszenia biegu terminu przedawnienia, o którym mowa zakończył się w dniu 13.02.2025 r., to jest z dniem wpływu do organu podatkowego odpisu wyroku WSA z dnia 9.12.2021 r. w sprawie sygn. akt VIII SA/Wa 624/21 ze stwierdzeniem prawomocności. Data wpływu odpisu wyroku WSA z dnia 9.12.2021 r. w sprawie sygn. akt VIII SA/Wa 624/21 ze stwierdzeniem prawomocności. Wskazywana przez skarżącego data nie jest sporna. Z pisma Referatu Spraw Wierzycielskich z dnia 10 czerwca 2025 r. (karty 62 – 65 akt egzekucyjnych) wynika, że odpis ww. wyroku ze stwierdzeniem jego prawomocności wpłynął do organu podatkowego w dniu 13.02.2025 r. W tych okolicznościach za trafne należy znać stanowisko skarżącego, że bieg terminu przedawnienia z uwagi na ww. postępowanie sądowoadministarcyjne pozostawał zawieszony do dnia 13.02. 2025 r., a nie jak to wskazują orzekające w sprawie organy do dnia 14 stycznia 2025 r. Zgodnie bowiem z art. 70 § 6 pkt 2 O.p. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. W myśl zaś art. 70 § 7 pkt 2 O.p. bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności. Z art. 70 § 7 pkt 2 O.p. jednoznacznie wynika zatem, iż datą kończącą okres zawieszenia biegu terminu przedawnienia jest data, w której organ podatkowy otrzymał odpis wyroku WSA w Warszawie w sprawie sygn. akt VIII SA/Wa 624/21 ze stwierdzeniem jego prawomocności, a nie data otrzymania przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. odpisu wyroku NSA w sprawie sygn. akt II FSK 331/22. W tych okolicznościach stwierdzić należy, iż termin przedawnienia po okresie zawieszenia z ww. przyczyny biegł dalej od dnia 14.02.2025 r. Wskazywane zajęcie świadczenia z dnia 22.01.2025 r. miało zatem miejsce w okresie kiedy bieg terminu przedawnienia był zawieszony. Prawidłowe zatem jest stanowisko skarżącego, iż powyższy środek egzekucyjny nie wywołał skutku w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia. Z uzasadnienia uchwały 7 sędziów NSA z dnia 3 czerwca 2013 r. w sprawie I FPS 6/12 w sposób niebudzący wątpliwości wynika, iż przerwanie biegu terminu przedawniania nie może nastąpić w okresie zawieszenia, jak i w sytuacji wcześniejszego skutecznego przedawnienia się zobowiązania (pkt 9.2. uzasadnienia ww. uchwały). Wyliczenie terminu przedawnienia dokonane przez orzekające w niniejszej sprawie organy, przy przyjęciu, że zastosowany przez organ egzekucyjny środek egzekucyjny w postaci zajęcia świadczenia ZUS w dniu 22.01.2025 r. przerywa bieg terminu przedawnienia jest błędne. Błąd ten ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia albowiem analiza zestawienia okoliczności mających wpływ na termin przedawnienia (karty 63 – 64 akt egzekucyjnych) wskazuje, na to że wszystkie stosowane przez organ egzekucyjny środki egzekucyjne nie miały wpływu na bieg terminu przedawnienia, albowiem były stosowane w okresach zawieszenia jego biegu, zaś przy uwzględnieniu okresów zawieszenia biegu terminu przedawnienia od 18 listopada 2010 r. do 4 lipca 2020 r. (art. 70 § 6 pkt 1 w zw. z art. 70 § 7 pkt 1 O.p.) oraz od 14.06.2021 r. do 13.02.2025 r. (art. 70 § 6 pkt 2 w zw. z art. 70 § 7 pkt 2 O.p.) termin przedawnienia biegł: od 1 stycznia 2006 r. do 17 listopada 2010 r., to jest 3 lata, 10 miesięcy i 17 dni; od 5 lipca 2020 r. do 13.06.2021 r., to jest 11 miesięcy i 8 dni oraz od 14.02. 2025 r. do upływu okresu 5 lat. Wobec tego, iż ww. okresy biegu terminu przedawnienia dają łącznie 4 lata, 9 miesięcy i 25 dni, to licząc pozostałe 2 miesiące i 5 dni od dnia 14 lutego 2025 r. termin przedawnienia upływałby w dniu 19 kwietnia 2025 r. Wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. z uwagi na przedawnienie zobowiązania, nadany w Urzędzie Pocztowym w dniu 26.05.2025 r. w takich okolicznościach należałoby uznać za zasadny. W tych okolicznościach zarzut skargi naruszenia przez organ odwoławczy art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w zw. z art. 70 § 1 należało uznać za zasadny. W sprawie doszło także do naruszenia art. 70 § 7 pkt 2 O.p. poprzez jego błędną wykładnię i błędne zastosowanie, które doprowadziło do wadliwej oceny biegu terminu przedawnienia. W ocenie Sądu zasadne są także zarzuty naruszenia art. 110 k.p.a. w zw. z art. 18 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w aktualnym brzmieniu. W ocenie Sądu z treści art. 110 § 1 k.p.a. w żaden sposób nie można wywodzić, iż organ podatkowy jest w niniejszej sprawie związany swoją oceną w kwestii przedawnienia wyrażoną w innym postępowaniu toczącym się w innym przedmiocie. W szczególności w sposób, który w wyniku błędnej oceny tej kwestii miały stanowić podstawę do kontunuowania postępowania egzekucyjnego wobec obowiązku, który uległ przedawnieniu. Wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 grudnia 2025 r. w sprawie sygn. akt III SA/Wa 2078/25 jest nieprawomocny. W ocenie Sądu za niezasadne należy uznać zarzuty naruszenia art. 7, 8, i 77 § 1 k.p.a. dotyczące braku odniesienia się do kwestii doręczenia zajęcia egzekucyjnego stronie, a nie pełnomocnikowi. Organ odwoławczy odniósł się do kwestii pełnomocnictwa (str. 6-7 zaskarżonego postanowienia), uznając dokonane doręczenie za prawidłowe. W ocenie Sądu doręczenie zawiadomienia o zajęciu z dnia 22 stycznia 2025 r. skarżącemu, a nie pełnomocnikowi było prawidłowe. Pełnomocnictwo, na które obecnie powołuje się pełnomocnik zostało złożone wraz z zarzutami wniesionymi do postępowania egzekucyjnego w 2016 r. Z akt egzekucyjnych wynika, iż po zakończeniu postępowania w przedmiocie wniesionych zarzutów organ egzekucyjny dokonywał doręczeń skarżącemu, w tym zawiadomienia o zastosowaniu środków egzekucyjnych. Ze stanowiska skarżącego nie wynika, aby te doręczenia były kwestionowane. Także, z uwagi na niedołączenie pełnomocnictwa do wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie autor tego wniosku, reprezentujący skarżącego również w postępowaniu w przedmiocie zarzutów, został wezwany do złożenia pełnomocnictwa w tej sprawie i dokument taki opatrzony datą 9 czerwca 2025 r. został złożony (nadany w Urzędzie Pocztowym w dniu 10.06.2025 r.). Powyższe oznacza, że wbrew twierdzeniom pełnomocnika, intencją skarżącego przy udzieleniu pełnomocnictwa w dniu 2 grudnia 2013 r., dołączonego do zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym nie było umocowanie pełnomocnika do działania w całym postępowaniu i reprezentowania we wszystkich jego czynnościach. Jak wynika jednak z wcześniejszych wywodów kwestia prawidłowości doręczenia zawiadomienia o zajęciu z dnia 22 stycznia 2025 r. nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy właściwe organy winny uwzględnić powyższe wywody, wynikającą z nich wykładnię przepisów prawa i wskazania co do dalszego postępowania. Z tych względów Sąd orzekając na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i 2, art. 209 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935). Wskazana w punkcie 2 wyroku kwota obejmuje uiszczony przez skarżącego wpis sądowy od skargi (100 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł) oraz opłatę od pełnomocnictwa (17 zł).
Informacje o sprawie
- Data wpływu
- 10 marca 2026
- Hasła tematyczne
- Egzekucyjne postępowanie
- Skarżony organ
- Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
- Sędziowie
- Iwona Szymanowicz-Nowak Justyna Mazur /przewodniczący sprawozdawca/ Leszek Kobylski
Powołane przepisy
- Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
art. 59 par. 1 pkt 2 · Dz.U. 2019 poz. 1438
- Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j.)
art. 70 par. 1, art. 70 par. 7 pkt 2 · Dz.U. 2025 poz. 111
Powiązane dokumenty
Sygnatura: III FZ 164/26 · 16 kwietnia 2026
Postanowienie NSA z 16 kwietnia 2026 r., III FZ 164/26 – egzekucja świadczeń pieniężnych
Sygnatura: III FZ 166/26 · 16 kwietnia 2026
Postanowienie NSA z 16 kwietnia 2026 r., III FZ 166/26 – egzekucja świadczeń pieniężnych
Sygnatura: III FSK 413/24 · 16 kwietnia 2026
Wyrok NSA z 16 kwietnia 2026 r., III FSK 413/24 – egzekucja świadczeń pieniężnych
Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny